شعـــــرونه

غزل عبدالصبور روفی

هــــرڅه دې منــم خـــــــوچــــــاته مــه وا يه

څــــنګ له به درځـــم خو چــــاته مــــــه وايه

ته خــــود مــــين زړګـــې ارمــان مـــې يــي

تابه خــــــــپله وم خـــــو چـــــــاته مــــه وايه

شـــــــــونډې ګلا بــــــونه راكــــــې راتــــــه

نــــــــورله كلـــــي ځـــم خوچــاته مــــه وايه

په خداي خورمه قســــم كه به دې هيـره كړم

تا به خپلـــــــه ووم خـــو چـــــــاته مــــه وايه

نــــوردرنه څـــه نــه غــــواړم پـه مينه كــې

سرهسره اننګې دې ښكلووم خو چاته مه وايه

ټـــــــــــول كلـــــي کی ياره څوك خبرنه دې

بس تنها صبور به خبرووم خو چاته مه وايه

2/12/1390  کابل آریانا تلویزیون

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x