طنــزونه

د وزیر گل ځواب که د راکټ ډز؟«يوه پخوانۍ خاطره»

حفيظ الدين پيرزاده

نویمه لسیزہ وہ، په کابل کې د قدرت پر سر کورنۍ جگړ‎ہ ښه په جوش کې روانه وہ. زموږ‎ کور په پیښور کې و.

ھماغه مھال یوہ ورځ وزیر گل موږ‎ کرہ راغلی و. په پوزہ کې یې د اضافې غوښې څخه شکایت کاوہ؛ راته کړ‎ل یې: دوہ ځل مې عملیات کړ‎ہ خو بیا مې ھم د شپې پوزہ بندیږ‎ي، څه چم وکړ‎م؟!

ما ھم ھمدا ستونزہ لرله، خو ما یو رنگ سپرې چې زائینوسین نومیدہ، کاروله. د شپې تر ویدہ کیدو مخکې به مې دوا په پوزہ کې واچوله او ویدہ به شوم خو نیمه شپه به مې بیا پوزہ بندہ شوہ، له خواږ‎ہ خوبه به یې راویښ کړ‎م.

ما وزیر گل ته وویل: راځه د ستوني او پوزې متخصص پاکستاني ډاکتر رفیق کلینک ته ورشو او ھلته پر ھغه دا وړ‎وکی عملیات وکړ‎و.

وزیر گل وویل: پاکستانی ډاکتر رفیق یو ستر متخصص دی، د ھغه په شخصي کلینک کې عملیات ډیرہ ښه خبرہ دہ خو فیس یې د سړ‎ي په سر یو نیم زر کلدارې دی، دا قیمت به څوک پرې کوي؟

ما ورته کړ‎ل: د میاشتې په آخر کې به وخت ترې واخلو، زما تنخوا راځي او نیمه به پرې دوړ‎ہ کړ‎و.
ھغه راته په دعاو پیل وکړ‎، د رښتیني ملگري ټول ښه صفتونه یې زما لمن ته را واچول.

ما ورته کړ‎ل: مننه ورورہ! خو ستا د فیس په اړ‎ہ به لږ‎ چنې ورسرہ وھم.

ھغه وپوښتلم: نو څه به ورته وایې؟

ما ورته کړ‎ل: زہ به ورته وایم چې تاسې د سړ‎ي سر یو نیم زر کلدارې فیس اخلئ! او بیا ستا سر ته اشارہ کوم او وایم: نه خو دا سر د سړ‎ي دی او نه دا پوزہ په یو نیم زر کلدارو ارزي؛ نو که په فیس کې لږ‎ گنجائش راسرہ وکړ‎ئ!

وزیر گل د دعاو له موډ څخه د ښیراو مورچل ته روان و چې ما د چای راوړ‎لو په بھانه ترې کور ته پښې سپکې کړ‎ې!

زہ بله ورځ د ډاکتر رفیق د ناروغانو کتنځای ته ورغلم، وخت مې واخیست او وزیر گل مې ھم خبر کړ‎.

د میاشتې په آخر کې په ټاکل شوې ورځ، زہ او ھغه  د ډاکتر کلینک ته ورغلو.

تر لږ‎ انتظار پس یوہ تورہ نرسه چې اردو یې ویله، موږ‎ د ډاکتر رفیق معاینه خانې ته ور مارش کړ‎و.

بیرون سخته گرمي وہ، خو د ډاکتر رفیق کتنځای داسې یخ و چې موږ‎ احساس کاوہ د تنارہ له لمبو د سالنگ پر تونل ور ننوتلو.

موږ‎ سلام وکړ‎، ډاکتر رفیق چې خولې ته یې ھغه د کرونا په شان ماسک اچولی و او پلاستیکي دستکشې یې ھم په لاس کړ‎ې وې، د سر په خوځولو راته په وړ‎و څوکیو د کیناستو وویل.

خپله ډاکتر او دوہ نرسانې د بانداژ سپین ټوکران په یوہ مخصوص لوښي کې اچول او بیا یې پرې د اوبو پشان سپین مایع ور تویول.

ډاکتر رفیق له خولې ماسک کوز کړ‎ او موږ‎ ته یې وویل: دا سپینې نرمې ټوټې مې د بیھوښۍ پر دوا لمدې کړ‎ي، ستاسې پوزې به پرې ډکوم، تر څو د پوزې د غوښې د سوځیدو پر مھال درد احساس نه کړ‎ئ!

نو راشئ، لومړ‎ی څوک راځي؟

ما وزیر گل ور مخته کړ‎. ډاکتر خپل ماسک سم کړ، نورې دستکشې یې په لاس کړ‎ې او وزیر گل یې په یوہ لویه څوکۍ نیم ملاست کیناوہ.

خو ډاکتر رفیق چې کله ھغه ته پوزہ کې د بیھوښۍ پر دوا لمدې سپینې ټوټې ور ایښودې، وزیر سخت شکایت، ویش او وای کاوہ.

د وزیر گل آہ او فغان چې لږ‎ نور ھم زیات شو، ډاکتر خپله پروسه ودروله، د خپلې خولې څخه یې ماسک زنې ته را ټیټ کړ‎ او بیا یې ورته وویل:
ځوانه! ستاسې د کابل خلک ( پیښوریان ټولو افغانانو ته کابلیان وایي ) خو ډیر بھادر او غیرتي خلک دي!! ستاسې زنانه دلته راځي، زہ ورته تر دې غټې اپریشنې بې د بیھوښي له دوا څخه کوم، څوک یې اخ ھم نه اوري!

خو تاته مازې لمدې ټوټې په پوزہ کې ږ‎دم او چیغو دې ټول کلینک په سر اخیستي!
نه پوھیږ‎م ته ولې دومرہ ویرندوکی یې، ولې دومرہ بې غیرته یې؟! ستا د بې غیرتۍ لامل څه دی؟

وزیر گل فورا ځواب ورکړ‎:
ډاکتر صیب! زہ په پاکستان کې را لوی شوی یم!!!
د وزیر گل د ځواب په اوریدو، زہ له ډیرې خندا نژدې له څوکۍ را لویدلی وم او د ډاکتر رفیق خوله تر ډیرہ ھمداسې وازہ پاته وہ!
نه پوھیدہ څه ووایي؟!!

حفیظ الدین پیرزادہ
د جولائ ۲۰/ ۲۰۲۰ م
ستاکھولم سویدن

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
1 Comment
زړو
نویو ډیرو خوښو شویو
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
احمد

پیر زاده صاحب سلامونه ومنه نادری او خوږې کوي

Back to top button
1
0
ستاسو نظر مونږ ته دقدر وړ دی، راسره شریک یې کړئx
()
x