نظــر

چه کسانی خواهان دوام حضور خارجی ها اند ؟

روابط میان رئیس جمهور کرزی و امریکا در طول سالهای گذشته با فراز وفرود هائی همراه بوده است که دور دیگری از این روابط نه چندان خوب را بعد از سفیر اخیر رئیس جمهور کرزی به امریکا شاهد هستیم.
 رئیس جمهور کرزی در مراسمی به مناسبت روز جهانی زن، جملات تندی به آدرس طالبان و امریکا داشت و این جملات در سفر وی به ولایت هلمند تکرار شد. وی طالبان را به تبانی با امریکا متهم نمود و گفت که طالبان با خشونت های خویش زمینه را برای حضور طویل المدت امریکا در افغانستان مساعد می سازند.
آقای کرزی در حقیقت می خواست بگوید که جنگ میان طالبان و امریکا در افغانستان یک جنگ تصنعی است.
او گفت که طالبان و امریکائی ها در اروپا و کشور های خلیج هرروز باهم به مذاکره می پردازند.
حامدکرزی این سخنان را در شرایطی بر زبان آورد که چاک هیگل وزیر دفاع امریکا در نخستین سفر خارجی خود بعد از رسیدن  به این مقام به افغانستان آمد. وی در پایان سفرش در کنفرانس مطبوعاتی با رئیس جمهور شرکت نکرد که دلیل آنهم مشکلات امنیتی گفته شد. مشکل امنیتی در داخل ارگ ریاست جمهوری دلیل موجهی نیست و این ماجرا نشان از نارضایتی وزیر دفاع امریکا از سخنان حامدکرزی داشت.
جوزف دانفورد فرمانده نیروهای امریکائی در افغانستان نیز در برابر سخنان رئیس جمهور واکنش نشان داد و در رد سخنان وی در مورد رابطهء امریکا و طالبان، به تلفات و خسارات امریکا در طول یازده سال جنگ در افغانستان اشاره کرد.
آیا واقعا طالبان و امریکا در طول یازده سال گذشته در سازش وتبانی باهم آتش این جنگ خونین را مشتعل نگهداشتند؟ این سخن به هیچ صورت نمی تواند منطقی باشد که امریکا هزاران سرباز خود و یاران خود را در یک جنگ مصنوعی قربانی نموده باشد. اگر بعضی ها به این باور باشند که هدف امریکا از چنین صحنه سازی ها فقط تدارک بهانه برای حضور طولانی مدت در افغانستان بوده است، باید گفت که امریکا بعنوان تنها ابرقدرت جهان خود را ملزم به توجیه حمله ویا حضورنظامی و اشغال در هیچ کشوری نمی بیند. برای این کار فقط  یک بهانهء واهی کافیست همانگونه که بهانهء حمله به عراق، وجود سلاح های کشتار جمعی عنوان شد در حالیکه اصلا چنین سلاحی در آن کشور وجود نداشت. در نتیجهء این حمله حدود یک ملیون عراقی جان باختند. این مصیبت دامن اقتصاد امریکا و حتی جهان را هم گرفت اما کسی از امریکا نپرسید که چرا بر بنیاد یک دروغ به عراق حمله کرد و این مصیبت بزرگ را ببار آورد.
اما این سخن رئیس جمهور کرزی چه توجیهی دارد که می گوید طالبان با جنگ خود می خواهند برای حضور طویل المدت نیروهای خارجی در افغانستان بهانه ایجاد نمایند؟
آقای کرزی می خواهد بگوید که اگر طالبان از جنگ دست بردارند، امریکا از افغانستان خارج خواهد شد اما طالبان در این رابطه نظر دیگری دارند. ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان می گوید که جنگ آنان در طول یازده سال، خواب از چشم امریکا و مزدورانش ربود و آنها را مواجه به شکست ساخت که امروز در افغانستان راه گم کرده اند.
سوال اینست که چه کسانی خواهان حضور نیروهای خارجی درافغانستان اند؟ در داخل افغانستان گروه های خاصی وجود دارند که آیندهء خود را با حضور این نیروها در افغانستان پیوند زده اند زیرا در طول یازده سال گذشته از حضور این نیروها استفاده کردند. برای آنان افغانستانی بدون وجود این نیروها، کابوس وحشتناکی است.
اما در خارج از افغانستان هم گروه ها و حلقاتی وجود دارد که حضور نیروهای امریکائی در افغانستان از زاویهء دیگری به نفع آنهاست.
افغانستان سرزمینی است که هیچ ابرقدرتی در آن شانس پیروز شدن درجنگ را نداشته است. بی مناسبت نیست که بعد از فروپاشی خلافت عثمانی، مسلمانان هند به افغانستان بعنوان مرکز جدید خلافت اسلامی می نگریستند و در دوران جهاد هم تعدادی از مجاهدین عرب چنین مرکزیتی را برای افغانستان در نظر داشتند.
