لیکنېنظــر

زندانیان رها شده، الگوی نوین جامعه!

محمد نعیم حماد

بعد از مصالحه بین دو جناح درگیر جنگ ”امارت اسلامی“(طالبان) و پیمان ناتو به سرکردگی آمریگا مورخ ۱۰/حوت/۱۳۹۸ توافقنامه یی امضاء شد، که قرار عهد؛ یکی از موارد و شروط آن توافقنامه رهایی زندانیان طالب از زندان های بگرام، پلچرخی و دیگر زندان های کشور بود.
بلعکس طالبان هم زندانیان دولت را آزاد کرد.
هرچند این پروسه کمی تاخیر شد، و به سستی پیش میرفت، لیک رهای زندانیان الهام بخش و ستودنیست.

بعضی از مخربین، دیموکراتان،کمونیزمان، فاشستان و قوم گرایان که حیات و بقاء مادی و معنوی شان در حضور و موجودیت اشغال وحشی آمریکا ددصفت است، سد این راه افتیدند، و این پروسه (صلح و آزادی) را سانسور و مختل می کردند.

بناءً آنچه مشهود و حقیقت است، چیز دیگریست!
در امتداد این ۱۹سال از اشغال قوای ناتو (آمریکا)
هر افغانی را که علیه شان قیام می کرد و میشورید، آن مظلومین را به کام مرگ می گشاند (شهید) میکرد، یاهم روانه زندان های وحشی بگرام و پلچرخی میکردند و آنجا شب و روز را در زیر تعذیب و شکنجه به سر می بردند.

آمریکا در این دو دهه به یک نحو از انحاء بیشتر تمرکز روی بازداشت و دستگیری علماکرام، حافظان، استادان، محصلان و اشخاص با رسوخ جامعه داشتند، از این رو میخواستند هموطنان رنجور ما را از نعمت های چون حصول علم شرعی، استقلالیت و آزادی اسلامی و داشته های مادی و معنوی بی بهره کنند.

اما قضاء و تقدیر الهی چیزی دیگری بود، لله لحمد همه زندانیان مظلوم به تدریج رها شدند، و با یک دست آورد عظیم از دانشگاه/پوهنتون/ مدرسه (بگرام و پلچرخی) به جامعه خود تقدیم شدند.

اکثریت زندانیان یا علما دین بودند یا حافظان قرآن یا هم فارغ از یک رشته تحصلی دیگر، آنها حیثیت یک استاد ومُربی را در زندان داشتند، کسانی که زندانی میشد، از داشته های معنوی زندانیان دیگر فیض می بردند.

رهای زندانیان نوید بخش است، هرچند بعضی از محبوسین بیسواد بودند یا هم سواد نسبی داشتند، اما این سلحشوران و شمشیر به دستان از برای دین، وطن و نوامیس خویش ننگ و غیرت کردند، و بساط اشغال آمریکا سفاک را برچیدند.

این زندانیان درد دیده به هم وطنان غیور و شهید پرور ما، دیگر دروس ایثار و قربانی، پاسبانی از شعایر دینی و حس وطن دوستی را میدهد.بعون الله!
این زندانیان نزد ما افغان ها از حرمت و پشتیبانی باسزایی برخودار اند، ولو که اینها (زندانیان) از هر گروه و حزب، سمت، قوم و تبار که باشند.

ما اُمت واحدیم، برای سربلندی دین و میهن عزیز خویش از هر گونه جان نثاری دریغ نخواهیم کرد.

پس ای مؤمن غم مخور!
میشوی آزاد روزی ای مسلمان غم مخور!
بشکند دست جفا و قفل زندان غم مخور!
گرچه افتادی چو یوسف در میان چاه غم
باز می آ یی به ملک کنعان غم مخور!
__________
۱۳۹۹/حوت/۱۲– ژوئن ۰۱,۲۰۲۰

ټاګونه

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
1 Comment
زړو
نویو ډیرو خوښو شویو
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
احمد

حماد صاحب جزاکم الله خیر مضمون بسیار زیبا پر از دین دوستی وطن دوستی و نفرت از سمت دوستی نمایانګر عقیده پاک تان بوده به امید یک افغانستان ازاد متحد و اسلامی

Back to top button
1
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x
Close
Close