نظــر

از یکجا شدن های صوری تا جنگیدن های واقعی

بقلم: محمود احمد نوید

انتخابات افتضاح آمیز افغانستان هر روز یک حالت متضاد با روز قبل پیدا می کند، نامزدانِ نادان نیز همچنان بر مواضع سست و بی بنیاد خود تاکید می ورزند؛ جالب اینجاست وقتی جان کری در کشورش امریکاست هر دو نامزد ژست استقلالیت به خود گرفته و از پیشرفت و پیروزی سخن گفته و سرمست روزهای خوش آینده هستند؛ اما همینکه سر و کله جان کری (وزیرخارجه امریکا) در افغانستان پیدا می شود هر دو نامزد چون نوکرانی فرمان پذیر، دَور و بر کری حلقه زده و به دنبال جلب رضایت وی از هیچ تلاشی دریغ نمی ورزند و این عملکرد افتضاح آمیز نامزدان نشان می دهد که انتخابات 16 حمل و 24 جوزای سال روان هجری شمسی چیزی جز اتلاف وقت مردم خوش باور و فریب افکار عمومی نبوده و برندۀ واقعی کسی است که بتواند موجبات رضایت اشغالگران و مخصوصا امریکایی ها را به دست بیاورد!

پیامبر عزیز اسلام – صلی الله علیه و سلم – فرمودند: “اذا فاتک الحیاء فافعل ماشئت!” مفهموش اینست که: وقتی حیاء نباشد بی حیاء هرکاری دلش بخواهد انجام می دهد … واقعا در شرایط فعلی با جرئت می توان گفت که بی شرم وبی حیاء تر از نامزدان وطنفروش افغانستان سراغ نداریم؛ و آیا واقعا برای دونامزدی که مدعی زعامت یک کشور اسلامی مثل افغانستان است جای شرم نیست که به فیصلۀ یک کافر اشغالگر تن می دهند و آیا واقعا بی شرمی از این بالاتر وجود دارد؟؟؟

پروسۀ انتخابات که در اصل یک پروسۀ غربی با اهداف استعمارگرانه از سوی اشغالگران تدوین و ترتیب یافته این روزها در افغانستان چنان به افتضاح کشانیده شده که در هیچ کجای دنیا نمی توان نظیرش را پیدا کرد؛ حتی در کشورهای جنگ زده و بحران زدۀ مثل افغانستان، و این یعنی اینکه در افغانستان کنونی هیچ تصمیمی برای مفاد مردم و آیندۀ این کشور اتخاذ نمی شود مگر قبل از آنکه مفاد و منافع اشغالگران و اهداف بلندمدت آنها سنجیده و در اولویت قرار بگیرند؛ از این جهت است که فعلا معامله گران خارجی و دلالان داخلی بر سر منافع شخصی و غربی و نه ملی و وطنی به شدت مصروف اند و مهمانی ها، عیاشی ها و خوشگذرانی ها را وطنفروشان و باداران شان انجام می دهند؛ اما سرگردانی ها، پریشانی ها و عواقب بد و منفی متاثّر از پروسۀ انتخابات را مردم بی چاره و ستمدیدۀ افغان به دوش کشیده و بخاطر عملکرد زشت و خاینانۀ وطن فروشان تاوان پس می دهند.

هرچند با دخالت مستقیم یوناما و سایر نهادهای غیر مربوطه خارجی ها و همچنین آمدن های مکرر جان کری به افغانستان، نامزدان دروغین و وطنفروشان خاین، در کنار هم قرار گرفته، دست دوستی فشرده و با لبخندهای آزاردهندۀ شان عکس یادگاری می گیرند و در مجلس باداران شان شیرینی و شربت و چای خورده و سخنان تشریفاتی و چاپلوسانه نثار هم می کنند و دست آخر، دست های آنها را جان کری به نشانۀ هم پذیری و همگرایی، آشتی و دوستی، قبول میانجگری امریکا و حل چالش های انتخاباتی، بالا می برد و در مقابل دوربین رسانه ها، از آنها قول شرف و همکاری می گیرد؛ اما همینکه طیارۀ حامل جان کری از میدان هوایی کابل برمی خیزد و از آسمان کابل دور می شود، دونامزد هریک بطور جداگانه از نشست ها و صحبت های علنی و غیر علنی خود با جان کری، تحلیل و تبصرۀ جداگانه و کاملا متناقض، به عرض و سمع مردم و رسانه ها می رسانند و با این رفتار زشت و مسخره آمیز خود ثابت می سازند که آن یکجا شدن های آنها صوری بوده و برای جنگیدن ظاهرا واقعی علیه یکدیگر کمر بسته و جز جان کری از هیچ کسی دیگر حرف شنوی نداشته و هزاران نقشه و پلان شوم در سر دارند تا برای نابودی یکدیگر به کارگیرند؛ غافل از اینکه قربانی اصلی این خروس جنگی مردم عادی بوده و بیشترین درد و زجر را از این پروسۀ نام نهاد ملت نجیب افغانستان می کشند؛ اما هرگز این مسئله برای وطنفروشانی مثل اشرف غنی و عبدالله هیچ اهمیتی نداشته و فقط برای آنها مهم اینست که چگونه ایجاد درد سر کنند تا به چوکی و منصب پوشالی ریاست جمهوری برسند…!

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
ستاسو نظر مونږ ته دقدر وړ دی، راسره شریک یې کړئx
()
x