در دوران جهاد افغانستان یک افسر نظامی پاکستانی و عضو  آی اس آی «برگیدیر یوسف» کتابی بنام «دامی برای خرس» نوشت که از تجارب شخص وی در جریان جنگ افغان – شوروی حکایت می کرد.
افغانستان در طول قرنها برای جهانگشایان حیثیت یک «دام» را داشته است. کافیست تا دشمنی را بسوی این دام بکشانید؛ و بعد از آن خروج از این دام برایش سخت دشوار خواهد بود. مجاهدین در دوران جهاد می گفتند که هیولای اتحاد شوروی در دام ما گرفتار آمده و این هیولا در کوه پایه های هندوکش آخرین نفس های خود را خواهد کشید.
 واقعهء یازدهم سپتامبر 2001 اقدامی موفق برای کشاندن امریکا به دام افغانستان بود. اسامه بن لادن در نامه ای که بعد از یازده سپتامبر به ملا محمد عمر نوشت، بخوبی پرده از زوایای این ماجرا برمی دارد. وی در این نامه از دو احتمال سخن گفته بود؛ اگر امریکا به افغانستان به حمله نکند، هیبتش بعنوان یک ابرقدرت در جهان از میان می رود اما اگر دست به حمله به این سرزمین بزند، به سرنوشت اتحاد شوروی مواجه خواهد شد.
کافی بود تا انگیزه ای برای کشاندن دشمن بسوی این دام بوجود آورید و واقعهء یازدهم سپتامبر امریکا را بسوی دام افغانستان کشاند.
زمانیکه امریکا در سال 2003 به عراق حمله کرد، حلقه هائی در جهان اسلام به این باور شدند که برای کاهش فشار بر عراق، باید آتش جنگ در افغانستان شعله ور تر گردد. همان بود که بعد از سال 2003 جنگ در افغانستان علیه نیروهای خارجی شدت ووسعت گرفت و امریکا مجبور به جنگ در دو جبهه گردید که برایش بسیار گران تمام شد. یکبار دیگر دام افغانستان کارائی خود را به اثبات رسانید.
بعد از بقدرت رسیدن اوباما، او به خروج نیروها از عراق و فرستادن نیروهای بیشتر به افغانستان اقدام کرد تا طالبان و القاعده را برای همیشه از میان بردارد. در طولانی ترین جنگ تاریخ امریکا، این هدف بدست نیامد و اکنون امریکا می خواهد بخش اعظم از نیروهایش را از افغانستان خارج سازد.
آنهائی که می خواستند امریکا را در دام افغانستان اسیر ببینند، به هدف خود رسیده اند. امریکا نمی تواند نیروی زیادی را در افغانستان نگهدارد ونیز نمی تواند تا همه نیروهایش را از افغانستان خارج سازد زیرا این کار به معنی شکست این کشور در جنگ افغانستان خواهد بود. پس امریکا همچنان در این دام دست وپا خواهد زد.
اما در صف طالبان هم عناصری هستند که چنین باوری را دارند. دو سال قبل زمانیکه طالبان تصمیم به مذاکره با امریکا گرفتند، بعضی از فرماندهان نظامی آنان با این کار مخالفت کردند. استدلال آنان این بود که امریکا در افغانستان شکست خورده و ما نباید با این کشور صلح کنیم. امریکا با شکست کامل فاصلهء زیادی ندارد و بنابراین مذاکره با امریکا به معنی نجات این کشور از دام افغانستان خواهد بود. باید یکبار و برای همیشه جهان اسلام را از شر امریکا نجات داد. ملا محمد عمر باوجود چنین مخالفت ها، به مذاکره با امریکا حاضر شد اما به مخالفین مذاکره با امریکا گفت که آغاز مذاکره به معنی پایان جنگ نیست.
تجربهء بدست آمده از جنگ ها نشان می دهد که زمانی که طرفین درگیر جنگ حاضر به مذاکره می شوند، جنگ شدت می گیرد زیرا  هر یک از طرفین برای گرفتن امتیاز در مذاکرات، می خواهد تا در میدان جنگ طرف مقابل را زیر فشار بیشتر قرار دهد. وقتی آقای کرزی می گوید که طالبان با امریکا در خارج مذاکره می کنند و در داخل دست به حمله می زنند، اگر واقعا مذاکره صورت گرفته باشد می توان گفت که چنین کار به منظور گرفتن امتیاز صورت می گیرد و با گرم شدن هوا می توان انتظار شدت بیشتر در جنگ ها را داشت.
آقای کرزی با عنوان کردن این اتهام که «طالبان با جنگ شان می خواهند حضور امریکا در افغانستان دوام یابد و به این ترتیب به امریکا خدمت می کنند» می خواهد بگوید که جنگ طالبان موجب حضور امریکا بعد از سال 2014 در افغانستان است ومن اگر قرارداد امنیتی را با امریکا امضا می کنم و مصوونیت قضائی را برای نیروهای آنان می پذیرم، مقصر طالبان اند و مسوولیت تاریخی این عمل را آنان بدوش دارند!

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x