رمضان مهمان عزیز خانه ها!

نوشتۀ: انجنیر محمد نذیر تنویر، هالند

به استقبال فرارسیدن ماه مبارک رمضان

ای مؤمنان!

بدانید که مهمان عزیزی، پُشت دَرها در انتظار است!

مهمانی که؛ هرلحظه بودنش؛ سود افزاست،

و ترا بسوی دَرهای گشودۀ بهشت می کشاند!

بلی! نه تنها دَر های بهشت را برایت می گشاید،

بلکه دشمنان «نابینایت» را در زنجیرها می بندد،

و دشمنان «بینایت» را در زیان و ضرر غرق می گرداند.

زیرا منافقان دَرها را بسویش نمی گشایند، و از آمدنش نیز نفرت میورزند.

بیگمان ایشان در انتظار گناه هستند.

ایشان نه اینکه دَر را نمی گشایند، بلکه پیامش را نیز به تمسخر می کشانند!

پس تو ای مؤمن، که منتظر عبادت هستی!

عجله کن و دَر را بگشای، و با تمام نیرو و قدرت ات ازین مهمان عزیز پذیرایی نما!

بشتاب، و با عشق و محبت دَر را باز کن!

با وی محبت کن، و در سختی های گرما، بی تابی مکن!

زیرا این سختی ها؛ آتشی را در درونت می افروزد، که هزم اش، گناهان است!

و این گناه؛ همان وزنیست که قدم هایت را، در طی نمودن مسیر حق، بطئی ساخته است.

پس خویشتن را سبک کن!

بگذار تا شعله های درونت، چنان زبانه سرکشند، که بوی دهنت را به خالق ات رساند.

و تو چه دانی از این عظمت؟

این همان بویست، که عطر گوارای خالقت باشد!

و این عطر؛ بوی دهن «روزه دار» هست.

پس چرا مبهوت نشسته ای!؟

خوشی سر ده، و گام های سریع بردار!

دیگر زمانش رسیده است تا کوۀ از گناهان را دور افگنی.

عجله کن، و دَر را بگشای!

از وی پذیرایی نما که خالقت بازهم شایستگی میزبان را، نصیب ات گردانیده است!

پس با حضورش؛ درخود تغییر بیار!

زیرا خالق ات؛ حالت هیچ قومی را دگرگون نخواهد کرد تا زمانی که خود آن قوم، حالت شان را تغییر ندهند!

لحظات ات را، در انتظار خوردن و نوشیدن به هدر مبر!

از هر لحظه ات منفعت بردار؛ که کی داند بار دیگر، میزبان این «مهمان عزیز» خواهی بود و یا خیر؟

لباس ریا را دور افکن، و از «ته دل» و با «صدق و صفا» از وی پذیرایی نما؛

که دستآوردش را خالقی رقم میزند، که از پنهان و آشکار آگاهست!

پس بشتاب بسوی پروردگارت!

و درین مسیر؛ همه وسیله های شرک را دور بیفکن!

به وسیله ای چنگ زن، که خالق ات به آن ارج گذاشته است:

بلی! به شفاعت قرآن و شفاعت روزه!

پس عجله کن و دَر را بگشای؛ که این مهمان عزیز، این وسیله را باخود دارد.
روزه گیر، و کمترین لحظه ات را به هدر مبر!

قرآن بخوان و با وی اُنس گیر؛ که همین «ماه مهمان»، ماه نزول آن هست!

شبها برخیز؛ که درآن شبی ست، که بهتر از هزارماه باشد!

و بدان هر کی از خیر این مهمان بی بهره ماند، واقعاٌ که محروم هست!

پس ارزش این «مهمان عزیز» را در نخوردن و ننوشیدن خلاصه مگردان، که خالقت را احتیاج برآن نیست!

با اشتیاق، و قلب پُر از محبت به سراغ اش رو، و از این «مهمان عزیز» پذیرایی نما!

و بدان که اگر این اشتیاق از اعماق قلب برخاسته،

و بر نیات نیک گره خورده باشد،

بیگمان رفتن اش را با اشک دیدگان استقبال خواهی نمود!

