ادبي لیکنيپښــــتو ادب

لویه شکرانه

رحمت الله حکیمي
نه وم ، شومه په هغې ژمنه چې ستا سره مې کړې اوس نوزه !

زه لاروی دهغه لارو ، غرونو، هوارو اوسیندونو یمه چې تاپیداکړې چې ځان ووینم موسکی شم ، په دې نه یم خوښ چې ځان مې ولیدوخوښ په دې یم چې تا وینم کوم چې له فطرته سترګې پسې غړوم لاس درپسې تپوم ، غوږنه درپسې غوږ غوږ کړم ، شونډې مې بیا راټولې شي اوپه شعوري ډول په دې کلمو عبور وکړي چې:

زما په سترګو کې دې کور دی

چې چیرې ګورم هلته تاوینم مینه

وژاړم ، وژاړم نارې کړم آه ! آه

نو ولې ، دلته څه کوي ؟

ایمان مې د تودو وینو غوندې په رګونو کې په څپوشي ، وېښ شمه بیداره شم ، اذان وشي ، اودس وکړم ، سترګې د مسجد په لور سیخ په رڼه لاره شم .

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x