نظــر

وحدت ملی، برقی می شود …!

لیکوال: محمود احمد نوید

هنوز جنجالهای تذکره و یا شناسنامه های برقی (الکترونیکی) حل نشده که حکومت کابل تصمیم دارد که برای مبارزه با فساد اداری، سیستم برقی ایجاد کند تا به اصطلاح با ایجاد حکومتداری الکترونیکی روند رو به رشد فساد اداری را کاهش داده و بتدریج ریشه کن بسازد و همچنین قرار است دروازه های ورودی شهر کابل هم به دستگاهای امنیتی الکترونیکی مجهز شده تا به اصطلاح جلوی حوادث امنیتی کابل گرفته و یا حداقل کاهش یابد و اینطور که معلوم است گویا قرار است کل حکومت وحدت ملی برقی شود.

نباید فراموش کرد که پیشرفت برای هر جامعه و کشوری خیلی خوب است و آینده دار؛ اما در افغانستان در راستای پیشرفت زیر سایۀ شوم اشغالگران هیچ کار شاخصی تا حالا نشده است و آنچه که اینجا بیشتر از پیشرفت برای دولتمردان مهم است منافع و مقاصد صاحبان قدرت می باشد که هرگز هدف شان، پیشرفت و بهبود وضعیت زندگی ملت نبوده و نمی باشد، این چیزیست که ثابت شده و نیازی به توضیح ندارد.

تذکره های الکترونیکی هنوز توزیع نشده بخاطر عدم درج کلمه های اسلام و افغان (که در واقع همه هویت یک مسلمان افغانی درج همین دو کلمه است) جنجال های زیادی مخصوصا در این اواخر ایجاد کرده است و این مسئله باعث بدنام شدن حکومت وحدت ملی شده که تصمیم دارد هویت افغان ها را از آنها گرفته و مسائل قومی و لسانی و تعصبات را بیش از هر زمان دیگری برجسته بسازد، از این که بگذریم در مراسمی در کابل احمد ضیاء مسعود نمایندۀ نمایشی اشرف غنی در حکومتداری خوب، خواهان ایجاد حکومتداری الکترونیکی شده که به گمان خودش جلوی فساد اداری از ادارات دولتی را بگیرد و گفته سیستم جدید، حکومت کابل را کمک خواهد کرد تا در امر مبارزه با فساد اداری و کاغذپرانی و صرفه جویی زمانی موفق باشد، و هنوز این برق بازی ها تمام نشده بود که سفیر چین در کابل در دیداری با حنیف اتمر (مشاور امنیتی اشرف غنی) قول راه اندازی چهار دستگاه چیک پوست (دروازه های امنیتی) الکترونیکی و اسکن برقی بخاطر جلوگیری از اشیای ضد امنیتی در کابل با هزینه حکومت چین را داده است؛ اما جای سوال اینجاست که منظور وحدت ملی از این کارها چیست و آیا این مسخره بازی ها جز فریب افکار عامه و گریز از پاسخگویی در عدم ارایه حکومتداری سالم و خوب، و همچنین فرار از قبول شکست و ضعف خود در حکومت، چیز دیگری تعبیر شده می تواند؟

تذکره های برقی چه دردی از هزاران درد ملت مظلوم افغانستان را علاج کرده می تواند که حکومت کابل این قدر تلاش دارد تا این معضله را به مهم ترین دستاورد خود تبدل بسازد و آیا این تذکره های برقی به مردم افغانستان امنیت و آرامش به همراه می آورند و یا با این ترفند شوم حکومت کابل که هویت افغان ها را نیز از این تذکره ها حذف کرده بیشتر باعث تشویش ذهنی و سلب آرامش روحی و روانی از جامعه گردیده است متاسفانه که تا کنون مورد دوم بیشتر به چشم می خورد و خشم و انزجار افکار عمومی نسبت به این مسخره بازی حکومت وحدت ملی روز به روز بیشتر می شود.

