fbpx

چرا احساس «قیام های قبلی»، در «شهرنشینان فعلی» نیست؟

لیکوال: انجنیر محمد نذیر تنویر

نوشتۀ: انجنیر محمد نذیر تنویر، هالند

به مناسبت سی و هشتمین سالروز قیام سوم حوت 1358

سوالی که در هر «ذهن سالم» خطور می نماید؛

در حالی که عاملش خیلی به ما نزدیک و در درون شکم های ما نهفته است!

بلی، احساس «قیام های قبلی»، در «شهرنشینان کنونی» کمتر پیداست!

قیام ها، تظاهرات، اعتصابات و انواع عکس العمل های مردمی در برابر «مشت آهنین» طاغوت- و تجاوزگر شوروی؛
و سکوت ذلت بار در برابر «لبخند دموکراسی» طاغوتیان و تجاوزگران مؤتلف ناتو، به سرکردگی امریکای جنایتکار!
بلی:

«دیروز»؛ تجاوز «مشت آهنین»، با آن همه فضای خفقان، رعب، وحشت، و عدم انعکاس رسانی؛ تاریخ درخشانی شهرنشینان را درج صفحاتش نمود، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان در برابر «لبخند دموکراسی»، در رقابت های انتخاباتی و کشت انواع مفاسد از هم سبقت می جویند، و بر ادامهٔ تجاوز، ممد متجاوزین می گردند!

«دیروز»؛ شهرنشینان تجاوز را، تجاوز بر حریم شان می پنداشتند، و مبارزه بر علیهٔ آنرا، شهامت و افتخار خویش می دانستند، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان تجاوز را، همکاری و روند لاینفک ترقی و پیشرفت می شمارند، و در عدم حضور متجاوزین، خویش را غرق شده در باتلاق فقر و عقب ماندگی احساس می دارند!

«دیروز»؛ احساس شهرنشینان در برابر تجاوز، از اعماق قلب های شان بر می خاست و در رویا رویی با متجاوزین، احساس شان را در عمل پیاده می کردند، اما؛

«امروز»؛ احساس شهرنشینان در برابر متجاوزین، در محوطهٔ دهن و کاربرد واژه ها و جملات زیبا خلاصه شده، و با کوبیدن «حق و باطل» در یک سطح، از طریق تلویزیون ها جامهٔ عمل می پوشاند!

«دیروز»؛ شهرنشینان با نفرت در برابر متجاوز، فامیل ها و اموال شان را از ساحات کنترول متجاوزین بیرون می ساختند، تا به راحتی در برابر متجاوزین بایستند، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان با اشتیاق، فامیل ها و دارایی های شان به کشور های متجاوز انتقال می دهند!

«دیروز»؛ شهرنشینان «مسئولیت اشتراک» در برابر تجاوز را (حتی در کمترین شکل) در خود احساس می داشتند، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان بر تجارت و فخر فروشی کارنامه های نیک گذشتگان فقط اکتفا می دارند!

«دیروز»؛ شهرنشینان دارایی های خویش را فدای ضربه زدن به متجاوز می کردند، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان دارایی های خویش را مدیون حضور متجاوزین می دانند!

«دیروز»؛ شهرنشینان بورس های (به اصطلاح) تحصیلی پکت تجاوزگر وارسا را به خود اهانت و ننگ می پنداشتند، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان از برای رسیدن به کشور های تجاوزگر، از تمامی هستی شان می گذرند!

«دیروز»؛ شهرنشینان معتقد بر جهاد و مبارزه در برابر متجاوزین بودند (حتی اگر خود نیز در آن سهم نمی گرفتند)، و مجاهدین را گرامی می پنداشتند، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان ضمن عدم اعتقاد بر جهاد؛ مجاهدین را به دیده ای حقارت نگریسته، و در کم رنگ سازی واژه های اسلامی، آخرین تلاش شان را به خرچ می دهند!

«دیروز»؛ شهرنشینان حضور افراد در «اردو» و «پولیس» را جبری از سوی حکام بر فضای شهر ها می دانستند. به همین خاطر افراد شامل در آن، در خود احساس حقارت و ننگ می نمودند، و در کمترین فرصت، و با مساعد شدن جوی فرار، آنجا را ترک می گفتند، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان حضور در «اردو» و «پولیس» را دفاع از حاکمیت ملی توجیه داشته، و در کنار متجاوزین فخرفروشی نیز می دارند!

