نظــر

د قطر سفر «لسمه برخه»

حفيظ الدين پيرزاده

سھار نھه بجې د ھوټل خوړ‎نځای ته کوز شوم. لږ‎ہ شیبه پس ډاکتر صیب راغی!

دلته د چایو ھم ھماغه د ډوډۍ په شان سستم دی،

گڼ خوراکي توکي په لویو لوښیو کې ایښودل شوي وي، ھر سړ‎ی د خپل میل او ضرورت په اندازہ ترې را اخلي!

ما او ډاکتر صیب خواړ‎ہ را واخیستل، د شیدو د چای فرمائش مو ھم ورکړ‎ او نور یو میز ته کیناستو.

ډاکتر صیب مخامخ یو لوی لوښي ته اشارہ وکړ‎ہ او راته یې کړ‎ل: ھاغه څه شی دی؟

ما چې ور وکتل، پرې لیکل شوي و؛ أُم علي ( د علي مور ).

ما ورته وویل: دلته اوس څو احتمالات موجود دي؛

۱- دا خواړ‎ہ به د علي مور پاخه کړ‎ي وي

۲- یا، دا دیگ به د علي د مور وي

۳- یا، د علي مور به په دیگ کې وي، خلک د خرو غوښې خوري نو د علي د مور غوښه خو ترې ډیرہ پاکه دہ(!)

۴- او یا به دا خواړ‎ہ أُم علي نومیږ‎ي

ډاکتر صیب موسکی شو او راته یې وویل: دا څلورم احتمال قرین قیاس دی!

أُم علي د دې ځای د اوسیدونکیو مخصوص خوراک دی!

ما ورته وویل: که أُم علي ته مو اشتھا وي چې بندوبست یې وکړ‎م؟

ھغه ځواب راکړ‎: ولې نه مزہ به یې وگورو.

ډاکټر صیب تر څو بله خبرہ کوله، ما ورته د علي مور پر میز حاضرہ کړ‎ې وہ!!

ھغه راته وویل: تا ځان ته را نه وړ‎ل، ته یې خوند نه گورې؟

ما ځواب ورکړ‎: نه صیب! زہ په سھار کې د أُم علي شوقي نه یم، که د شپې په گوتو راغله، ھغه بیا جلا خبرہ دہ!

ډاکټر صیب زما پر ځواب ډیر وخندل!

موږ‎ لا چای نه وې خلاصې کړ‎ې چې ھغه انگریز ژورنالیست د گوډ مارننگ ( سھار مو پخیر ) پر ویلو مو پر سر ودرید!

ھغه مو ھم له ځان سرہ کیناوہ. شین چای مو په گډہ وڅکه او بیا مو له ډاکتر صیب څخه اجازہ واخیسته او د ھال یو بل سر ته لاړ‎و.

ھلته په چوکیو کیناستو، ژورنالست د آواز ثبتولو یو وړ‎وکی ټیپ پر میز کیښود او مرکه پیل شوہ!

پوښتنه

که ځان د وال سټریټ جورنال لوستونکیو ته ور وپیژنئ!

ځواب

زہ نه پوھیږ‎م مخاطب مې څوک دی؟

که اوّل تاسې ځان راوپیژنئ!

سړ‎ی موسکی شو او راته یې وویل: زما نوم کرایگ نیلسن

دی( Craig Nelson )

زہ په کابل کې د وال سټریټ جورنال بیورو چیف ( ټیم مشر) یم!

بیا ما ھم ځان ور وپیژاند!

پوښتنه

که د خپل ھغه شعر په اړ‎ہ مالومات راکړ‎ې چې تا پرون په غونډہ کې لوستی و او ډیر ښه استقبال شوی و!

زہ له وارہ پوہ شوم چې د ژورنالست صیب موخه دویم شعر و، ځکه په دویم شعر کې یو بیت داسې و چې د ھغه په درد خوړ‎یدل کیدہ؛ ھغه بیت دا و:

پرون یو څو چیت پوزو ټول نظام را مسخرہ کړ‎
پرون مو د ناموس لمن ته خاورې بادیدې

استعماري رسنیو ته ( کورنۍ او بھرنۍ ) دوہ نکتې په لا شعور کې پیچکاري شوې وي؛ لومړ‎ی دا چې د مستعمرہ ملت د مختلفو پرگنو تر منځ نفاق ته پوکی ووھي او دویم داسې خبرونو ته تفوق ورکړ‎ي چې په ټولنه کې د بې حیایی، فحشا او اخلاقي انحطاط په ترویج کې مرستندویه وي!

