نظــر

قیام ملّی 24 حوت؛ پیروزی خونِ سرخ بر قشونِ سرخ

نویسنده:  ابوصهیب حقانی هراتی

شهر زیبای هرات باستان در بیست و چهارم حوت سال 1357 هش حال و هوای دیگری داشت، مردم باغیرت و باشهامت از اطراف و اکناف شهر و ولسوالی های مجاور گرد هم آمده بودند و رفته رفته بر تودۀ عظیم جمعیتِ خروشان و استکبار ستیز افزوده می شد؛ همه قِسم انسان اشتراک کرده بودند، گویا به جشن فراخوانده شده بودند، ایمان از وجودشان موج می زد چشمان شان نگاهی دیگری داشت، آسمان هرات رنگ بدل کرده و خون مردمِ با ایمان و انقلابی به جوش آمده بود، از هر سو می شد عشاق مرگ را براحتی مشاهده کرد، پیرمردهای که با کمرهای خمیده به عشق شهادت و جهاد آمده بودند و دوست داشتند که آخرین نفس شان را در راه حق بکشند، جوانان و نوجوانانی که مظاهر فریبنده و ظاهرا جذّاب دنیا و لذت ناچیز زندگی از وجود نازنین شان رنگ باخته بود و فقط به دنبال مرگ با عزت و شهادت در راه حق سبحانه و تعالی می گشتند؛ همه چیز برای یک قیام ملی و انقلاب سرنوشت ساز آماده شده بود، فریاد های کفر شکن الله اکبر دل دشمنان را از هرات تا کابل و از کابل تا کرملین را به لرزه افکنده بود و مردانی که شاید در تاریخ افغانستان کم نظیر باشند سینه های شان را در مقابل تانگ ها و مسلسل ها سپر ساخته و همه همزمان و یکصدا یک فریاد هماهنگ داشتند و آن اینکه یا مرگ یا پیروزی، یا خون یا آزادی، یا عزت و یا مردن …. و چنان به سوی تجهیزات مدرن نظامی اشغالگر وقت در حرکت بودند که گویا به میله و تفریح می روند …

سبحان الله! چگونه می شود توصیف کرد آن خون های سرخی که در راه عزت اسلام و استقلال وطن ریختانده شدند، چگونه می شود توصیف کرد آن لبخندهای زیبا که مرگ را استقبال کرده و لبیک می کردند، چگونه می شود بیان کرد آن صحنه های سرشار از عشق و ایمان را که مردم مسلمان و باغیرت افغان گروه گروه در دل دشمن رفته و چون بنیان مرصوص دیوارهای انسانی تشکیل داده بودند و مانع عبور تانگ های زرهی دشمن خون آشام می گردیدند؛ و چگونه می شود شهر زیبای هرات در 24 حوت 1357 هش را به تصویر کشید که در آن روز به مخروبه تبدیل شده و دریای خون از باشندگانش به راه اُفتیده بود، شهر زیبای هرات در آن روز خون گریست ومردم باشهامت و با غیرت آن با تقدیم هزاران فداکاری و ایثار، تسلیم خواسته های شوم دشمن نگشته و کشته شدن در راه الله جل جلاله برای شان از هر چیز دیگر با ارزش تر بود و سرانجام نیز همان شد که شهدای گلگون کفن 24 حوت می خواستند؛ یعنی دشمن اشغالگر از کشتن مردم مظلوم و بی دفاع عاجز و درمانده گشت؛ اما ملت سلحشور وانقلابی هرات از شهادت و کشته شدن در راه حق نه اینکه عاجز نشده بلکه شوق و اشتیاق مردم برای شهادت چند برابر شد.

24 حوت 1357 هش نماد بارز پیروزی خون بر شمشیر بود، ملتی که سرهای خود را با افتخار فدای ایمان و قرآن شان کردند و جهاد را با خون سرخ شان به بهترین شکل ممکن در تاریخ معاصر تفسیر نمودند، ملتی که مخلصانه قیام کرد جانانه مبارزه نمود و مردانه وار جام زرین شهادت را سرکشید، ملت با ایمانی که قشون سرخ شوروی را با خون سرخش محکوم به ذلت شکست و چند پارچه شدن کرد، ملتی که با تقدیم بیش از 24 هزار شهید در یک روز چشم دشمنان بدخواه را کور ساخت و دنیا را در شگفتی فرو برد و تمام دشمنان را به وحشت انداخت و یکی از سرنوشت سازترین روزهای تاریخ افغانستان را رقم زد.

خیزش ایمانی ملت مومن و مسلمان هرات بدون هیچ پلان و برنامۀ از پیش طراحی شده شکل گرفت و قیادت آن را عزم راسخ و ایمان فولادین مردم مسلمان به دوش داشت و چنان خود جوش و غیر قابل پیش بینی بود که حتی تا روز قبل از آن کسی گمان نمی کرد که درظرف یک روز آن حماسۀ بی نظیر در تاریخ خلق شود و آن همه انسان های مومن و فداکار جان های شیرین شان را از دست بدهند و دشمن بی باک با آن وحشت و دهشت در سرک ها و کوچه پس کوچه های هرات قتل عام راه انداخته و آنگونه مردم شریف را هدف رگبار مسلسل ها و تانگ های زرهی اش قرار داده و با آن ظلم و طغیان آدم ها را به سلاخی بکشد؛ و در حقیقت در 24 حوت 1357 هش دو تصویر به حکایت گرفته شد؛ یکی ایثار و شهامت، جوان مردی و شهادت طلبی مردم حماسه آفرین افغان، و دیگری نهایت قساوت دلی و وحشی گری، خون آشامی و دشمنی بلوک شرق (ارتش متجاوز شوروی).

قیام 24 حوت یک پیام داشت و آن اینکه ملت با ایمان و آزادۀ افغان هرگز و تحت هیچ شرایطی تن به ذلت غلامی نمی دهند و اگر لازم باشد در راه دین و وطن شان از با ارزش ترین سرمایۀ حیات شان می گذرند؛ اما برای لحظۀ تحمل دیدن زور ستمگران، اسارت اسلام و وطن، و حضور سنگین و شوم بیگانگان را ندارند و به هر قیمتی دشمنان شان را مجبور به شکست و عقب نشینی می کنند و همین بود تنها آرمان شهدای گلگون کفن 24 حوت که وطن شان به چنگ بیگانگان و اشرار نیفتند و حاضر شدند در این راه جان بدهند و خون سرخ شان ریختانده شود؛ اما با شهید شدن و قربانی شدن آنان، نسل های بعدی در عزت و وقار، آرامش و امنیت تحت نظام مستقل اسلامی زندگی نمایند؛ اکنون (که یکبار دیگر وطن عزیز ما تحت اشغال مستقیم و غیر مستقیم دشمنان قسم خوردۀ صلیبی قرار دارد) باید همه متوجه باشیم که آیا از زمان قیام آغشته به خون 24 حوت تا حالا به پیام آن، توجه شده و کسانی که خود را پیشگامان آن روز معرفی می کنند آیا به یاد آرمان و آرزوی شهدای 24 حوت گام برداشته و کشور عزیزشان افغانستان را از چنگال وحشیانۀ دشمنان اجنبی صیانت نموده اند!؟

به امید تکرار حماسۀ های ماندگار سوم، و بیست و چهارم حوت در افغانستان عزیز ان شاء الله تعالی.
و ماذلک علی الله بعزیز

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
ستاسو نظر مونږ ته دقدر وړ دی، راسره شریک یې کړئx
()
x