fbpx

د عمر بن الخطاب رضي الله عنه د شهادت له درده ډکه کیسه

لیکوال: حامد افغان

دایې وروستي حج و، د عرفات په غونډۍ یې داسي دعا وکړه: څښته! عمر مي زیات شوی، بدن مي کمزوری شوی، رعیت او ولس زیات شوی ده، په داسي حال کې مرګ راکړه چې د مسلمانانو په حق کې زیاتی نه وي رانه شوی. “يارب كبرت سني وضعف جسدي وانتشرت رعيتي ، فاقبضني إليك غير مفرط في حق المسلمين ” .

پنځلس ورځي له حج وروسته د عدل او انصاف غر، د حق پیاوړی امام، د حق او باطل بیلوونکی، د انسانیت د تاریخ نمونه سیاستوال، امیر المؤمنین عمر بن الخطاب رضي الله عنه په شهادت ورسول شو .

له حج نه چې مدیني ته راستون شو خوب یې ولید په خوب کې چرګ ټونګره ورکړي، له خوب وروسته یې خلک راجمعه کړل او په خطبه کې یې ورته وویل: اې خلکو! خوب مي لیدلي او حق راته ښکاري، خوب مي ولید چرګ دوه ټونګرې راکړي، او تعبیر یې زما مرګ یا شهادت ده، او زه ګومان کوم زما قاتل به عجمي وي عرب نه دی، او بیا یې دعا پیل کړه: ای الله! ستا په لاره کې ستا د رسول په ښار کې شهادت رانصیب کړه. “اللهم ارزقني شهادة في سبيلك وموتة في بلد رسولك “.

بیا خپلي لور ام المؤمنین حفصه رضي الله عنها ته ورغی، هغې ورته وویل: مدینه خو د مسلمانانو مزبوته کلا ده ته به څنګه مدینه کې مرې؟! ده ورته وویل: که د الله خوښه وه دلته به یې راته راولي. او ده به ویل: ای الله! د فاجرانو د قوت او د کره خلکو د کمزوري شکایت کوم، اللهم أشكو إليك قوة الفجرة وضعف الثقات . دی د امت حالت ته ډېر خواشینی و، خلکو ته به یې ویل: داسي څوک راوښیئ چې د امت کار ورته وسپارم.

د فتنو ویره

عمر بن الخطاب رضي الله عنه همداسي له خپل وفات مخکي د امت په غم کې څو ورځي کړیدی او زوریدی، یوه ورځ یې د رسول الله صلی الله علیه وسلم د راز ملګری حذیفه بن الیمان رضي الله عنه راوغوښت او ورته ویې ویل: اې حذیفه! په الله قسم درکوم چې زه رسول الله صلی الله علیه وسلم په منافقانو کې شمیرلی یم؟ هغه ورته وویل: یا امیر المؤمنین! ما مخکي هم درته ویلي دي چې ته یې منافقانو کې نه یې شمیرلی، عمر وویل: الحمد لله.

بیا یې هغه ته وویل: حذیفه د فتنو په اړه راته ووایه! هغه ورته وویل: د سړي پخپل کور کې به فتنه وي، په مال او اولاد کې، او په لمانځه زکات او خیرات سره به یې ختموي، عمر ورته وویل: دا فتنې نه ښیم، هغه فتنه ښیم چې امت به لړزوي، حذیفه ورته وویل: امير المؤمنین! ته د هغې فتنې په اړه اندیښنه مه کوه، تر څو چې ته ژوندی یې ستا او د هغې فتنې په منځ کې دروازه تړلې ده، عمر ورته وویل: ایا هغه دروازه به خلاصیږي که ماتيږي به؟ هغه وویل: بلکي ماتيږي به، ده وویل: بیا به نو بیرته پخپل ځای نه شي، حذیفه وویل: هوکي، امیر المؤمنین! عمر ولاړ شو او ژړل یې .. خلکو ورته وویل: دروازه څوک دی؟ ده وویل: دروازه عمر دی، کله چې عمر وفات شو د فتنو دروازې پرانستل شوې.

