ملا اختر محمد منصور

منصور رهبری که تکرارش دشوار است

ابو صهیب حقانی

در حالی از سومین سالیاد عالیقدر امیرالمومنین منصورصاحب شهید یاد می کنیم که تا هنوز درد فراقش قلب ها را غمگین و چشم ها را اشکبار می کند؛ او رهبری که بر دلها حکومت می کرد، محبوب بود و چنان عزیز که با جرئت می توان گفت شب و روز شهادت وی یکی از تلخ ترین روزهای  افغانستان بود.

شهید امیرالمومنین خصوصیات فراوانی داشت که او را برای رهبری یک حرکت انقلابی و ایمانی برازنده ساخته بود، رهبری که با جان و دل به فکر پیشرفت و ترقی کشور بوده و تنها غم اش نجات کشور عزیز افغانستان از چنگ امریکا و ایادی اجیر آن بود.

او فرزند فرزانه کشور بود که از همه چیز بیشتر شیفتهٔ حاکمیت مجدد نظام مقدس اسلامی و نفاذ شریعت در وطن اش بود، شب و روز در تلاش بوده و ذرهٔ مشکلات و نارسایی های زندگی مانع فعالیت های خستگی ناپذیرش نمی شد.

دین و اهل آن را عزت داد و به ملت مسلمان خود تاریخ ارزشمند به میراث گذاشت، رهبری که با جان و دل تا آخرین قطرهٔ خون سرخ اش دفاع کرد و همیشه در تلاش آزادی کشورش از چنگ دشمنان دین و خاک بوده و لحظهٔ در پی آن هدف خجسته و والا، خسته نمی شد.

منصور آن رهبر نازنین که درد ملت را درد خود، مشکلات ملت را مشکل خود فکر کرده و نقش بستن لبخند خوشی بر لب های خسته و داغ بستهٔ ملت را یکی از هزاران آرزوی بزرگ خود می پنداشت، او دوست داشت کشورش را در حالی ببیند که تحت حاکمیت قرآن و لوای عزت، مردمانش آزاد و مستقل و در امنیت و رفاه، و خوش و خرم زندگی کنند.

منصور رویای بزرگ یک ملت بود؛ ملتی که سالهاست در جنگ و خون غوطه ور است او همیشه در تلاش بود تا کشتی به گل نشستهٔ ملت را بهترین ناخدا بوده و آن را به ساحل امن و استقلال برساند؛ رهبر عزیزی که تا آخرین لحضهٔ حیات خویش از هدف والایش غافل نگشت و بلکه قلب تپنده اش برای ملت و خوش نامی کشور عزیزاش همواره در تپ اش بود.

آنها که او را می شناسند و آنها که نمی شناسد در هنگام شهادت وی یک چیز را به اتفاق به تکرار گرفتند و آن اینکه امیرالمومنین منصور صاحب شهید واقعا یک فرزند آزاده و غیور سرزمین خود بود که گویا خداوند متعال او را از همان ابتداء برای رهبری نظام خون و قیام خلق کرده بود تا با در پیش گرفتن سیاست درست و صحیح برای سرزمین اش افغانستان مظلوم چنان کارهای را انجام دهد که کمتر پادشاهان در آن سرزمین موفق به انجام آن ها شده بود.

باری شایعه شد که او شهید شده، امتی از درد این خبر به خود پیچید، بسیاری دعاء کرده، بسیاری نذر کرده، و بسیاری روزه گرفتند و تا نیمه های شب همه منتظر صدایش بودند و خدا خدا می‌کردند که خبر شهادت شان دروغ باشد و خوشبختانه که آن خبر دروغ برآمد و امیرالمومنین عزیز، صدایش را کشید و امتی را تسکین بخشید.

باز در اول جوزای ۱۳۹۵ هش آوازه شد که امیرالمومنین منصور صاحب شهید شده، آن ابرمرد چنان محبوب بود که به مجرد شنیدن چنین اخباری دربارهٔ وی امتی سراسیمه گردیده و مغموم می شدند؛ همه بسی انتظار می‌کشیدند که خدا کند این خبر هم دروغی بیش نباشد و بی‌پیلوت امریکایی به خطا انداخت کرده باشد اما این بار دروغ نبود و آن عصارهٔ عزت و غیرت و سرقافله کاروان جهاد و مبارزهٔ معاصر در اثر انداخت بی‌پیلوت امریکایی به طرز نهایت دردناک شهید و جانش در راه خدا کباب شد و این بار همه به سوگ او نشستند.

منصور صاحب شهید رفت اما یادش همیشه در دل ها جاویدانه شد و امتی مدیون قربانی و فداکاری او گردید و ان شاء الله در پیش خداوند متعال در بهترین نعمت های جاویدانی قرار گرفته باشد و البته تا ابد در تاریخ افغانستان به عنوان یکی از ابرقهرمانان واقعی کشور یاد خواهد گردید.

روحش شاد، یادش گرامی و جایش بهشت برین باد.

د نن ټکی اسیا یوټیوب چېنل
avatar
  ګډون وکړئ  
خبرتیا غوښتل د