نظــر

به مناسبت قیام 24 حوت!

انجینر احمد حقیار

زمستان در ختم شدن بود، ماه حوت اندر گریان بود، همه از زجر خلق و پرچم به تنگ آمده بودند، از زجر همین دو مهره کمونیستی هراتیان به دنبال قیام کابل؛ قیام کردن، اگر چه از تلفات مجاهدین در کابل آگاه بودند، مگر تنها الله را به خود کافی دانستند، پلان این قیام در مساجد طرح ریزی شد و از سنت پیروی شد، با نعره تکبیر این قیام آغاز شد، همه در این قیام سهیم شدند نه قومیت اولویت داشت ونه هم مذهب، بلندی پرچم اسلام و آزادي كشور اهمیت داشت، در جوبار های هرات خون اقوام و مذاهب مختلف جاری شد، جوانان غرق خون بودند و با کلمه شهادت منتظر شهادت بودند.

آری!

مجاهدین هرات قیام کردند تا پرچم سرخ را مبدل به پرچم سفید اسلام کنند، قوانین خود ساخته بشر را مبدل به قوانین الله کند، دیگر همه از فسلفه باطل کمونیزم به تنگ آمده بودند، قیام کردند تا نشان دهد که قلوب با نور، غلامی را قبول کرده نمی تواند، با سنگ، کلوخ، چوب و داس وبا سپر قرار دادن حیات خود سد راه رشد افکار الحادی شدند.

این قیام در سال 1357 در 24 حوت در هرات باستان رخ داد که منتج به شهادت 25 هزار مجاهد گردید، اما پیام این قیام به نسل های آینده چه است؟ نسل های این قیام که مشغول تجلیل روز مرده ها و مجسمه سازی اند، با تجلیل این روز در چند نقطه محدود و از سخنان پُر منفعت رهبران بر منفعت خود شان نمیشود از این روز یاد بودی کرد.

نسل مجاهدین باید متوجه پیام این قیام باشد که این قیام چه پیام داشت؟ ما تا هنوز متوجه پیام این قیام شده ایم؟

با آنکه طومار کمونیسم از بین رفت و سلسله حکومت کمونیست ها از بین رفت، هنوز هم طوطی های آن رژیم پلید از عفو عمومی مجاهدین سوی استفاد کرده و از مفکوره های باطل کمونیسم دفاع میکند.

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x