په فیسبوک کې د «ناکامورا» فاتحه

ع. عزام

هغه څوک چې سیرت یې مطالعه کړی وي، هغه ته ښه معلومه ده چې د رسول الله صلی الله علیه وسلم اکا ابو طالب د هغه سره څومره ښېګڼې کولې او د هغه یې څومره قدر او احترام کاوه. تر څو چې ابو طالب ژوندی و، رسول الله صلی الله علیه وسلم په مکه مکرمه کې آزاد ژوند کاوه او هیڅ یو مشرک ورته څه نه شو ویلی، خو کله چې ابو طالب ومړ، مشرکینو پر رسول الله صلی الله علیه وسلم د دعوت کړۍ راتنګه کړه؛ ډول ډول تکلیفونه به یې ورکول تر داسې چې محمدرسول الله صلی الله علیه وسلم له مکې څخه د طائف تګ ته مجبور شو.

کله چې ابو طالب وفات کېده، د تفسیر بغوي مصنف د لاندې راتونکي آیت په تفسیر کې لیکي چې رسول الله صلی الله صلی الله علیه وسلم ورته راغی او ابو جهل او عبدالله بن امیة المغیرة مشرکین یې د هغه خواته ناست ولیدل. رسول الله صلی الله علیه وسلم ورته فرمایل: ((ای تره! لااله الاالله ووایه، دا به د الله تعالی پر وړاندې ستا د شفاعت لپاره زما دلیل وي)) خو ابو جهل او عبدالله بن امیة المغیرة د ځنکدن په حالت کې هم د هغه له بې لارې کولو لاس وانه خیست او ورته ویل یې: ((آیا ته د عبدالمطلب له ملت څخه اوړې؟)) رسول الله صلی الله علیه وسلم په مسلسل ډول دا پورتنۍ خبره ورته تکرارول، خو ابو جهل او عبدالله بن امیة به ترې ګرځاوه او همدا پېغور به یې ورکاوه چې ته دې د پلار عبدالمطلب ملت پرېږدې؟ آخرې نتیجه دا شوه چې ابوطالب وویل: ((علی ملة عبدالمطلب)) د عبدالمطلب پر ملت یم او نفس یې وخوت. هله رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: ((والله لاستغفرن لک ما لم اُنهَ عنک))
په الله قسم ای تره! زه به په مسلسل ډول تاته له الله تعالی څخه مغفرت غواړم، تر هغه وخته چې ترې منع شوی نه یم.

رسول الله صلی الله علیه وسلم چې دا وویل، الله تعالی دا آیت نازل کړ:

مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَن يَسْتَغْفِرُواْ لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُواْ أُوْلِي قُرْبَى مِن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ(التوبة:۱۱۳)

«له پیغمبر او هغو کسانو سره چې ایمان یې راوړی دی، نه ښایي چې د مشرکانو لپاره د بښنې دعاوې وکړي اګر که هغه د دوی خپلوان هم وي، کله چې دوی ته دا خبره روښانه شوې ده چې هغوی د دوزخ وړ دي.»

نوم اخیستل به یې مناسب نه وي، خو دلته ډېر کسان شته چې د هیواد په کچه پوهاندان یادیږي، خو د ناکامورا له مرګ وروسته یې په فیسبوک کې د هغه یو ډول فاتحه اخیستې او له خلګو یې غوښتي چې هغه ته د مغفرت دعاګانې وکړي. دا سمه خبره ده چې ناکامورا د دې هیواد له کړېدلو خلګو سره ډېره ځواني او مرسته وکړل، نه هېرېدونکي خدمتونه یې پرته له کوم عوض وکړل، خو آخر هغه یو مشرک ومړ. مانا دا نه چې نېکي او کړنې دې ونه ستایل شي او یا دې هم احسان ونه منل شي، نه ، د یو چا د نېکۍ او احسان اعتراف باید وشي که څه هم محسِن یو کافر انسان وي، همدا نبوي سیرت او خصلت و، بلکې دا مانا چې د هغه سره د خواخوږۍ په ښودلو کې له اسلامي حدودو تېری ونه شي او برالا د شریعت د صریحو نصوصو مخالفت ونه شي، لکه څنګه چې پورتنی آیت د یاد عمل پر کړنه په صراحت سره دلالت کوي.

یاربه! ته ستا د نیغې لارې هدایت رانصیب کړې.

د نن ټکی اسیا یوټیوب چېنل
avatar
4 د تبصرو شمېر
2 د ځوابونو شمېر
0 ار ایس ایس کې ګډونوال - څارونکي
 
ډېر غبرګون شوې تبصره
تر ټولو ګرمه موضوع
  ګډون وکړئ  
نویو زړو ډیرو خوښو شویو
خبرتیا غوښتل د
جميل
میلمه
جميل

زمونږ سره ، امين يا رب العالمين .
خيرونه مو په نصيب سه حقيقت مو ليکلی .

غ.حضرت
میلمه
غ.حضرت

د ګران او محترم ورور ع. عزام د لیکنی څخه په منی سره : د قرآن د آیتونو د تفسیر څرنګوالی یوه مسئله ده او د یوې آئې د نزول شأن او د هغې کامل انطباق پر مشخصی موضوع بله مسئله ده. د مشرک په هکله د مغفرت غوښتنه کومه چی په پورته لیکنه کی د ( بغوی) د ( تفسیر ) په حواله د ابوطالب د انکار سره مرتبطه سوېده، یوه سلیقه ای او حدسی مسئله ده چی ممکن اصلاً د ابوطالب د کیسې سره هیڅ تړاؤ ونلری بلکه دا احتمال هم موجود دی چی تر هجرت وروسته او… نور لوستل »

اورتور
میلمه
اورتور

محترم غ.حضرت صاحب ژوندئ اوسی ډیر متبحرانه او پر ځای بیان مو کړېدۍ .پر ګوتو مو برکت سه !

غوربندي
میلمه
غوربندي

څنګه متبحرانه دی؟

يو څوک چې کافر يا مشرک ومري هغه ته د دعاء هيڅ فايده نشته په جز ددې چې دعاګوی خپله خوله ستړې کړې.

هر ژوندي کافر او هر لارورکي ته د هدايت دعاء د ثواب کار دی. خو که په ګمراهی کې ومري نو معنی دا چې هغه ازلي بدبخته دي.

عبدالله
میلمه
عبدالله

ع. عزام صاحب، ناکامورا خو ولار چی هر شی وه اوس نسته او خدمت یی تول منی. دغه زانمرگی، دا خلگ چی په مساجدو کی بیگناه عام وژنی، داچی د جورولو کاریگر قتلوی او دیته ورته نور روا دی که ناروا؟؟؟ د افغانستان جنگ چی د مکی مکرمی خطیب، د اسلامی هیوادونو اتحادیی، په اندونیزیا کی د علماو غوندی او په کابل کی تقریبا دری زره علماوو تولو په یوه خوله د افغانستان جنگ ناروا او ورور وژنه بولی. خو مقابل ته یی هم په زرهاوو خلگ حتی علما شته چی دی جنگ ته روا والی ورکوی. اوس نو یو… نور لوستل »

غوربندي
میلمه
غوربندي

عبدالله صاحب

تاسو لس کاله مخکينيو تبليغاتو باندې شخوند وهی

يو غوايی واښه وخوري، بيا يې لړشم باندې بيا بيا شخوند ووهي او بيا يې د سوټو يا خوشايو په توګه له وجود څخه طرح کړي.

ستاسو اجرتي ماموريت داسې مثال لري لکه په خوشايو چې شخوند وهی.