fbpx

شېريني/ خوشال درانى

لنډه کیسه

_ ډاکټر صيب مړشوم، هله ژرکوه، څه زهر راکړه چې ښه شم.

د امين سويو چيغو د خونې ټوله فضا نېولې وه، په يوه سا لګياو:

_ډاکټرصيب! مړشوم، دخداى له پاره…

ډاکټر په غوسه شو:

_دې باډۍته دې ګوره او ستا چيغو ته! په باډۍ دې هندو مسلمانېږي. لږه خورئ، پر ځان نه پوهېږئ، که ډوډۍ پردۍ ده،ګېډه خو مو خپله ده. هه دغه د سر درد او ټوخي ګولۍ را پاتې دي. دا واخله ښه به شي!

دى له درده لکه مار تاوېده، پر ډاکټر غوسه شو:

_ زه وايم نس مې خوږېږي او ته راته د سر درد ګولۍ راکوې، ژرکوه مړ کېږم.!

ډاکټرشونډې بوڅې کړې:

_وروره بهر هر څه شته ورشه له همغه ځايه ښه دوا واخله، زه څه انساني ډاکټر نه يم چې ستا د ګېډې تشخيص دې وکړم.

دامين بياچېغو او زګېروو ډاکټر شاته کړ:

_ته انساني ډاکټر نه يې، نو د خرو ډاکټر يې؟

دامين دا خبره پر ډاکتر سمه د ټوپک ډز ولګېده:

_هو زه د خرو ډاکټر يم، لکه د ستا په شان د خرو علاج کوم.

_نو څنګه دلته ډاکټر شوى يې؟ دا خو پوهنتون دى، دلته انساني ډاکټران نه وو، چې د خرو ډاکټر يې راوستى؟

دلته ښه ډېر دي، خو د انسانانو له پاره، مګر زه پکې د ستا په شان د خرو علاج کوم. پوى شوې؟ دا دولت دى چې واسطه دې وي، هرکار کېږي. ته خو هم د دې لايق نه يې چې پوهنتون ته دې راشې، يا به په پيسو راغلى يې او  يا به دې د ځان پر ځاى بل څوک کېنولى وي. نور مې عصاب مه خرابوه، ژر وځه!

امين په زګيرو څنګ وګراوه، ټېليفون يې راوويست اوکې يې کړ:

_ الو!فواده! ترکلينک راشه! ټول ملګري راوله، ژرکوه چې مړ کېږم.

لا څو دقيقې نه وې تېرې چې د امين شاوخوا د ده ملګري ولاړ وو. طارق پر فواد غږ کړ:

راپه شايې کړه، سړى ښه نه دى، چې صحت عامې ته يې ورسوو، هله بلاله! ته پر سرړک يو موټر ودروه!

××××

په خونه کې د ډاکټر او د امين د ملګرو لانجې روانې وي، د فواد غږ نور غلي کړل :

ډاکټر صيب! سم وايي، محصلين يو، دا مو ملګرى دى، علاج يې وکړه، په ګېډه يې درد دى، ته يې وګوره چې څه مريضي لري. د خداى له پاره مړ به شي. ته يې چيغې نه اورې!

ډاکټر له ځايه پورته شو:

_ هرڅه بلا چې ياست، پر ما مو څه ؟ ولې مو مخکې نه راووړ،چې مرګ حال شي، نو را روان کړى مو وي، اوس زما د پلار له وسه نه کېږي.

امين چيغوته زور ورکړ،چاکراراوه، چا ډاکټر تر ږيره او پښو نيوه:

_ د خداى له پاره هلک مړکېږي. ته خو يې وګوره چې څه مريضي لري؟

ډاکټر په قهر شو:

_پوهنتون ته راورسېدئ، خو په اوصولو پوه نه شوئ، په دې نيمه شپه عمليات او هغه هم بې شېريني!!! لږ څه وټوخېږئ!

ملګرو يې ژر_ژر په جېبونو لاسونه ووهل، څه چې ورسره وې، هغه يې راوويستې، طارق وشمارلې:

هه ډاکټر صيب!! دغه درې زره خو شوې، نورې والله که ټنګه هم راسره وي!

ډاکټر پيسو ته وکتل:

_درې زره روپۍ!ځه خير وبه يې کړم.

امين له خولې داسې چيغه پورته شوه، ته وا چې د خونې چت به را وغورځوي. ډاکټر د روپو زاړه نوټونه په بېړه د سپينې چپنې په جېب ومنډل، په وار خطايې يې وويل: مخکې مې درته وويل، چې ناوخته مو راووړ، اپنډيکس يې وچاوديد، دتابوت غم يې وکړئ.

avatar
2 د تبصرو شمېر
0 د ځوابونو شمېر
0 ار ایس ایس کې ګډونوال - څارونکي
 
ډېر غبرګون شوې تبصره
تر ټولو ګرمه موضوع
  ګډون وکړئ  
نویو زړو ډیرو خوښو شویو
خبرتیا غوښتل د
مجيب الرحمان
میلمه
مجيب الرحمان

ډېره پزړه پورې کيسه وه ليکوال څخه هيله ده چې د نن ورځې د عصاب خرابو کسبګرو لکه دغه د کيسې ډاکټر پشان ناپوهانو لنډې کيسې نورې هم وليکي. قلم مو تاند برکت مو مل

محمد مختار درانی
میلمه
محمد مختار درانی

دیره مننه درانی صاحب دیره په زره پوری کیسه وه دا د نن صبا ژوندی مطابق کیسه وه بیا هم دیره مننه.
دیر زیات می وخندل هاهاهاهاهاهاها