و اما حکومتداری الکترونیکی و آنچه که مسعود از آن سخن رانده آیا واقعا مشکل افغانستان و تنها راه مبارزه با فساد اداری در دستگاه ها و ادارات حکومتی عدم دسترسی به امکانات الکترونیکی است که اگر ادارات دولتی با این دستگاه ها مجهز شوند دیگر خبری از فساد نباشد؟ واقعیت این است که این هم کاملا مسخره آمیز است چرا که حکومت وحدت ملی اگر بخواهد دستگاهای اداری را به سیستم الکترونیکی مجهز کنند و کلی روی این پروژه ها هزینه نموده و مصرف نمایند باز آدمهایی که در پشت این دستگاه ها می نشینند را چیکار می کنند همان آدمهایی که فساد کاری در اندیشه و مرام شان است؟ شاید هم حکومت کابل قصد دارد کلا این آدمها را هم از کار برکنار کرده و آدم برقی ها را پشت دستگاه های برقی بیاورند تا حکومتداری خوب و شفاف و الکترونیکی را بطریق درست به پیش ببرند؟!؟
و اما چهار دروازۀ برقی امنیتی برای کابل که چینی ها قرار است در حق حکومت کابل لطف کنند و آنها را در چهار دروازۀ ورودی شهر کابل نصب کنند تا بعد از آن نیروهای به اصطلاح امنیتی و دوستان خارجی شان در کابل با خیالی آسوده بخوابند و در آرامش به سر ببرند؛ حنیف اتمر چنان خوشحال می نمود که گویی چه دستاورد بزرگی به دست آورده است؛ اما واقعا مسخره آمیز است که سران وحدت ملی تا اینقدر نفهم باشند که از یکطرف لاف قوی بودن نیروهای امنیتی و استخباراتی شان را می زنند و از طرف دیگر خود را محتاج به دروازه های چینی می دانند تا اشیای انفجاری را شناسایی کنند؛ حالا بالفرض این دروازه های چینی اشیای انفجاری را شناسایی کرد ولی آیا قادر اند افکار جهادی را هم شناسایی کنند؟ یا مگر شهر کابل چهار دروازه دارد؟ و یا مگر تنها کابل است که شکار حوادث امنیتی می شود و یا تنها مردم کابل مردم افغانستان است و شهرش مهم است که باید مجهز به این سیستم ها باشد و دیگر شهرهای افغانستان از حوادث امنیتی مصئون می باشند و یا مردم دیگر شهرها از افغانستان نیستند و یا هم در پیش قدرتمندان کابل شهرهای دیگر افغانستان حائز اهمیت نمی باشند؟!؟

جالب است این حکومت چین در این مدت چهارده سال اشغال تا حالا کجا بوده که با این فکر بکر خود به داد کابل برسد و چرا اصلا کشورهای پیشرفتۀ دنیا مثل امریکا و دیگر اعضای ناتو که در کابل نیرو دارند و مقامات ارشدشان در آنجا زندگی می کنند و بیشترین آسیب ها را از ناحیه حملات مجاهدین را متحمل شده و دیده اند به فکرشان نرسید که با نصب دروازه های امنیتی و الکترونیکی از سلامت جانی بیشتر برخوردارند شوند که اکنون چین می خواهد این کار را بکند ظاهرا خیلی پرسش برانگیز است؛ ولی حکومت کابل اصلا چیکار به این کارها دارد مال پدرش که نیست بگذار تا اختراع دوستان چینی خود را هم در کابل تجربه کند تا بداند که قدرت برق در مقابل قدرت ایمان ناچیز است!

شارتی برق:

راستی! پارلمان و دیگر اماکن دولتی و حکومتی و ساختمان های نشیمن اشرف و عبدالله، جنرال دوستم و و شاه پغمان (سیاف) و غیره نیز ضرورت دارند که هر چه سریعتر به این تجهیزات الکترونیکی و برقی مجهز شوند؛ ولی انصافا این همه انرژی برقی از کجا و اگر زمانی شارتی برق رخ بدهد مثل چند وقت پیش که در صحن پارلمان رخ داد باز چند تا عبدالروف ابراهیمی پیدا می شوند که جار بزنند شارتی برق است شارتی برق است!!!

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x