آیا کشمیر به فلسطین دوم تبدیل می شود؟

حبیبی سمنگانی

آنچه را هیچ دولت هند نتوانست انجام دهد نارندرا مودی، صدر اعظم فعلی کشور هند با سرزوری و زورگویی انجام داد. دولت مودی ماده ۳۷۰ قانون اساسی هند را که اختیارات و امتیازات خاصی به منطقه جامو و کشمیر زیر کنترول هند بخشیده بود به تاریخ ۵ اگست سال جاری میلادی با امضای رئیس جمهور کشور لغو اعلام کرد. نیز دولت هند در پلان دارد که کشمیر را دو پارچه بسازد و به دو منطقه زیر کنترول دولت مرکزی تبدیل کند. یکی به نام منطقه جامو و کشمیر و دیگری به نام لداخ.

این تصمیم دولت کنونی هند چندان تعجب آور نبود، زیرا تمام سیاست نارندرا مودی و حزب بی جی پی (BGP) بر محور «هندوئیسم» و خصومت با مسلمان ها می چرخد. بلی، دشمنی بی جی پی یا بهارتیه جنَتا پارتی) تنها به پاکستان کوتاه نمی شود، بلکه اصلا مسلمانان هند کنونی آماج سیاست های فتنه انگیز و مرتجعانه این حزب قرار می گیرند. واقعه دردناک «قتل عام گجرات» که در سال ۲۰۰۲ میلادی رخ داد و منجر به شهادت بیش از دو هزار مسلمان شد و نیز شهادت مسجد تاریخی بابری در سال ۱۹۹۲ میلادی از کارنامه های مهم نارندرا مودی و حزب او به شمار می رود. پس بی جی پی و مودی چگونه می توانستند اختیارات و امتیازات خاصی را برای مردم کشمیر که بخش اعظم آن را مسلمان ها تشکیل می دهند تحمل کنند ؟

واقعیت اینست که هرگاه دوره پنج ساله دولت نارندرا مودی و حزب بی جی پی در اوائل سال جاری میلادی پایان می یافت و این ها برای انتخابات پارلمانی ماه های اپریل و مئی صف می بستند، هیچ دستآوردی نداشتند که به افتخار آن از مردم هند رای بخواهند. حتی بنا بر ناکامی در ایفای وعده های بزرگ اقتصادی که برای مردم هند در انتخابات ۲۰۱۴ میلادی داده بودند و با پیروزی بر ۲۸۲ کرسی از میان ۵۴۳ کرسی دولت تشکیل داده بودند، تحلیلگران و سروی ها چنان پیش بینی می کردند که بی جی پی محبوبیت خود را از دست داده و این بار نمی تواند به آسانی برنده شود.

همان بود که نارندرا مودی و حزب بی جی پی چال دیرینه و آزموده شان را روی دست گرفتند و بجای که در جریان کمپاین های انتخاباتی از خدمات پنج ساله دولت خود در عرصه اقتصادی یاد می کردند، با استفاده از احساسات هندوها، از اعمار رام مندر (معبد هندوها) بجای مسجد بابری، لغو قوانین اقلیت های مذهبی به ویژه مسلمان ها در مورد طلاق و ابطال حیثیت امتیازی کشمیر سخن می زدند. این ها وضعیت منطقه کشمیر را در ایام انتخابات پارلمانی بحرانی، متشنج و پُرتنش ساختند، تا توجه هندوها را که بیش از ۷۵ در صد جمعیت کشور را تشکیل می دهند به سوی کشمیر مبذول بدارند و با وعده اینکه کشمیر را نیز همانند بعضی ایالت های دیگر هند در سیطره هندوها می آورند، از آن ها رای بگیرند. این دام مودی و بی جی پی چنان نتیجه داد که این بار بجای ۲۸۲ بر ۳۰۳ کرسی برنده شدند و برای نخستین بار در چنان موقف قوی قرار گرفتند که می توانستند بدون کدام ائتلاف دولت تشکیل دهند.

جریان فوق الذکر واضح می سازد که تصمیم دولت هند در مورد لغو ماده ۳۷۰ قانون اساسی کشور در قبال کشمیر ناگهانی و غیر منتظره نبود. چنانچه خانم صبا نقوی، ژورنالست و تحلیلگر مشهور هندی که شوهرش هندو است و درین اواخر کتابی به نام «سایه های زعفران : از واجپایی تا مودی» در مورد بی جی پی نوشته است، می گوید که : لغو حیثیت امتیازی منطقه کشمیر از نکات کلیدی ایدئولوژی حزب بی جی پی بود.

اما صرف نظر از کشمکش پاکستان و هند بر سر کشمیر، واقعیت اینست که هند برای تطبیق این تصمیم خود قوانین دیگری را نیز زیرپا کرد و یا نادیده گرفت. زیرا تغییر حیثیت قانونی کشمیر به تصویب مجلس قانون گذاری کشمیر نیاز داشت. حال اینست که مجلس قانون گذاری کشمیر به تاریخ ۲۱ نومبر سال ۲۰۱۸ میلادی از سوی گورنر/والی (نماینده دولت هند در کشمیر) منحل شده بود و پس از انتخابات ۲۰۱۹ میلادی نیز تا هنوز نه مجلس قانون گذاری کشمیر دوباره روی کار نشده است. نیز جزو ۳ ماده ۳۷۰ به رئیس جمهور اجازه داده است که به مشوره دولت ایالتی می تواند در مورد لغو یا تعلیق این ماده تصمیم بگیرد، اما واقعیت اینست که کشمیر از دسمبر ۲۰۱۸ میلادی دولت ایالتی نیز ندارد و رئیس جمهور مشوره با گورنر/والی را که از سوی خودش تقرر یافته، بسنده دانست. از همینست که بعضی ها از طنز می گویند که رئیس جمهور با خود مشوره کرده است.

