نظــر

مديريت ضعيف و نابكار ابراهيمى در مجلس نمايندگان ( ولسى جرگه)

“جواد راعزاده”

در هر مملكت پارلمان نمايندگى از مردم و وكلا نماينده مردم در پارلمان هستند، و به حيث قوه مقننه صلاحيت دارند تا مطابق به قانون اساسى كشور تصميم بگيرند، اما برعكس در كشور ما نه پارلمان چنين چيزى بوده و نه نماينده هاى مردم، البته بلا استثنا فقط چند تن وكيل صادقانه عمل و تصميم ميگيرند.

چند سال قبل وقتى اعضاى پارلمان  براى دور شانزدهم مجلس نمايندگان براى كرسى رياست انتخابات داشتند، هفته ها طول كشيد تا براى ولسى جرگه رئيس انتخاب كنند، اما بنابر اختلاف بين قانونى و استاد سياف به خاطر بدست آوردن كرسى ولسى جرگه هيچ كدام موفق نشد تا راى بيشتر كسب كنند، بالاخره نماينده ها طى يك رأى گيرى و از روى مصلحت شخص سوم، عبدالروُف ابراهيمى را كه نفوس و پشتوانه مردمى قابل ملاحظه نداشت به حيث رئيس مجلس انتخاب كردند.

اگرچه با آمدن دموكراسى و دو باره احياى خانه ملت و نماينده ها آنچه لازم و ضرورى بوده، نماينده هاى مجلس وظائف خود را به شكل درست و صحيح آن انجام نداده  و هميشه از درب معامله و دسيسه در مقابل اعضاى كابينه و حكومت جور آمد كرده اند.

آقاى ابراهيمى با مديريت ضعيف و نابكار خويش كه هميشه اعضاى مجلس به رشوت و فساد متهم هستند، نتوانسته در ولسى جرگه مديريت سالم داشته باشد.

رئيس ولسى جرگه ابراهيمى متهم است كه در نا امنى هاى ولايت كندز دست داشته و در اكثريت مقام هاى مهم و اساس ولسوالى امام صاحب نزديكترين افراد خانواده خود را گماشته است.

قابل ياد آورى است كه وى و ديگر افراد خانواده ايشان استقرار و جهت سياسى معلوم ندارند، در حاليكه عبدالطيف ابراهيمى، برادر رئيس پارلمان و والى اسبق ولايت تخار از لحاظ سياسى و تنظيمى با حزب اسلامى ارتباط داشتند، ولى با مرور زمان تغير جهت سياسى دادند و با پيروزى مجاهدين بنابر روابط تبارى با جنبش جنرال دوستم، بعداً شوراى نظار و با رويكار آمدن دموكراسى به عاريت گرفته،  با حامد كرزى همكار شدند و بنابر همين روابط سياسى توانستند تا كرسى پارلمان را بدست بيآورند و فعلاً با استاد سياف روابط سياسى و همكارى دارند.

رئيس محترم پارلمان در چند سال رياست تشريفاتى پارلمان فقط يك شهكارى بى نظير و دلاورى داشته كه در وقت حمله به پارلمان نماينده هاى مردم را اطيمنان داده است :

“خير و خيريت است ، هيچ گپ نيست فقط شارتى برق است.”

وقتيكه اعضاى ولسى جرگه نمايندگى از مردم ميكنند و اگر كدام وكيل صداى مردم را بلند ميكند، صدا در گلو خفه شده و به هيچ صورت رئيس صاحب نميخواهد كه صداى حقانيت و راستى بلند شود.

وقتى جواب منطق و دليل به پايان رسيد در كشور ما زور جوابگوى همه چيز است، طوريكه در فوق ياد آورى كردم كه در ممالك ديگر پارلمان خانه ملت و وكلا نماينده و صداى ملت بيدار هستند، مگر متاسفانه در افغانستان پارلمان،  خانه معامله و دسيسه و وكلاى مردم بلا استثنا نمايندگان معامله و دسيسه هستند.

اگر كدام وكيل صاحب صداى حقانيت را بلند كند، ابراهيمى صاحب و اكثريت اعضاى مجلس حوصله شنيدن آنرا ندارند و صداى حقانيت و راستى در گلو خفه شده و به يك صدا و متواتر رئيس صاحب صدا بلند ميكند:
” امنيت بيا، امنيت بيا، بكش ازمجلس !! ………خارجش كن از مجلس! ” با تاكيد كلمات آمرانه رئيس صاحب در مجلس ديروز نتوانست با كمك أفراد امنيت انجنير كمال صافى نماينده كندز را از مجلس خارج كند.
آقاى ابراهيمى اين بار اول نيست كه با صدا كردن أفراد امنيتى، ميخواهد وكيل را از مجلس خارج كند وفقط كسانى را ميتواند اخراج كند كه در داخل پارلمان حمايت كدام گروپ سياسى و يا مافيايى را ندارد.

در خاتمه بايد گفت رئيس مجلس بايد موقف خود را حفظ كند و با دليل و منطق سالم در مقابل وكلاى معترض جواب آرائه كند، نه اينكه هر بار و هرموقعيكه بشردوست و يا كدام نماينده ديگر صداى حقانيت و اعتراض بلند كرد به كمك أفراد امنيتى از پارلمان خارج شود و هر بار مكرراً صدا بلند كند. ” امنيت بيا و امنيت بكش، امنيت خارج كن! “

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x