نظــر

امريکې زمونږ کلي ته مه راځه! – د ميرمن ريډلي خاطرات

انجینر امان الله تاند

د ميرمن ريډلي (د طالبانو په زندان کې د اسيرې برطانوى خبريالې) خاطرات

زه يو کلي ته ولاړم هلته زما ډېر عزت وشو او د افغانانو مهمان نوازي مې وليده ډېره ښه وه.

هلته مې يوه شل کلنه پيغله وليده د جنګ په اړه مې ترې وپوښتل هغه ويل زه ډېر غوسه يم زه به اوس يوه مسلکي ډاکتره واى د خلکو درملنه او د هغوى ژوند به مې ژغورلى واى شايد په دې جنګ کې خلک زخميان شي نو ما به يې درملنه کوله. نو ما يې د مشکل په اړه وپوښتل ويل څو کاله وړاندې طالبانو زمونږ د زده کړو مرکزونه وتړل او استادان يې په کورونو کېښنول. زه يې په اړه ډېره خفه شوم چې ناڅاپه يې ورور رادننه شو هغه هم طب وايه خو پوهنځۍ يې د مالي مشکلاتو په وجه رخصت وو يوازې ښځې نه نارينه هم له زده کړو محروم وو.

افغانې ميرمنې هلته زما خوا ته تاوېدې را تاوېدې يوې مېرمنې ما ته ډېر کتل لاسونه يې په تشو کېښودل او راغبرګه يې کړه واده دې کړى؟ ما ويل هو. ويل څو بچيان لرې؟ ما ويل يوه لور! په لاس يې محکمه ټيله را کړه زر مې ځان برابر کړ لږ پاتې وم چې غورځېدلې وم او را ته يې ويل تاسو انګريزان ايله يو بچى راوړى شئ ما ته وګوره پېنځلس بچيان به راوړم پېنځلس او ستاسو فوځيان راغلل نو ښه ډېر به زيږوم نو دا يې د ښځو خبرې وې د سړيو يې خو پرېږده!

ما ور ته وويل امريکا او فوځيان يې افغانستان ته راځي! هغې را ته کړه امريکې زمونږ کلي ته مه راځه او که راغله نو دا لرګي وينې په دې به د خپل کلي دفاع ترې وکوم ريښتيا هم هغه ښځه ډېره زړوره معلومېده.

افغانې ميرمنې را ته وويل ګوره د نيويارک حمله يوه پېښه وه مونږ هم پرې خفه يو خو پېښه وه وشوه زمونږ يې له يادې پېښې سره څه دي مونږ ولې بمباروي زه يې حيرانه کړم چې ولې ور ته ساده پېښه وايي هلته په زرګونو کسانو خپل ژوند له لاسه ور کړ خو د افغانې ميرمنې دلايل منطقي وو.

طالبانو زه د خپلو دوه همکارانو سره چې يو د پېښور او بل د افغانستان وو ونيولم زه يې په يوې دښته کې ودرولم وېرېدم په تيږو مې ولي که څنګه؟ لږ ساعت پس يوه ډله طالبان راغلل او يوه ښځه يې له ځان سره راوسته هغې زما تلاشي واخيسته حيرانه شوم دوى (طالبانو) ولې زما تلاشي وانخيسته. زه يې د استخباراتو مرکز ته بوتلم چې دوى ته د خپل مسلک (ژورناليزم) په اړه شواهد وړاندې کړم. هغوى لږ لږ په انګلش خبرې کولى شوې ما په دې مرکز کې د نه خوړلو هوډ وکړ مګر طالبان زما په دې هوډ ډېر خواشيي کېدل هغوى به ډوډۍ را ته راوړه او ما ته به په ماته ګوډ انګلش کې ويل ته زمونږ خور يې ته زمونږ ميلمنه يې. زه ډېره خواشيني وم چې دا په کوم ظالمو خلکو اوښتي يم د وظيفې ارزښت هم نه پيژني زه يوه ژورنالسته يم. خو کله چې ما د ابوغريب او کوانتانامو زندانونو مظالم وليدل نو د الله شکر مې اداء کړ چې ښه ده چې په همدې ظالمو (طالبانو) دې اړولي وم نه په امريکايانو.