د عمر رضي الله عنه د مرګ دسیسه

عمر رضي الله عنه پریکړه کړې وه چې بالغ کفار غلامان به له مدیني بهر اوسي، مشهور صحابي مغیره بن شعبه رضي الله عنه له عمر نه غوښتنه وکړه چې د ده یوه ځوان کافر غلام ته په مدینه کې د اوسيدلو اجازه ورکړي، ځکه هغه غلام یې د نقاشي او پښتوب تکړه کاریګر و او هغه ته یې ګټه کوله، نو عمر رضي الله عنه هغه ته اجازه ورکړه.

د مغیره دا غلام مجوسي و، نوم یې فیروز او په ابو لؤلؤ المجوسي سره یې شهرت لاره، مغیره به له دې غلام نه د میاشتي 100 درهمه اخیستل نور یې هغه ته په مدینه کې د ازاد کار اجازه ورکړې وه، یوه ورځ ابو لؤلؤ عمر رضي الله عنه ته ورغی(دا د عمر له خپل قاتل سره لومړۍ لیدنه وه) او د خپل بادار (مغیره) شکایت یې ورته وکړ چې ظلم راسره کوي او د میاشتي سل درهمه رانه اخلي، عمر ورته وویل: ته کاریګر سړی یې دا پیسې خو مناسب دي، او کوښښ کوه خپل بادار خپه نه کړې، بل لورته یې مغیره راوغوښت هغه ته یې وویل: د خپل غلام په اړه له الله نه وویریږه دومره زیاتي پیسې مه ورته اخله کمي یې کړه، او ابو لؤلؤ المجوسي مغیره ته د عمر په دې وصیت نه و خبر.

ابو لؤلؤ المجوسي یوه ورځ مدینه کې روان و خلکو ته یې ویل: عمر له هر چا سره انصاف کوي خو زما سره نه، له دې ځایه یې د عمر رضي الله د وژلو دسیسه پیل کړه، یو دی و، دوه نور مجوسیان وو ورسره او یو ملګری یې یو یهودی و، دوی څلورو واړو مشوره وکړه چې عمر به وژني، یوه ورځ عبد الرحمن بن ابي بکر دوی څلور واړه یو ځای لیدلي وو، له یوه نه یو خنجر لویدلی و چې دواړه لوري یې تیره وه. خو عبد الرحمن د دوی په مطلب نه و پوهیدلی.

یوه ورځ عمر رضي الله عنه له څو صحابه کرامو سره یو ځای روان و، ابو لؤلؤ المجوسي پرې راغی، عمر ورته وویل: ته رښتیا داسي ژرنده جوړولی شې چې په باد چلیږي، هغه ورته وویل: زه به تاته داسي ژرنده جوړه کړم چې ټول خلک به خبري پرې کوي، صحابه کرامو فکر وکړ دا به رښتیا کوم نوی شی اختراع کړي خو عمر هغوی ته وکتل او ورته ویې ویل: وامو وریدل، دا ماته اخطار راکوي، او زما د وژلو اراده لري، هغوی ورته وویل: نو باید دی ووژنو، عمر ورته وویل: ایا زه په ګومان سره یو انسان ووژنم؟ په الله قسم زه نه غواړم الله ته داسي حال کې ورشم چې په ګومان سره د تویه شویو وینو پور مي په غاړه وي، په الله قسم که دا کار وکړم، هغوی ورته وویل: له مدیني به یې وشړو؟ ده ورته وویل: دا هم د ګومان پر اساس له یوه انسان سره ظلم دی، د الله تعالی چې څنګه خوښه وه هغسي به کیږي.

نور بیا

avatar
  ګډون وکړئ  
خبرتیا غوښتل د