fbpx

د حسین رضی الله عنه شهادت – درېیمه برخه

ژباړه: عمر موحد

کوفې ته تګ

ډېری صحابه کرامو هڅه وکړه حسین رضی الله عنه کوفې ته له تګ راوګرځوي؛ عبدالله بن عمر، عبدالله بن عباس، عبدالله بن عمرو بن عاص، ابو سعید خدری، عبدالله بن زبیر او د حسین ورور محمد حنفیه رضی الله عنهم، دغه ټول چې کوفې ته د حسین رضی الله عنه د تګ له قصده خبر شول، منع یې کړو.

کله چې حسین رضی الله عنه وغوښتل کوفې ته ولاړ شي، عبدالله بن عباس رضی الله عنهما ورته وویل: که خلکو ما او تاته پېغور نه راکولی نو د سر له وېښتانو مې نیولې او نه مې پرېښودې چې ولاړ شې. شعبي وايي، ابن عمر رضی الله عنه په مکې کې و، خبر یې کړو چې حسین رضی الله عنه د عراق په لور خوځېدلی، عبدالله بن عمر ورپسې وخوځېدو او له مکې د دریو ورځو په واټن ورورسېدو، حسین رضی الله عنه ته یې وویل: غواړې چېرې ولاړ شې؟ ویې ویل: عراق ته، او هغه لیکونه یې وروښودل چې د عراق خلکو ورته لېږلي ول او پکې یې څرګنده کړې وه چې دوی له ده سره دي، ویې ویل: دغه یې لیکونه دي او له ما سره یې بیعت کړی ( د عراق خلکو له ده سره دوکه کړې وه).

عبدالله بن عمر رضی الله عنهما ورته وویل: د دوی خواته مه ورځه… حسین رضی الله عنه یې خبره ونه منله او بېرته را ونه ګرځېدو، عبدالله بن عمر رضی الله عنهما په غېږ کې ونیو او په ژړا کې یې ورته وویل: له وژل کېدو دې الله ته سپارم.

د کربلا پېښه:

حسین رضی الله عنه د هغه استازي له خولې چې عمر بن سعد ورلېږلی وو د مسلم له وضعې خبر شو، غوښتل یې بېرته ستون شي، د مسلم بن عقیل له زامنو سره یې خبرې وکړې، خو دوی وویل: نه، قسم په الله بېرته نه ستنېږو مګر دا چې د خپل پلار انتقام مو اخیستی وي.

حسین رضی الله عنه د هغوی نظر تأیید کړ.

عبیدالله بن زیاد چې خبر شو حسین رضی الله عنه د دوی په لور ورروان دی، حُرّ بن یزید التمیمي ته یې امر وکړ چې له زرو تنو سره ولاړ شي او د حسین رضی الله عنه مخه ونیسي، حر وخوځېدو او قادسیې ته نږدې له حسین رضی الله عنه سره مخامخ شو، ورته یې وویل: چېرې ځې اې د رسول الله د لور زویه؟ حسین رضی الله عنه وویل: عراق ته ځم.

ورته یې وویل: بېرته ستون شه چې خدای مې له تاسره د جګړې په ګناه اخته نکړي! له کوم ځایه چې راغلی یې بېرته ستون شه، یا شام ته ولاړ شه چې یزید هلته دی خو کوفې ته مه راځه.

حسین رضی الله عنه ونه منله؛ دی به د عراق په لور راتلو او حر بن یزید به ورته مزاحمت کاوه او منع کولو به یې.
حسین رضی الله عنه ورته وویل: له ما لرې شه، مور دې په تا بوره شي.

حر بن یزید ورته وویل: قسم په الله که له تا پرته بل عرب، دغه خبره کړې وی، دی او مور دواړه مې قصاص کول، خو څه به ووایم چې مور دې د نړۍ د ښځو سرداره ده.

په دې وخت کې حسین رضی الله عنه ودرېدو او د عمر بن سعد څلور زره تنه لښکر هم راورسېدو، حسین رضی الله عنه پوښتنه وکړه، دا کوم ځای دی؟ ورته وویل شول، کربلا، ویې ویل: کرب دی او بلا.

کله چې د عمر بن سعد لښکر راورسېدو، حسین رضی الله عنه ته یې وویل، له ما سره عراق ته ولاړ شه چې عبیدالله بن زیاد هلته دی، خو حسین ونه منله، کله یې چې ولیدل خبره ډېره جدي ده، عمر بن سعد ته یې وویل:

زه تاسو ته په دریو شیانو کې اختیار درکوم، یو یې پکې انتخاب کړی، ورته یې وویل: هغه څه دي؟

حسین رضی الله عنه وویل: اول دا چې پرېږدی بېرته ستون شم، یا د جهاد لپاره د مسلمانانو خاورې یوه سرحد ته ولاړ شم، او درېیم دا چې یزید ته ورشم او ورسره خبرې وکړم.

عمر بن سعد وویل: ښه ده، ته یزید ته پیغام واستوه، او زه څوک عبیدالله بن زیاد ته لېږم، ګورو چې څه کېږي. عمر بن سعد یو کس عبیدالله بن زیاد ته ولېږو خو حسین څوک یزید ته ونه لېږل، کله چې قاصد عبیدالله بن زیاد ته راغی او خبر یې کړ چې حسین رضی الله عنه وايي زه په در یو شیانو کې اختیار درکوم یو پکې انتخاب کړی، عبیدالله بن زیاد وویل: هر یو چې حسین رضی الله عنه انتخاب کړ زموږ قبول دی. شمر بن ذی الجوش چې د عبیدالله بن زیاد له نږدې کسانو وو، وویل: نه، قسم په الله مګر دا چې ستا حکم ومني، عبیدالله بن زیاد یې په خبرو دوکه شو او ویې ویل: هو، باید زما حکم ومني ( یعنې باید کوفې ته راشي او زه یې خپله شام یا یوه سرحد او یا هم بېرته مدینې ته لېږم).