په زندان کې طالبانو زما د درملنې لپاره يو ډاکتر راوغوښت په داسې حال کې چې زه مريضه هم نه وم يو هلک چې حامد نوميد ماسره يې په انګريزۍ خبرې کولې په خوشحاله اندازه را ته ويل تاسو د ورځپاڼي په لمړى صفحه کې ياست يوه ورځپاڼه چې له جلال آباد نه نشريده زما په اړه يې څو کرښې په خپله لمړى صفحه کې کښلې وې.

طالبانو په اړه چې څه ويل کېدل هغه اکثره دروغ وو څومره به چې ما ورته سختي ښوده په مقابل کې هغوى نرمي ښوده او هغوى به را ته ويل تاسو ولې غوسه ياستئ تاسو زمونږ يوه ميلمنه او خور ياستئ.

د زندان په شپږمه ورځ را ته حامد (ترجمان) راغى په داسې حال کې چې ژبه يې وچه معلومېده او رنګ يې الوتى وو را ته يې وويل: يو کس راځي غواړي له تاسو سره ملاقات وکوي لطفاً په وړاندې يې احترام وښايئ ما ويل څوک دى؟ ويل يې: هغه يو مهم شخص دى په اړه يې احترام وښايئ!

د ملاقات لپاره يو کس راغى حامد يو خوا ته ولاړ وو د هغه کس اوږده کالي وو ښايسته ځليدونکي ږيره يې وه، لونګۍ يې په سر وه او تسبيح يې په لاس کې وې او لاندې ځمکې ته يې کتل تا به ويل چې شرميږي. دغه طالب مشر په خپل مخ کې يو نور درلود چې بهر ترې راوت ما له دې وړاندې داسې نوراني څيره کله هم نه وه ليدلې. ما په لندن کې په دې اړه خپل يو مسلمان مربي ته قيصه کوله هغه را ته ويل دا د يو پاک او ښه انسان نښه ده چې تاسو ورسره مخ شوي ياست.

هغه کس اطاق ته رادننه شو حامد ترجماني کوله او اوله پوښتنه يې دا وه دين دې څه شى دى؟ ما ويل:

عيسويت. هغه ويل هو کوم ډول عيسويت؟ ما ورته ويل مونږ پروتستان يو د لندن د کليسا والا يو

هغه موسکى شو او تسبيح يې اړولې بيا يې وپوښتل د اسلام په اړه څه فکر کوې؟ زه ډېره خوشحاله شوم په دا ډول پوښتنې ځکه د اسلام په اړه زه ډېره نه پوهېدم او هغه لږه چې پوهېږدم هغه هم حقايق نه وو ما تقريباً دوه دقيقې د اسلام په اړه معلومات وړاندې کړل او طالب مشر به موسکى وو او تسبيح يې اړولې.

طالب مشر را ته ويل اسلام يو بهترين دى ما يې خبره رد کړه نه داسې نه ده هغه به نور هم موسکى شو هغه ويل اسلام قبول کړه نو زه فکر کې شوم اوس هسې هم په زندان کې يې که يې قبول نه کړې بديل يې کاڼي دې او زه يم خو طالب مشر ته مې وويل وعده درسره کوم که له دې ځايه ولاړم حتماً به قرآن لولم او اسلام به مطالعه کوم هغه موسکى وو. را ته يې ويل ته خپل کور ته د سور صليب په يوه طياره کې روانېږي نو ما هم ځان ته مبارکي ور کړه او له خوشحالۍ مې ديوال په سوک وواهه.

مونږ کابل ته انتقال شو هلته نور بهرنيان هم بنديان وو شپږ بهرنيانې ښځې چې د عيسويت تبليغ لپاره کابل ته راغلې وې بايبل يې په لاسونو کې وو او يوه دايره يې جوړه کړې وه او هغه يې لوست ما چې هغوى وليدل ورخطا شوم که طالبان يې وويني شايد اعدام يې کړي خو وروسته مې چې قرآن مطالعه کړ نو را ته معلومه شوه چې اسلام اجازه ور کوي چې نور اديان په ازاده توګه په اسلامي سيمو کې واوسي.

کابل کې مو يو څه موده تېره کړه زما تګ په نن او سبا کې وو خو هغه نن او سبا نه وو معلوم خو په پاى کې را ته يو طالب وويل: ان شاء الله سبا به کور ته ولاړه شې! ما ور ته وويل: دا (ان شاء الله)

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x