ادبي لیکني

د نصير احمد احمدي تازه لنډه کيسه!

يوه ډېره لنډه او تازه کيسه « زما وطن»

نصيراحمد احمدی

سړي وويل:

نه، هاغه بل، هاغه چې تورې او سپينې خانې لري.

دوکاندار د فوټبال توپ ورته ونيو. سړي په تڼاکو ګوتو پيسې ور وشمېرلې، توپ يې په رڼه پلاستيکي کڅوړه کې واچاوه.

د خپل ملګري خوابدی غږ يې واورېد:

ـ توپ دې څه کاوه، جميل ته به دې کوم بل څه اخيستل.

سړي په خوند وويل:

ـ خو جميل توپ غوښت، اوس مې هم په ياد دي، دوه کاله مخکې چې له کوره د ايران په نېت را وتم، د کلاه له وره يې را پسې ناره کړه!

ـ ابا! ګوره! قول دې راسره کړی، د کوټبال ( فوټبال ) توپ دې هېر نه شي!
سړی غلی شو، يودم يې وخندل:

ـ د جميل کوټبال دې په ياد ده، توپ يې له پښې نه جلا کېده، هر وخت به يې همزولو د دده په مټ له نورو کليو مسابقه ګټلې وه.

ملګري يې څه ونه ويل.

دواړه د کلي موټر ته ور وختل.

ساعت وروسته په کلا کې زوروره ژړا را تاو شوه.

مور په کوکو، کوکو ژړل.

پلار په راوتليو رډو سترګو په چوتره کې د ناست يواځيني تنکي زوی ( جميل ) پرې شويو پښو ته کتل.

جميل په پلاستيکي رڼه کڅوړه کې نوي توپ ته وچې سترګې نيولې وې.

پای

۱۳۹۶ ل کال، د اسد نهمه

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x