نظــر

نه به آن کُندی نه به این تُندی …

نویسنده: محمود احمد نوید

پارلمان افغانستان ظرف یک روز به شانزده وزیر پیشنهادی حکومت وحدت ملی رای مثبت داد و به یکباره خود را از جنجال وزرای پیشنهادی حکومت عین و غین فارغ ساخت؛ اینکه همۀ نامزد وزراء چرا رای اعتماد گرفتند چندان جای سوال نیست؛ اما اینکه چه شد که وکلاء پارلمان به سرعت نوری و یکجا به نامزدان پست های مهم حکومتی رای مثبت دادند خود جای سوال دارد!؟

در دفعۀ قبل که به تاریخ 9/دلو/1393 هش هژده نامزد وزیر به علاوۀ رئیس امنیت ملی به پارلمان معرفی شده بودند تنها هشت نفر و یک رئیس رای گرفت و به اصطلاح صاحب وزارت شدند و در عین حال کار بررسی و تحقیقات راجع به امور شخصی و زندگی سیاسی وزراء بسیار به کندی پیش می رفت و وکلای پارلمان ادعای دقت زیاد راجع به اشخاص معرفی شده را داشتند؛ اما این دفعه (29/حمل/1394هش) پارلمان پس از کنکاشی مختصر راجع به نامزد وزراء به شانزده تن شان بدون هیچ کم و کاستی رای مثبت داده و همگی شان را به پُست های خالی حکومت برگزیدند؛ و این تُندی و سرعت رای حتما دلائلی دارد که از جمله می توان به برخی از آنها اشارۀ داشته باشیم:

الف- ناکامی گستردۀ حکومت وحدت ملی:

از آنجا که حکومت وحدت ملی از بدو تولد ناقصش توسط اشرف غنی و عبدالله بر اساس یک معامله سیاسی و تحمیلی از سوی سران امریکا، در اکثر پلان های کاری خود دچار اشتباهات فاحش و ناکامی های گسترده شده و سران وحدت ملی سخت مورد انتقاد قاطبۀ ملت افغانستان و جامعۀ جهانی قرار گرفته بود این حکومت ضعف های مدیریتی خود را در عدم تشکیل کامل کابینه بهانه می کردند که چون کابینۀ شان پوره نیست و از جهت آن خاطرجمع نمی باشند بخش اعظم ناکامی های شان به آن برگشته و اگر کابینه تشکیل شود و از فیلتر پارلمان به سلامت بگذرد باز حکومت وحدت ملی دچار نقصانات اداری و امنیتی نخواهد شد و گویا موفق خواهد بود؛ و به این شکل بخشی از گناه خود را به گردن پارلمان می انداخت که پارلمان در دادن رای اعتماد به کابینۀ پیشنهادی بسیار از تعلل کار می گیرد و گویا سهم بزرگی در ناکامی حکومت را پارلمان به دوش دارد؛ از همین جهت پارلمان هم بدون درنگ و بدون رد حتی یک نفر از وزرای پیشنهادی وحدت ملی به همۀ شان رای اعتماد داده و خود را به اصطلاح از شر تهمت های وحدت ملی نجات بخشید.

ب – شروع فصل جنگ:

یکی دیگر از دلائلی که پارلمان را مجبور ساخت که با اکراه به وزرای پیشنهادی حکومت وحدت ملی عجالتا رای اعتماد بدهد؛ شروع فصل جنگ بود که عموما با گرم شدن موسم و متعادل شدن هواء در افغانستان، جنگ ها شدت می گیرند و بیشتر نیروی حکومت بالای تشکیلات نظامی و امور امنیتی متمرکز می شود از این جهت پارلمانی ها خواستند از حکومت وحدت ملی دست پیشی گرفته و قبل از آنکه ناکامی های گسترده تر حکومت وحدت ملی، اسم آنها را یدک بکشد به کابینۀ پیشنهادی رای اعتماد داده تا وحدت ملی با روحیۀ قوی تر به سراغ جنگ ها برود؛ ولی غافل از اینکه وحدت ملی در امر معرفی وزیر جنگ تا حال دچار اختلافات عمیق سیاسی و سلیقه ای است و تا جائیکه به جنگ و امور جنگی مربوط می شود وزارت دفاع وحدت ملی همچنان بدون وزیر به سر می برد و مقرری ها و مشکلات امور نظامی پابرجاست.

ج –  این نامزدان پولدار تر و قابل اعتماد تر بودند:

وزرای پیشنهادی این دفعۀ وحدت ملی به احتمال فراوان از پشتیبابی قوی اشغالگران خارجی برخور دار بوده و از جمله شخصیت های معتمد تمام کسانی که جنگ افغانستان به سود آنهاست قرار داشته اند و یا هم این وزراء، بسیار ثروتمند بوده و بسیاری از آرای پارلمان را توانسته اند بخرند و آن قدر در جیب های پر هوس و زر دوست پارلمانی ها انداخته اند که آنها بی درنگ کارت های سبز خود را به نشانۀ اعتماد، بالا برده و در نتیجه به اهداف شخصی شان و پول های گزاف برسند که این کار در پارلمان فعلی افغانستان که به چورلمان شهرت یافته چیز جدیدی نبوده و مسبوق به سابقه است.

د –  بیشتر به فکر خود کمتر به فکر وحدت ملی و آیندۀ تاریک آن:

پارلمانی ها وقتی دیدند که سران وحدت ملی واقعا در امور حکومت داری ناکام هستند و پایه های نااستوار آن متزلزل شده و خبرهای که از بی کفایتی حکومت وحدت ملی در بخش های مختلف از چهار گوشۀ افغانستان به گوش می رسند روز به روز بیشتر شده و چندان اخبار خوشایندی نیستند و کلا یک چیز را انعکاس می دهند؛ و آن اینکه وحدت ملی عاجز و در حال سقوط و فروپاشی است؛ با شتاب در دادن رای اعتماد به کابینۀ پیشنهادی وحدت ملی بیشتر به موقعیت فعلی خود فکر کردند تا عاقبت کار وحدت ملی؛ چرا که بقایای همه دزدان و خائنان ملی فعلی در هر چوکی و مقام، بستگی به بقایای حکومت دست نشاندۀ کابل دارد؛ یعنی اگر همین امروز حکومت کابل سقوط کند این امثال اعضای چورلمان است که باید پیش از هر کسی دیگر بار و بندیل خود را بسته و راه فرار را بر قرار ترجیح دهند؛ فلذا به کابینۀ وحدت ملی رای اعتماد می دهند و لو اینکه آنانی رای می گیرند هیچکاره بوده باشند و لحظۀ غم و غصۀ وطن را به دل نداشته باشند و با وجود یک حکومت نیمه و ناقص حداقل پارلمانی ها احساس روز خوش می کنند و پروایی هم به ناخوشی ملت مظلوم خویش ندارند.

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x