شعـــــرونه

غزل – حمدالله حلمیار

پرون دي ورېدله له اوربله خوشبویي
دښار په هر وګړي دې ویشله خوشبویي

نور نسته ضرورت دلته دعطرو د دکان
چا واخیسته له تا او چا له ګله خوشبویي

زه ناست وم له هوا را وریدله خوشبویي
پر سر مي وه ولاړه شنه سنځله خوشبویي

دا څه لونګ لونګ لفظونه چا سره پییلي
خوره یې شوه محفل ته له غزله خوشبویي

منم چي (حلمیار) لري ګلاب غوندي خوشبو
زه هم لکه سورسانده لرم خپله خوشبویي

حمدالله حلمیار

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x