غزل/ پیرمحمد کاروان

پیرمحمد کاروان

زه چې لېونی شم، بیابان شې راته تهٔ
روغ چې شم، تڼۍ مې د ګرېوان شې راته تهٔ

زهٔ چې یا خمار شم یا له تندې شم رنځور
جام راوړې، ساقي مې شې، لقمان شې راته تهٔ

ټکندې غرمې چې شي راټولې راپسې
راشې، په شېبو شېبو باران شې راته تهٔ

شپه شي او توپان کړي رانه بله ډېوه مړه
جار دې شم، د ستورو ډک اسمان شې راته تهٔ

ما سره په رخه، په کینه چې شي یاران
پیر مې شې، پاچا مې شې، جانان شې راته تهٔ

کله چې وطن شي راته ټول کفار کفار
مینه مې شې، لمونځ مې شې، اذان شې راته تهٔ

راچې شي لېمو ته دوه د اوښکو لاروي
وخاندې، د سرو ګلو کاروان شې راته تهٔ

avatar
  ګډون وکړئ  
خبرتیا غوښتل د