غزل؛ خوشال کليوال

 خوشال کليوال

شمعې! شپه ده، نو ژړا ته ضرورت دی
د رڼو اوښکو رڼا ته ضرورت دی

موږ خندلي پکې نه دي، صبر صبر!
قیامته! لا دنیا ته ضرورت دی

مشرتوب د بې اودسو دنده نه ده
امامت دی او ملا ته ضرورت دی

کاشکي هغه ګناهګاره په دې پوه شي
چې جنت کې و حوا ته ضرورت دی

د پیړیو مړه یادونه دي ژوندي کړل
مسیحا طالبه تا ته ضرورت دی

چې چورلکې د چاپو کړي دړي وړي
بس یوې داسي بلا ته ضرورت دی

د ژوند مړی مي خوشحال نه دی خوشحاله
د زړه لپه کې دعا ته ضرورت دی

د نن ټکی اسیا یوټیوب چېنل
avatar
  ګډون وکړئ  
خبرتیا غوښتل د