«دیروز»؛ شهرنشینان حضور افراد در نیروهای امنیتی «خاد» را لکهٔ ننگ، نتنها برای خانواده بلکه برای قوم خویش می پنداشتند، و از آنها دوری می جستند. به همین علت آنها هویت شان را مخفی نگه می داشتند، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان با نیروهای امنیتی «خاد» روابط نزدیک داشته، و حتی آنها را قهرمان و استوه خویش نیز می پندارند، و با مردار شدن شان، سوگواری های بزرگی را نیز به راه می اندازند!

«دیروز»؛ شهرنشینان، جنگ در برابر «اجیران متجاوزین» را، هیچگاهی «برادر کشی» نمی نامیدند، اما؛

«امروز»؛ شهرنشینان، همچو جنگ را «برادرکشی» نامیده و زمینه های حضور افراد بیشتر را در صفوف «اردو» و

«پولیس» اجیر مساعد می گردانند!

«دیروز»؛ … و «امروز»؛…

پس عدم احساس «قیام های قبلی»؛ در «شهرنشینان فعلی» چیست؟

این تفاوت های احساس شهرنشینان «دیروزی» و «امروزی» را می توان با اختصار در یک اصل اساسی از دستورات الهی، خلاصه ساخت!

اصلی که در پذیرش دعا های بندگان به بارگاه ایزدمتعال نیز نقش محوری (پس از نیت نیک) دارد!

اصلی که با ما خیلی نزدیک است؛

خیلی نزدیک و در درون شکم های ما؛

و آن غذاست!

بلی! غذا؛

این تفاوت ماهیت غذاست، که تفاوت «احساس» را پدید می آورد!

بلی! تفاوت غذای حلال و حرام!

اینکه افراد احساس شان را هر نوع توجیه بدارند، صرفاً از برای بیرونی ها می باشد؛

در حالی که خود به حقیقت آن آگاهست:

بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ ﴿١٤﴾

اصلاً انسان خودش از وضع خود آگاه است (و خود انسان حجّت و گواه بر خودش است. چرا که اعضاء او گواهی بر اعمال او می‌دهند (فصّلت / 20، یس / 65)

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُ ﴿١٥﴾

اگر چه (در دفاع از خود) عذرهايش را در ميان آورد.

و نباید فراموش کرد که ائتلاف تمامی طاغوتیان و شیاطین، جزئترین خلل و اثری در نظام هستی ندارد!

این تغییر نظام ها، و رفت و آمد افراد و زرق و برق قدرتمندان، صرفاً از برای بیرون آوردن نیات پنهانی بندگان می باشد، که الله جل جلاله قبلاً از آن آگاه بوده است. چونکه مفسدین انس و جن؛ حتی با آشکار شدن حقیقت روز رستاخیز، با دیده درایی، هنوزهم سعی به توجیه اعمال و پوشانیدن آن می نمایند.

مَا كَانَ اللَّـهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَىٰ مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىٰ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ ۗ

(اي مؤمنان ! سنّت) الله بر اين نبوده است كه مؤمنان را به همان صورتي كه شما هستيد (و مؤمن با منافق آميزه يكديگر شده است و مسلمان از نامسلمان جدا نگشته است) به حال خود واگذارد . بلكه خداوند (با محكّ سختيها و دشواريها و فرازها و نشيبهاي زندگي ، از جمله جهاد)، ناپاك (منافق) را از پاك (مؤمن) جدا مي‌سازد .

بدون شک، علایم دشواری ها بر مجاهدین راستین «امروز» این خطهٔ مظلوم، که در برابر ائتلاف طاغوتیان استقامت و ایستادگی می نمایند، نشانه های از نسیم پیروزی «حق بر باطل» می باشد!
ان شاء الله

 

avatar
1 د تبصرو شمېر
0 د ځوابونو شمېر
0 ار ایس ایس کې ګډونوال - څارونکي
 
ډېر غبرګون شوې تبصره
تر ټولو ګرمه موضوع
  ګډون وکړئ  
نویو زړو ډیرو خوښو شویو
خبرتیا غوښتل د
احمد
میلمه
احمد

محترم تنویر صاحب اسلام علیکم ورحمت الله تحلیل معقول واستوار به پایه حقیقت