دې بیت او په ټوله کې د پرون تر نامه لاندې شعر د لومړ‎ې موخې په تر لاسه کولو کې مرسته کولای شوہ!

خو ما ھم لغماني چل وکړ‎ او لومړ‎ی شعر مې چې تشویش نومیدہ، ورته وړ‎اندې کړ‎!

کرایگ را څخه وغوښتل چې ورته ترجمه یې کړ‎م؛ ما د شعر تلخیص ورته ووایه خو د ټول شعر له ترجمې مې معذرت وغوښت!
بیا یې راته وویل که شعر ورته د ایمیل له لیارې واستوم، ھغه به یې په کابل کې په چا ترجمه کړ‎ي!

ما شعر ور واستوہ!

پوښتنه

شعر ته مو څنگه او کله مخه کړ‎ہ؟

ځواب

شعر له ماشومتوب څخه لیکم. زما د مرحوم پلار ډیر ملگري تکړ‎ہ شاعران ول چې ما به خپل شعر پرې اصلاح کوہ.

پلار مې ھم کله کله شعر لیکه، ھغه دیني عالم و نو شعر ته یې ډیرہ توجه نه کوله خو زما شعرونه یې تل راته اصلاح کول!

بیا د ژوند ستړ‎ي روزگار مې له شعر څخه توجه پخپله خوا جلب کړ‎ہ خو کله چې افغانستان د غربي طاقتونو لخوا اشغال شو نو د ھغوی د دې غیر قانونې کړ‎نې په مخالفت کې شعر راته تر ټولو بھترہ او موثرہ وسیله ښکارہ شو، ھماغه و چې یو ځل بیا مې شعر ته مخه کړ‎ہ!

پوښتنه
په څو کلنۍ کې مو لومړ‎ی شعر ولیکه؟

ځواب
په ۱۴ کلنۍ کې.

ھغه مھال موږ‎ په پیښور کې مھاجر و، روسانو افغانستان اشغال کړ‎ی و!

بیا یې زما د شخصي ژوند، او د سویدن په اړ‎ہ راڅخه پوښتنې وکړ‎ې. او ما ھم بنډار گفته ځوابونه ورکړ‎ل!

پوښتنه
څه فکر کوئ آیا د طالبانو دریځ د ښځو په اړ‎ہ تغیر موندلای؟

ځواب
د طالبانو دریځ د ښځو په اړ‎ہ زما له شعر سرہ څه رابطه لري؟

ژورنالست صیب موسکی شو، ویل یې: ھیڅ خو ھسې غوښتل مې ستاسې نظر په دې اړ‎ہ له ځان سرہ ولرم!

ما ورته وویل: زموږ‎ سرہ په دې کنفرانس کې ښځینه گډونوالې ھم وې، چې ماته مثبت بدلون ښکاري!

زہ د طالبانو د دریځ په اړ‎ہ څه نه وایم، ښه به وي له ھغوی پوښتنه وکړ‎ئ!

پوښتنه
خو بیا ھم ستاسې نظر د طالبانو د دریځ په اړ‎ہ څه دی؟

ځواب
د طالبانو د دریځ په اړ‎ہ زہ ھم د غربیانو غوندې نظر لرم!

زہ ھم په دې فکر یم چې دا خلک او دریځ یې unbreakable ( نه ماتیدونکي) دي!

په آخر کې ژورنالست صیب راڅخه مننه وکړ‎ہ، خپل وزِت کارت یې راکړ‎ او راته یې وویل: که کله کابل ته راغلې نو کیدای شي
وگورو او د افغانستان په اړ‎ہ سرہ نورې خبرې وکړ‎و!

ما مننه ترې وکړ‎ہ او بیرته خپلو ملگرو ته ترې راغلم.

له متقي صیب سرہ دویمه لیدنه او زما بل شعر:

( دا لړ‎ۍ ادامه لري)

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x