نظــر

شکست تاریخی در نشست تاریخی!

نویسنده: محمود احمد نوید

نشست دوروزه سران ناتو در ویلز لندن (پنج شنبه و جمعه 4 و 5 / 9 / 2014 م) هفته گذشته پایان یافت که گفته شده این بزرگترین نشست جهانی پس از مجمع عمومی سازمان ملل متحد و آخرین نشست ماموریت نظامی ناتو دربارۀ افغانستان بود که درآن نماینده گان بیش از شصت کشورجهان شرکت کرده بودند و در موقعیت فعلی، تاریخی ترین نشست سران ناتو خوانده شده است؛ بررسی اوضاع افغانستان، عراق و اوکراین، محور گفتگوهای سران ناتو در این نشست دو روزه بود که اگر عمیقانه نشست ناتو مورد ارزیابی قرار گیرد با جرئت می شود گفت که این نشست بجای حل چالش های جهانی و مشکلات دنیا از راها و چینل های درست و مفید، با تصمیمات ناسالم و ناسنجیدۀ اشتراک کنندگان، مزید بر علت شده و بر مشکلات جهانی افزود.

به جز مسئله اوکراین، که سران ناتو بخاطر موقعیت و قدرت قابل ملاحظۀ روسیه تنها رقیب مهم شان در خاورمیانه، تصمیماتی همراه با احتیاط و حالت انفعالی گرفتند، اگر نشست سازمان ناتو در ویلز بریتانیا را از زاویه دیگر؛ یعنی طرح دیدگاه ها و اشتراکاتِ شرکت کنندگان در مورد عراق و افغانستان را مورد ارزیابی قرار دهیم می توان گفت که نتایج بدست آمده از نشست ویلز؛ با ایجاد یک ائتلاف دیگر در حملۀ مجدد و تجاوز دوباره به عراق؛ و همچنین تمدید روند همکاری شان با افغانستان تحت اشغال و ادارۀ دست نشانده کابل (مخصوصا آن ادارۀ جدید که قرار است دوباره تحمیل ملت و وطن شود) تکرار اشتباهات گذشتۀ سران ناتو است که بر حماقت و نادانی شان از اوضاع منطقه و جهان دلالت می کند.

صرف نظر از مسائل عراق، که در نشست دو روزۀ سران ناتو به شدت مورد غور و بحث قرار گرفت؛ اما آنچه که مربوط افغانستان می شد و تصمیماتی که سران ناتو در پایان نشست دربارۀ افغانستان گرفتند بیانگر شکست تاریخی سران ناتو در نشست تاریخی شان بود؛ چرا که محتوای نشست، نشان دهندۀ بی حوصلگی سران ناتو در قضیۀ افغانستان را نشان می داد، آنها به قول خودشان در حالیکه ملیاردها دالر را هزینه مصارف جنگی شان در افغانستان نموده بودند و صدها عسکرشان را در جنگ نابرابر اشغال آن کشور از دست داده و هزینه های هنگفتی را در جریان جنگ افغانستان متحمل شده بودند سخت افسرده، ناراحت و خشمگین به نظر می آمدند که تا هنوز پس از سیزده سال کامل، نتوانسته اند به خواسته های اصلی شان در افغانستان دست یابند و در حالیکه فراوان امید داشتند که در جریان نشست ویلز با به اصطلاح رئیس جمهور جدید افغانستان ملاقات نموده و پیمان نامۀ شوم امنیتی شان را با آرامش خاطر به امضاء برسانند اما برخلاف انتظارات، پروسۀ شوم انتخابات آنها در افغانستان به ناکامی ها و ناهنجاری های گسترده مواجه شد که آنها را نسبت به آتیه افغانستان سخت افسرده و مایوس نمود؛ از همین رو، مباحثی را که در جریان دو روز در مورد افغانستان بیان داشتند تکرار همان حرفهای پیشین بود، به علاوه تعاون مشروط مالی (یک ملیارد دالر) همراه با حمایت های به اصطلاح قاطع در عرصه های مختلف که با تجربه از سالهای گذشته، اینهمه بیشتر جنبۀ تبلیغاتی داشتند تا جنبۀ عملی.

نشست ویلز بریتانیا، همچنین برای غلامان یک دهه اشغال، نیز یک شکست تاریخی تلقی شد؛ چه اینکه آنها نیز نتوانستند خواسته های کلیدی شان را مطرح کنند و به گفتۀ بسیاری از تحلیلگران؛ تاخیر در اعلان نتایج انتخابات، امضاء نشدن توافقنامۀ امنیتی با امریکا، و عدم حضور نمایندۀ قوی و تام الاختیار در حد رئیس جمهور از جانب افغانستان در نشست ناتو سبب شد آنچه که از این نشست انتظار می رفت برآورده نشود و نتیجۀ نشست بی حاصل بوده و بدون دست آورد خاص و ملموس به پایان برسد.

به باور آگاهان، جانب افغانی در این نشست انتظار داشت که چهارچوب ماموریت تازه ناتو، شمار دقیق نظامیان خارجی پس از خروج، مسئلۀ دفع تجاوزات خارجی، تجهیز (به اصطلاح) قوت های نظامی افغانی، امنیت داخلی و … از سوی سران ناتو به تفصیل و به دقت مورد توجه قرار گیرد و میزان همکاری ها مشخص شود؛ اما که به هیچ یک از موارد یاد شده در حد توقع و انتظار ادارۀ اجیر افغانستان توجه صورت نگرفت و موضوع افغانستان که تا پیش از برگزاری نشست ویلز، محور اصلی گفتگوهای سران ناتو و در راس آجندای نشست پنداشته می شد به یک رسوایی تاریخی بردگان خارجی تبدیل گردید و معلوم شد که آن نوکران غرب، تا چه حد با عملکرد زشت و ضعیف خود در عرصۀ اداری و تشکیلاتی، اربابان شان را ناراضی کرده بودند تا جایی که برای آنها جای هیچگونه روزنۀ امید و روحیه قوی همکاری باقی نمانده بود.

و آنچه که بیش از هرچیزی مایۀ شرمساری و سرافکندگی ادارۀ کابل و غلامان غرب شد عملکرد سوال برانگیز و خفّت بار یکتن از افسران بلندرتبۀ نظامی هیئت اشتراک کننده ادارۀ اجیر در نشست ویلز بود که مسئولیت حمل بیرق افغانستان در اثنای نشست را داشت اما به مجرد رسیدن در میدان هوایی هیتروی لندن از دولت بریتانیا تقاضای پناهندگی کرد و این ذلّت تاریخی را در کارنامۀ اجیران فرومایۀ غرب راجستر نمود؛ اینجاست که با جرئت می توان گفت که در نشست تاریخی سران ناتو در شهر ویلز بریتانیا، شکست تاریخی این جهانخواران و غلامان شان رقم خورد و نه کدام چیز دیگر!

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x