نظــر

برندگانِ بازَنده !؟!

در زبان فارسی مَثَلی است که می گویند: ” هیچ کسی نمی گوید دوغم تُرش است!” این ضرب المثل را وقتی به کار می برند که در انجام کاری، چند نفر مدعی شوند که کارشان از دیگری برتر بوده و ارجحیت دارد؛ و درست آنچه که در این روزها به این مَثَل قدیمی، بیشتر مصداق می بخشد؛ گفتار و کردار نامزدان به اصطلاح چوکی ریاست جمهوری افغانستان می باشد؛ یعنی ده نفر کاندیدی که خود را در پیروزی انتخابات، پیش قدم برشمرده و هر یکی جداگانه، خود را برنده نهایی معرفی می کند و گویا قرار نیست که هیچ یک از آنها، شکست در انتخابات نام نهاد پیش رو را باور و یا بپذیرد؛ ولی آنچه که حقیقت دارد و مسلم و پذیرفته شده است؛ اینست که دشمنان قسم خورده اسلام و مسلمین از این افغان نماهای وطن فروش ، برای تداوم سیاست های استعمارگری شان، استفاده ابزاری می کنند؛ و گرنه، همان قسمیکه در آوان تهاجم دشمنان خارجی، اداره نامشروع کرزی پیش از پیش در دفاتر سی آی ای و پنتاگون، تشکیل و تدویر یافت؛ مطمئنا اداره نام نهاد آتیه نیز از مدت ها پیش از شروع کارزارهای انتخاباتی، تشکیل و تدویر یافته است، و صِرفا محض مشروعیت بخشیدن به اداره نام نهاد، در سطح جهانی و جور نمودن بینی خمیری برای خود، از پدیده انتخابات در کشور، استفاده ابزاری نموده و با تمسخر و توهین، ملت خوش باور افغان را اِقناع، و چنین القاء می کنند که حکومت آینده برآمده از صندوق آرای آنها می باشد؛ و گویا بدون دخالت خارجی، ملت به خواسته و اختیار خویش، شخصی را برای زعامت کشور بر می گزیند؛ در حالیکه این پروسه (انتخابات) جز یک نماد سمبولیک، چیزی بیش نبوده و باواقعیت امر هیچگونه موافقت و مطابقت نمی کند !؟!

از مدت ها بدینسو که به اصطلاح از شروع کار زارهای انتخاباتی می گذرد؛ بارها و بارها در جریان سفرهای تبلیغاتی کاندیدان در گوشه و کنار وطن، و نیز در محتوای مصاحبه های شان با رسانه ها و مطبوعات، یک جمله را مشترکا به تکرار گرفته اند؛ و آن اینکه هر یکی از آنها اذعان به برنده بودن خود در انتخابات پیش رو نموده و شکست را با تقلب تعبیر، و گاهی به رقبای شان احتمال کمترین برتری را نداده و نمی دهند؛ و این یعنی اینکه پروسه انتخابات در افغانستان بیشتر از آنکه طبق روال معمول و رایج در سطح دنیا، شباهت داشته باشد؛ به میدان مسابقات بُزکشی شباهت داشته و در حقیقت، هیچ رقابتی در کارنیست بلکه هرچه هست عداوت است و اینکه همه نامزدان، سعی و تلاش می کنند که به هرقیمتی، خودشان را پیروز میدان عنوان داده و راحت تر از دیگران به چوکی خیالی ریاست جمهوری برسانند؛ و این خود نشانگر تباهی و بربادی این سوداگران دین و وطن می باشد که حرص دنیا طلبی، شهرت و چوکی، چشمان شان را کور وعقل شان را مضمحل ساخته است!؟!
به عنوان مثال؛ عبدالله عبدالله، در مصاحبه اش با صدای امریکا، در پاسخ به این سوال که رقیب شما در انتخابات کیست؟ گفته: تقلب! و دومرتبه نیز متذکر شده که تنها رقیبش در انتخابات، تقلب است؛ این کلمه می تواند دو معنی داشته باشد: 1 – اعتراف یکی از کاندیدان به اصطلاح مطرح، به متقلب بودن و جعلی بودن پروسه انتخابات.

۲– عبدالله خود را یکّه تاز میدان تصور کرده و بدین باور است که جز خودش، کسی دیگر بر چوکی خیالی ریاست جمهوری تکیه نخواهد زد.
زلمی رسول، یکتن دیگر از کاندیدان، پس از آنکه عبدالقیوم کرزی (برادرکرزی) به نفع وی از ادامه رقابت ها، انصراف داد؛ بلافاصله در نشست خبری مشترک با عبدالقیوم کرزی، تیمش را برنده انتخابات اعلام کرده و خود را پیروز معرفی نمود.

اشرف غنی احمدزی، دیگر کاندید به اصطلاح مطرح در کنار معاون اولش جنرال دوستم، خود و تیم کاری اش را پیشتاز میدان انتخابات، دانسته و بارها بر پیروزی اش در جریان کارزارهای انتخاباتی تاکید ورزیده است.

رسول سیّاف که خود را از همه جهت کامل و شایسته ریاست جمهوری می بیند؛ طی مصاحبه ای با یکی از رسانه های داخلی، ضمن اصرار بر حضور خود تا پایان انتخابات، به صراحت گفته به نفع هیچ کسی انصراف نمی دهد و با تیم کاری اش پیروز میدان خواهد شد.
گل آقا شیرزی هم از قافله عقب نمانده و در حالیکه دسترخوان سخاوتش را در بسیاری از ولایت ها، برای انسانهای مفت خور پهن نموده، هرجا پیروزی اش را جار می زند و خود را تنها رئیس جمهور خیالی کشور تصور می کند.
و …

آری! در حالیکه همه می دانند انتخابات در افغانستان، تنها یک پروسه نمایشی است؛ و کاندید منتخب برای مقام ریاست جمهوری اداره دست نشانده، پیش از پیش، از سوی متجاوزین خارجی و نه ملت افغانستان، انتخاب و تایید شده؛ با این وجود بازهم پابوسان و چابلوسان خارجی ها، و نوکران درجه یک اشغالگران، هریکی بر کار انجام شده، خود را بر دیگری مقدم بر شمرده و برنده اعلام می کنند؛ در حالیکه همه آنها، عنوانی بهتر از “برندگانِ بازنده” ندارند؛ چه اینکه بدون شک، استعمارگران کسی را برای ریاست اداره آینده خویش بر می گزینند که بیشترین قرابت فکری و شباهت کاری با اهداف و پلان های شوم آنها را داشته باشد و اینها (کاندیدان) در هرصورت؛ حتی در صورت برنده شدن یکی شان، بازهم بازنده هستند چراکه با برنده شدن سمبولیک در انتخابات، به عنوان غلام درجه یک کفار در آمده و جز خوش خدمتی به متجاوزین، و خیانت به وطن و وطندار هیچ کار دیگری کرده نمی توانند؟!؟   

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
ستاسو نظر مونږ ته دقدر وړ دی، راسره شریک یې کړئx
()
x