بلی! در چنین حالت است که میتوان امید انتظار پذیرایی خالق خویش را داشت.
پذیرایی خداوند آمرزگار مهربان که در سوره فصلت آیات 30-32 به آن اشاره شده است.

پس با «شوق دل» از وی پذیرایی نما که این «مهمان عزیز»، تحفه ی با خود دارد!

تحفه ای که برای اصول اش، اگر همه ای هستی را صرف نمایی، هنوزهم کم باشد!

پس دَر را بگشای!

باز کن، و ازین «مهمان عزیز»، پذیرایی نما که تحفه ی این جهان را برایت آورده است تا با آن،

جوهر انسانیت ات را تجلی دهی، و جهان ابدی ات را بسازی!

بلی! تحفه ی «تجلی بخش» جوهر انسانیت!

تحفه ی «تقوا»!

تقوای که هر لحظه، خالق ات را با آن احساس میداری!

و چنین احساس، بشارت دهندۀ پیروزی بزرگ است!

پیروزی که درین دنیا نیز باید آنرا با دیگر مؤمنان جشن گیری!

جشن «عید فطر»!

پس عجله کن، و با شادمانی دَر را بگشای که مهمانی عزیزی در انتظار توست!

بلی! مهمان عزیزی!

و آن کی بوده می تواند؟

بجز، رمضان!

تبصرې (1)

  • با تشکر فراوان از نوشتۀ زیبا و آموزندۀ استاد تنویر صاحب.
    بلی، خداوند مهربان و حکیم پنج جایګاه را منحیث مهمان خانه و لنګرګاهِ ما بندګان عاجز در نظر ګرفته و اګر فقط در یکی از آنها از صدق دل وارد شویم منعم خواهیم شد.
    ګرچه هر کدام از این پنج جایګاه دارای منظرۀ بسیار بسیار زیبا ( حتی فوق تصور) میباشد ولی مهمان خانۀ ( صوم ) از یک کیفیت و حکمت و لذت و پاداش دیګر برخوردار میباشد.
    ماه رمضان یک خصلت و کاربرد اعجاز آمیز دیګر نیز میداشته باشد، یعنی:
    بسیاری از مؤمنین بشمول هموطنان عزیز ما ( چه در داخل و چه در خارج) حوصلۀ نماز خواندن ندارند ( که البته نماز خواندن نیز فرض عین میباشد و باید اقامه شود)
    ولی روزه را حتماً می ګیرند، البته بسیاری از مردم بخاطر عدم اسطعانت از انجام دو فرض دیګر یعنی ذکات و حج تمتع معاف میباشند امّا روزه را با اخلاص تام می ګیرند.
    چون روزه ګرفتن دارای مقام و منزلت بسیار بالائی میباشد و بسیاری از اولیاءالله از طریق روزه ګرفتن به مقام شامخ ولایت رسیده اند بناً در صورت غفلتِ اجراء ننمودن سائر فرائض، همین ماه با فضیلت رمضان مثل یک مشکوة و مثل یک زجاجه و مثل یک مصباح، تاریکی و معصیت عدم بجا آوردن نماز را نورانی خواهد نمود.
    اشکال و محتوا و مضامین فرائض دینی خودش دنیای از شګفتی و اعجاز میباشد.
    همینکه صیام فقط یکماه در سال فرض میباشد نیز دارای یک حکمت بزرګ میباشد و اګر بیش از این میبود شاید برای آدم های تنبل و بی اعتناء مثل نماز خواندن کمی بی تفاوت میشد امّا همین یکماه بودنش غیرت بسیاری از مسلمانها را متحرک و بیدار نموده و با توجه به کرم بی پایان خداوندی، ګناهِ ناشی از ترک نماز را جبران خواهد نمود البته این به معنی این نخواهد بود که فقط با ګرفتن روزه خویشتن را از انجام سایر فرائض فارغ پنداشت.
    بهر حال، بجا آوردن هر فریضه حاوی یک جهان فوائد جسمی و روحی و اخلاقی میباشد ولی روزه و ماه رمضان یک کیفیت دیګرِ دارد.
    امیدوارم برادران و خواهران مؤمن ما توفیق انجام تمام فرائض را داشته و به عُمق اجرهای آن پی ببرند.