fbpx

غزلو مې له ګوتو زندګي اخیستې ده

ابراهیم صیاد

دې ښار زما له کلي رڼایي اخیستې ده
غمونو له دې چم څخه ځواني اخیستې ده

دا اوښکې مې مظلومې دي خو دومره خوارې ندي
دې اوښکو له شاهانو بادشاهي اخیستې ده

چې لار مې ورته وښوده د میني په درو کې
له سترګو نه مې هغو بینايي اخیستې ده

د شونډو وچ پتري مې د مسکا د تن کفن شو
یو چا مې جنازه د خشحالي اخیستې ده

صفت دې یاره نه کووم خو دومره درته وایم
ګلاب دې له زلفانو خشبویي اخیستې ده

دا زړه مې چې بیزاره شو د ښکلو نوکري نه
دردونه ! یې له ښکلو مزدوري اخیستې ده

د فکر په ټالونو کې زنګیږم او چې ګورم
غزلو مې له ګوتو زندګي اخیستې ده

ارمان به هله درشي چې اعلان مې داسې وکړی
صیاد ، د ژوند له قیده ازادي اخیستې ده

avatar
  ګډون وکړئ  
خبرتیا غوښتل د