با ابطال این ماده، ماده دیگری به نام ۳۵ ای (35A) نیز به فرمان رئیس جمهور ملغا شد. جامو و کشمیر به اساس ماده ۳۷۰ قانون اساسی هند حیثیت منطقه نیمه خودمختار را داشت. زیرا اجازه داشت که از خود قانون اساسی و پرچم جداگانه داشته باشد و ما سوا از امور خارجی، دفاعی و مخابرات در امور دولتی اختیار عام و تام داشت. نیز تمام ماده های قانون اساسی هند در دیگر ایالت ها به گونه مستقیم نافذ می شد و هر چه در کشمیر پس از آنکه از سوی مجلس قانون گذاری کشمیر تصویب می شد نافذ می گردید. همچنان بر مبنای ماده ۳۵ ای، باشنده گان جامو و کشمیر شناخت و حیثیت خاصی داشتند. باشنده گان دیگر ایالات هند نمی توانستند در جامو و کشمیر صاحب جای و جایداد باشند، وظیفه دولتی اجرا بکنند و یا با زنان کشمیری ازدواج بکنند. اما باشنده گان جامو و کشمیر از تمام این حقوق در سراسر کشور هند برخوردار بودند.

نارندرا مودی اصرار دارد که امتیازات ویژه کشمیر عامل فساد و تبعیض درین منطقه گردیده بود. اما حامیان ماده های ۳۷۰ و ۳۵ ای به این باور هستند که این دو ماده حیثیت ملی، شناخت قومی و امتیاز جغرافیایی کشمیر را تا جایی مصئونیت بخشیده بودند. پس ازین دولت هندوگرای هند از روی برنامه منظم ملیون ها هندوها را در مناطق مختلف کشور جا می دهد و مسلمانان کشمیر را در آینده به اقلیت مذهبی و نژادی تبدیل می کند. نیز با تقسیم کشمیر به دو منطقه، شناخت جغرافیایی کشمیر را نیز از بین می برد.

چندی قبل نقشه های پخش شده در شبکه های اجتماعی نشان می داد که دولت هند در پلان دارد که برای چند صد هزار هندوها شهرک جداگانه ای بسازد که چهار طرف آن را دیوارهای بلند در حصار خود گرفته باشد. ماه گذشته، رام مادهو  منشی عمومی حزب بی جی پی در امور کشمیر، به رسانه ها گفته است که دولت قبلی بی جی پی روی این برنامه کار می کرد، اما بر تطبیق آن اتفاق صورت نگرفت (گویا فلسطین دیگری در جهان اسلام در حال تشکیل است).

مشکل بزرگ کشور هند اینست که هرگاه نزاع کشمیر در همان اولین سال تقسیم هند در بین هند کنونی و پاکستان رخ داد، لال جواهر نهرو، صدر اعظم آن وقت دولت هند به سازمان ملل متحد رفت و از پاکستان در قبال کشمیر شکایت کرد. سازمان ملل از هر دو کشور خواست که نیروهای شان را از کشمیر بیرون کنند و برای تعیین سرنوشت کشمیر همه پرسی (رفرندم) صورت گیرد. دولت هند می دانست که چون اکثریت قاطع کشمیری ها مسلمان هستند و در صورت برگزاری همه پرسی شاید به پاکستان و یا هم به کشور مستقل رای دهند. بناءً از همان روز تا اکنون توطئه های گوناگونی را به راه می اندازد تا بتواند کشمیر را عضو حیاتی خود نشان دهد. هند می خواهد جمعیت هندوها را در کشمیر چنان رشد دهد که اگر در آینده همه پرسی برگزار می شود باید با مشکلی مواجه نشود.

مسلمان ها از سازمان ملل متحد هرگز خاطرات خوبی ندارند، در هفتاد سال گذشته که مسلمان ها در جمعیت کشمیر غالب بودند همه پرسی برگزار نشد، اکنون هم که غالب هستند برگزار نمی شود، اما روزی که هندوها به اکثریت تبدیل شوند همه به درد کشمیر گرفتار خواهند شد و برای راه اندازی همه پرسی تصمیم جدی خواهند گرفت.

معضل کشمیر از هفتاد و دو سال به اینسو میان پاکستان، هند و مردم کشمیر جریان دارد. بلی، بر خلاف آنچه گمان برده می شود، نزاع کشمیر تنها به پاکستان و هند منحصر نمی شود، بلکه خود مردم کشمیر که بخش اعظم آن ها را مسلمان ها تشکیل می دهند نیز جهت قوی درین نزاع هستند و نباید قربانی سیاست های دو کشور قدرتمند نظامی و اتمی قرار بگیرند و نادیده گرفته شوند. این نزاع از کشمیری ها قربانی های زیادی گرفته است و هنوز هم می گیرد. اما سکوت و بی پروایی مسلمانان جهان نشان می دهد که در انتظار تحقق فلسطین دیگری هستند، بلی، فلسطین دوم.

 

د نن ټکی اسیا یوټیوب چېنل
avatar
  ګډون وکړئ  
خبرتیا غوښتل د