نظــر

نوکرانی که به فیصلۀ ارباب شان راضی شدند !

نویسنده: محمود احمد نوید

با آمدن جان کری وزیرخارجه امریکا بخاطر جنجالهای پیش آمده بر سر نتایج انتخابات، هریک از دوکاندید سر از پا نمی شناختند و حتی تا آمدن ارباب شان، لحظه شماری نیز می کردند که سرانجام کری در نیمه شب جمعه (20/سرطان/1393هش) به کابل آمد و از همان بدو ورود، برای حل بحران انتخاباتی دست به کار شد و روز جمعه و شنبه (20/21/سرطان) را با دیدارهای مختلف و مذاکرات فشرده با کرزی و دو کاندید جنجال آفرین سپری کرد و در نهایت شنبه شب، دست عبدالله و اشرف غنی را در دست هم گذاشت و به اصطلاح بحران انتخاباتی را مهار کرد و جالب اینکه، پس از ارایه طرح های خود به نامزدان، این جملۀ احمقانه را بر زبان آورد که امریکا هیچ دخالتی در جریان انتخابات افغانستان نداشته و ندارد و هیچگاه از نامزد مشخصی حمایت نمی کند و ظاهرا نقش میانجی را بین دو نامزد بازی کرده است!

جان کری با این سخنان بچه گانه و عوام فریب خود، هنوز در صدد اینست که پروسۀ انتخابات را ملی و مردمی جلوه دهد و می خواهد این باور را در ذهن مردم افغانستان بقبولاند که فیصلۀ نهایی درباره نتیجۀ انتخابات را نه دستگاه دیپلوماسی و نقش ارباب مآبانۀ وی، که رای مردم افغانستان قضاوت می کند؛ چیزی که دیگر حتی طفل خردسال هم باورش نمی شود و همه به امریکایی بودن انتخابات و نتیجۀ به دست آمده از آن، شک ندارند و چطور کسی می تواند در این باره، دچار سرگردانی شود در حالیکه همه با چشم سر دیدند که نقش امریکا در مورد تحولات انتخابات چقدر مهم و برجسته است که کاندیدان نه به قانون دست ساختۀ غرب به اسم قانون انتخابات افغانستان، نه به فیصلۀ کمسیون های مربوطه به این پروسۀ غربی، نه به ریش سفیدی ناریش سفیدان افغان نما و نه به هیچ عرف و قاعدۀ ی دیگر تن ندادند و تنها برای حل مناقشات خود امریکا را فریاد زدند و در عین حال با وقاحت تمام و بدون هیچ شرم و حیایی از استقلال و عزت، وطن خواهی و اسلامیت دم زدند؟!؟

تا چشم کاندیدان به قد و قوارۀ جان کری افتاد، همه چیزشان را فراموش کردند؛ عزت، حیثیت، افغانیت، اسلامیت و … و چون نوکرانی بی اختیار گوش به فرمان جان کری شدند و هر یکی در خوش خدمتی به وی از هیچ چیز دریغ نکرد و این یعنی اینکه، این کاندیدان نه عزت می شناسند و نه حیثیت، افغان نما هستند و عظمت اسلامی و ملی را در مقابل دالرهای بی حساب و کتاب امریکا، به طور کلی فراموش و یا استفراغ نموده اند، و همانند طفلان خردسان دست به ناز و اداهای مضحک و شرمسار زدند تا قیمت غلامی شان را در پیش ارباب شان بالا ببرند؛ اما غافل از اینکه غلام هرچقدر که ارزشمند باشد باز هم قلادۀ غلامی او را بی اعتبار دارد، و پس از ساعت ها چانه زنی بالاخره به فیصلۀ ارباب شان جان کری تن دادند تا ضمن تایید نمودن امریکایی بودن پروسۀ انتخابات، نهایت دون همتی، خفت، ذلت و انکسارشان در مقابل قدرت طلبی را در تاریخ افغانستان به ثبت برسانند …!
جان کری، چنان کاندیدان به اصطلاح بحران آفرین را سر جای شان نشاند که انگار نه انگار این مردم تا قبل از آمدن وی، با چه دبدبۀ دم از ملی بودن و حفاظت از اعتبار و آبروی ملت، سخن می گفتند؛ مذاکرات پشت پرده جان کری، خشم دروغین عبدالله عبدالله در دفاع از آرای مردم، و غرور کاذب اشرف غنی در اعلان پیروزی اش در نتیجۀ انتخابات را چنان کاهش داد که در نشست خبری معلوم نبود که این دو، چگونه با اشتیاق همدیگر را در آغوش بکشند و چطوری از خجالت همدیگر در بیایند!

لبخند و سپاس عبدالله از زحمات جان کری و امریکا، که نشان رضایت وی از محتوای مذاکرات، تعبیر می شود در واقع ریشخند به تمام احساسات کسانی بود که در تالار لوی جرگه در آن گردهمایی به سر و صدا و اعتراضات هیجانی پرداخته بودند و در اقدامی بی نهایت طفلانه، عبدالله را رئیس جمهور منتخب خود خواندند و دست به کارهای عجیب و غریب و شعارهای احساسی زدند … و این مردم، بعد از این باید درس عبرت گرفته و بدانند که عبدالله نیز مثل دیگر غلامان امریکا از حلقۀ غلامان است.

حالت انفعالی و تواضع بیش از حد اشرف غنی و تقدیر و تشکر وی از رهبری امریکا در پروسۀ انتخابات نیز نشانگر اثبات همه چیزهای بود که گروه رقیب در مورد وی ادعا کرده و بیانگر ترس عمومی وی، از عدم توانایی ادارۀ کشور و نادیده گرفتن تیم عبدالله و پشت کردن به خواسته های امریکا بود که مثل عادت غلامان، تن به هر نوع فیصلۀ اربابش جان کری داد و با این حرکت سخیف خود تمام کسانی که او را شایستۀ قیادت مستقلانه و رهبری خردمندانه می پنداشتند به باد سُخره گرفت.

این موضوع تا جایی برای بعضی ها گران تمام شد که فضل هادی مسلم یار رئیس مجلس به اصطلاح سنای افغانستان میانجی گری جان کری را ننگ و عار تعبیر کرد و در حاشیه نشست خود چنین گفت: “فیصله جان کری یک فیصله دهقانی و عادی است که خود نامزدان نیز می توانستند به آن دست یابند؛ اما افسوس که رسم چنین شده تا در انتخابات افغانستان حتما باید جان کری فیصله کند” و یقینا نه مسلم یار بلکه همۀ غلامان غرب و امریکا بدین باور هستند و خوب می دانند که از خود هیچ اختیاری نداشته و جز نوکران حلقه به گوش غرب و امریکا، هیچ اسم و عنوانی بهتری در زمان فعلی ندارند.

ارایه طرح تفتیش صد در صدی آراء و تشکیل حکومت ملی از سوی جان کری و پذیرش زود هنگام و بی چون و چرای نامزدان وطن فروش، هرگز ارزش اینهمه بحث و جدال و اتلاف وقت نداشت؛ اما این کار باعث افشای واقعی پروسۀ جعلی انتخابات امریکایی گردید وهمچنین ثابت شد که رای مردم هیچ ارزش و اعتباری نداشته و بلکه از آنهایی که به این پروسه دل بسته بودند سوء استفاده صورت گرفت و نیز به کسانیکه دروغهای نامزدان را باور کرده بودند واضح گردید که چگونه شکار دسیسه های غرب شده و تا کجا با احساسات آنها بازی شده است.

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x