ادبي لیکني

شېريني/ خوشال درانى

لنډه کیسه

_ ډاکټر صيب مړشوم، هله ژرکوه، څه زهر راکړه چې ښه شم.

د امين سويو چيغو د خونې ټوله فضا نېولې وه، په يوه سا لګياو:

_ډاکټرصيب! مړشوم، دخداى له پاره…

ډاکټر په غوسه شو:

_دې باډۍته دې ګوره او ستا چيغو ته! په باډۍ دې هندو مسلمانېږي. لږه خورئ، پر ځان نه پوهېږئ، که ډوډۍ پردۍ ده،ګېډه خو مو خپله ده. هه دغه د سر درد او ټوخي ګولۍ را پاتې دي. دا واخله ښه به شي!

دى له درده لکه مار تاوېده، پر ډاکټر غوسه شو:

_ زه وايم نس مې خوږېږي او ته راته د سر درد ګولۍ راکوې، ژرکوه مړ کېږم.!

ډاکټرشونډې بوڅې کړې:

_وروره بهر هر څه شته ورشه له همغه ځايه ښه دوا واخله، زه څه انساني ډاکټر نه يم چې ستا د ګېډې تشخيص دې وکړم.

دامين بياچېغو او زګېروو ډاکټر شاته کړ:

_ته انساني ډاکټر نه يې، نو د خرو ډاکټر يې؟

دامين دا خبره پر ډاکتر سمه د ټوپک ډز ولګېده:

_هو زه د خرو ډاکټر يم، لکه د ستا په شان د خرو علاج کوم.

_نو څنګه دلته ډاکټر شوى يې؟ دا خو پوهنتون دى، دلته انساني ډاکټران نه وو، چې د خرو ډاکټر يې راوستى؟

دلته ښه ډېر دي، خو د انسانانو له پاره، مګر زه پکې د ستا په شان د خرو علاج کوم. پوى شوې؟ دا دولت دى چې واسطه دې وي، هرکار کېږي. ته خو هم د دې لايق نه يې چې پوهنتون ته دې راشې، يا به په پيسو راغلى يې او  يا به دې د ځان پر ځاى بل څوک کېنولى وي. نور مې عصاب مه خرابوه، ژر وځه!

امين په زګيرو څنګ وګراوه، ټېليفون يې راوويست اوکې يې کړ:

_ الو!فواده! ترکلينک راشه! ټول ملګري راوله، ژرکوه چې مړ کېږم.

لا څو دقيقې نه وې تېرې چې د امين شاوخوا د ده ملګري ولاړ وو. طارق پر فواد غږ کړ:

راپه شايې کړه، سړى ښه نه دى، چې صحت عامې ته يې ورسوو، هله بلاله! ته پر سرړک يو موټر ودروه!

××××

په خونه کې د ډاکټر او د امين د ملګرو لانجې روانې وي، د فواد غږ نور غلي کړل :

ډاکټر صيب! سم وايي، محصلين يو، دا مو ملګرى دى، علاج يې وکړه، په ګېډه يې درد دى، ته يې وګوره چې څه مريضي لري. د خداى له پاره مړ به شي. ته يې چيغې نه اورې!

ډاکټر له ځايه پورته شو:

_ هرڅه بلا چې ياست، پر ما مو څه ؟ ولې مو مخکې نه راووړ،چې مرګ حال شي، نو را روان کړى مو وي، اوس زما د پلار له وسه نه کېږي.

امين چيغوته زور ورکړ،چاکراراوه، چا ډاکټر تر ږيره او پښو نيوه:

_ د خداى له پاره هلک مړکېږي. ته خو يې وګوره چې څه مريضي لري؟

ډاکټر په قهر شو:

_پوهنتون ته راورسېدئ، خو په اوصولو پوه نه شوئ، په دې نيمه شپه عمليات او هغه هم بې شېريني!!! لږ څه وټوخېږئ!

ملګرو يې ژر_ژر په جېبونو لاسونه ووهل، څه چې ورسره وې، هغه يې راوويستې، طارق وشمارلې:

هه ډاکټر صيب!! دغه درې زره خو شوې، نورې والله که ټنګه هم راسره وي!

ډاکټر پيسو ته وکتل:

_درې زره روپۍ!ځه خير وبه يې کړم.

امين له خولې داسې چيغه پورته شوه، ته وا چې د خونې چت به را وغورځوي. ډاکټر د روپو زاړه نوټونه په بېړه د سپينې چپنې په جېب ومنډل، په وار خطايې يې وويل: مخکې مې درته وويل، چې ناوخته مو راووړ، اپنډيکس يې وچاوديد، دتابوت غم يې وکړئ.

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
2 Comments
زړو
نویو ډیرو خوښو شویو
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
مجيب الرحمان

ډېره پزړه پورې کيسه وه ليکوال څخه هيله ده چې د نن ورځې د عصاب خرابو کسبګرو لکه دغه د کيسې ډاکټر پشان ناپوهانو لنډې کيسې نورې هم وليکي. قلم مو تاند برکت مو مل

محمد مختار درانی

دیره مننه درانی صاحب دیره په زره پوری کیسه وه دا د نن صبا ژوندی مطابق کیسه وه بیا هم دیره مننه.
دیر زیات می وخندل هاهاهاهاهاهاها

Back to top button
2
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x