عبیدالله بن زیاد، شمر بن ذی الجوشن واستاوه او ورته وویل: ولاړ شه چې زما امر ته غاړه کېږدي، که عمر بن سعد ومنله خو ښه که نه د هغې پر ځای ته قومندان یې.

عمر بن سعد د څلور زرو تنو لښکر په مشري ري ته روان وو، عبیدالله بن زیاد ورته وویل اول د حسین کار خلاص کړه بیا ري ته ولاړ شه. عبیدالله ورسره ژمنه کړې وه چې د ري حکومت ورته وسپاري، شمر بن ذی الجوشن د کربلا په لور حرکت وکړ؛ کله یې چې حسین رضی الله عنه خبر کړ چې باید د عبیدالله بن زیاد حکم ته غاړه کېږدي، ویې نه منله او ویې ویل: نه! قسم په الله هېڅکله به د عبیدالله بن زیاد حکم ته تسلیم نه شم.

د حسین ملګري دوه اویا تنه سپاره او د کوفې لښکر پنځه زره تنه ول، کله چې دواړه لوري یو بل ته مخامخ ودرېدل حسین د ابن زیاد لښکر ته وویل: خپلو ځانونو ته مو وګورئ آيا له تاسو سره ښايي چې زما په څېر له یو کس جګړه وکړئ؟ حال دا چې زه ستاسو د پیغمبر د لور زوی یم او د زمکې پر مخ له ما پرته د پیغمبر د لور بل زوی نه شته، او رسول الله ما او زما ورور ته ویلي: دا دواړه د جنت د ځوانانو سرداران دي.

حسین رضی الله عنه دوی همداسې هڅول چې له عبیدالله بن زیاد رابېل او د ده په خوا کې ودرېږي، په دې توګه د دوی۳۰ تنه له حسین رضی الله عنه سره یو ځای شول چې یو پکې حر بن یزید التمیمي وو. حر بن یزید ته یې وویل: ته له موږ سره راغلې په داسې حال کې چې زموږ په مخکنیو لیکو کې وې او اوس حسین ته ورځې؟! حر بن یزید وویل: وای پر تاسو! قسم په الله له دوزخ او جنت مې باید یو انتخاب کړی وی، او قسم په الله چې هېڅ څه ته به پر جنت ترجېح ورنکړم که څه هم ټوټې ټوټې شم یا مې وسوځوئ! وروسته حسین رضی الله عنه د ماسپښین او مازدیګر لمونځونه اداء کړل، د ابن زیاد ملګرو هم په ده پسې لمونځ په جماعت وکړ، ده ورته ویلي ول چې یو امام له موږ او یو امام له تاسو، خو دوی وویل: نه، بلکې موږ هم په تا پسې لمونځ کوو، په دې توګه یې د ماسپښین او مازدیګر لمونځونه په حسین رضی الله عنه پسې وکړل.

لمر لوېدو ته لږ وخت پاته وو چې دوی له آسانو سره حسین رضی الله عنه ته ورنږدې شول، حسین رضی الله عنه چې دوی ولیدل، ویې ویل: دا څه دي؟! ورته وویل شول: هغوی مخکې راغلي، ویې ویل: دوی ته ورشئ او ورته ووایئ چې څه غواړي؟ نو شل تنه په آس سپاره چې یو یې د حسین رضی الله عنه ورور عباس بن علي رضی الله عنهما وو، ورغلل، خبرې یې ورسره وکړې او ویې پوښتل چې څه غواړي؟ هغوی ورته وویل: یا دې حسین تسلیم شي او د عبیدالله بن زیاد امر دې ومني یا هم ورسره جنګېږو. ورته یې وویل: موږ ځو او ابا عبدالله خبروو، بېرته د حسین رضی الله عنه خواته راوګرځیدل او خبر یې کړ، حسین رضی الله عنه وویل: ورته ووایئ چې نن شپه فرصت راکړي چې له خپل خدای سره راز او نیاز وکړم او لمونځ وکړم، ځکه خوښېږي مې چې د خپل خدای لپاره لمونځ وکړم؛ حسین رضی الله عنه او یارانو یې ټوله شپه په دعاء، لمانځه او استغفار تېره کړه.

د راتلونکې ورځ (جمعې) په سهار چې کله حسین رضی الله عنه ځواب ورکړ چې ابن زیاد ته نه تسلیمېږم، د دواړو ډلو تر منځ جګړه پیل شوه، داسې جګړه چې ډېره نابرابره وه، د حسین رضی الله عنه ملګرو چې ولیدل نه شي کولی له دومره ستر پوځ سره وجنګېږي نو یوازینی هدف یې دا وو چې حسین رضی الله عنه ته د دښمن د رسېدو مخه ونیسي او دفاع ترې وکړي او یو په بل پسې د حسین رضی الله عنه په دفاع کې وژل کېدل تر هغه چې ټول ووژل شول او له حسین رضی الله عنه پرته څوک پاته نه شول.

نور بیا…

avatar
  ګډون وکړئ  
خبرتیا غوښتل د