لیکنېنظــر

موقف های جنگ طلبانه ارگ در فرصت های صلح

سادات چرخی

تقریبا بیست سال ناله و فریاد زدند که صلح می خواهیم، شورای های تحکیم صلح تا وزارت صلح و مصالحه، همه پروسه های دروغین و گوناگونی را در این مورد سازمان دهی کردند، حتی لویه جرگه نمایشی را نیز غرض پیشبرد روند صلح برگزار نمودند، که گویا ارگ نشینان از همه بیشتر تشنه صلح و آرامش در کشور اند.

قیادت امارت اسلامی که از فراست کامل سیاسی برخوردار است، مکر و دسیسه های این باند ارگ نشین را از قبل درک نموده بود و می دانست که این پروسه ها، عوام فریبانه و نمایشی بیش نیست و اداره کابل صلاحیت رهایی حتی یک تن زندانی را ندارد و همه چیز در دست خارجی های اشغالگر است، بالاخره بعد از فداکاری های زیادی این ملت قهرمان، سر کلاوه صلح پیدا شد و دو طرف اصلی یعنی امارت اسلامی افغانستان و اشغالگران (امریکایی ها) روی یک میز کنار آمدند و بعد از چانه زنی های زیاد و مذاکرات دشوار و طولانی به توافق تاریخی دست یافتند، که در جلو نمایندگان ملل متحد، کانفرانس اسلامی، شورای امنیت و کشورهای منطقه، میان این دو طرف درگیر به امضا رسید.

این توافقنامه که ضامن حل تمام معضل های کشور بود، باید هرچه زودتر تطبیق می گردید. اما متأسفانه کاخ نشینان ارگ که صلح و مصالحه را هرگز به نفع خود نمی دانند، در راه تطبیق این توافق نامه که مژده های زیادی برای ملت رنج دیده کشور در قبال دارد، هنوز هم موانع ایجاد می نمایند و باور دارند که گفتگو میان افغان ها به هوس ها، اختلاس، و ادامه قدرت آنان پایان می دهد. این کاخ نشینان هنوز هم می خواهند با فرصت های تازه ایجاد شده صلح، همچو پروسه های دروغین قبلی، برخورد نمایند.

در توافقنامه دوحه، برای پروسه رهایی پنج هزار زندانی طالبان، مدت ده روز در نظر گرفته شده بود. اما اشرف غنی، رئیس ارگ پروسه رهایی زندانیان را بیشتر از ۵ ماه به درازا کشاند و به بهانه های مختلف فرصت صلح و ارامش کشور را به جنگ های خونین، بمباردمان ها و حملات شدید مبدل ساخت.

اگر سر وصدا های صلح و مصالحه را که  تخمینا بیست سال گذشته سر می دادند راست و رژیم کابل درآن صادق می بود، اکنون فرصت های واقعی برای صلح فراهم شده و ملت و جهان همه صلح می خواهند، چرا ارگ نشینان موقف گیری های جنگ طلبانه و خصمانه می گیرند و از تطبیق توافق نامه دوحه هراس دارند و درروند تطبیق آن مشکلات ایجاد می نمایند؟

اگر موقف اداره اشرف غنی را در مورد پروسه رهایی زندانیان برسی کنیم، معلوم می شود که ارگ نشینان از بدو اشغال تا کنون به نام صلح و مصالحه واقعی چیزی را نمی شناسند و همه پروسه های آنان جعل و تزویری بیش نبود و در این راستا هیچگاه گام مثبتی نه برداشته اند.

مثلا در ماده اول توافقنامه دوحه، رهایی پنج هزار زندانی طالبان پیش شرط آغاز گفتگو میان افغان ها رقم خورده بود و امریکایی ها به رهایی این زندانیان، که اکثریت مطلق آنان در عملیات ها و چاپه های شب هنگام عساکر امریکایی بازداشت شده بودند موافقت کردند، اما متأسفانه رژیم کابل که در خصومت با ملت مظلوم کشور از امریکایی ها سبقت دارد، عوض اینکه از رهایی این افغان های مظلوم حمایت کنند، به بهانه های گوناگون این روند را کند ساختند.

اداره اشرف غنی گاهی می گوید که این زندانیان چون خطرناک هستند و به میدان های جنگ دوباره بر می گردند، باید آزاد نشوند. گاهی می گوید به جهانیان تهدید هستند و گاهی هم  که دوسیه های حق العبدی دارند. در حالی که همه می دانند این ها زندانیان سیاسی هستند و برای آزادی کشورشان جنگیدند و با وجود هر نوع دوسیه و اتهام بندی علیه آنان، به رهایی آنان توافق صورت گرفته و صلح برای ملت از همه بیش تر ارزش و اهمیت دارد.

اداره کابل پس از رهایی ۴۶۰۰ زندانی، در برابر رهایی باقی مانده زندانیان مشکل تراشی کردند، اما هرگاه لویه جرگه نام نهاد آن ها به رهایی زندانیان باقی مانده رای دادند، اشرف غنی گفت که حکم رهایی آنان را امضا می کند. اما متأسفانه، پس از گذشت یک هفته، آن ها هنوز هم رها نشده اند. مایه تأسف و حیرت برانگیز اینست که اشرف غنی بعد از امضای رهایی زندانیان، با کمال بی شرمی در یک مقاله اش گفته است که این ها برای امریکا و جهانیان خطر هستند، تا بتواند جلو این پروسه را تا چند روز دیگر بگیرد.

اگر ارگ نشیان در این فرصت طلایی صلح، موقف های جنگ طلبانه نمی گرفتند و روند آزادی زندانیان را در همان ده روز معین انجام می دادند و گفتگو میان افغان ها آغاز می گردید، این جنگ های خانمان سوز در همان روزها متوقف میگردید و افغان های مظلوم در ماتم فرزندان شان سوگوار نمی بودند و غم های ملت پیشاپیش فروکش می کرد.

جای بسا تعجب اینست که لویه جرگه که قرار گفته آنان نماینده گان ملت به شمار می روند به رهایی این زندانیان رای دادند، اما حنیف اتمر، وزیر خارجه اداره کابل با استناد از خواسته های کشورهای استرالیا و فرانسه، ابراز داشته است که دوستان خارجی شان به آنان گفته اند که بعضی زندانیان را آزاد نسازند. گویا فیصله لویه جرگه برای اداره کابل ارزشی ندارد و محافظت از حقوق شهروندان خارجی برای شان مهم تر از شهروندان کشور است.

این جریان ها نشان می دهد که اشرف غنی در قبال روند رهایی زندانیان همچو سکه دو رویه نقش بازی می کند و موقف اداره وی کاملا خصمانه و جنگ طلبانه است. پس مسئولیت همه این جنگ ها، ویرانگری ها و خونریزی ها به دوش اداره غنی می باشد و بس.

 

 

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest

1 Comment
زړو
نویو ډیرو خوښو شویو
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
احمد

سادات چرخی صاحب جزاکم الله خیر احسن الجزا . ستا له واقیعتونو ډکه لیکنه هم لکه د چرخ انګور خوندور وو حقایق دې راوسپړلې دی .

Back to top button
1
0
ستاسو نظر مونږ ته دقدر وړ دی، راسره شریک یې کړئx