ادبي لیکني

هديره

انديال فقيرزى

د سهار په خړه کې بوډۍ په چټکو ګامونو د هديرې پر خوا روانه وه ، خو هديرې ته په نژدې کيدو پښه نيولې شوه، په هديره کې د غره ډډې ته سورنګي څه ښکاريدل ، خو د ژړا غږ له ليرې اوريدل کېده، د بوډۍ په هر ګام اخيستو سره ژړا زور اخيسته، ښځه هديرې ته ورسيده ويې ليدل چې يوه ښځه پر قبر نسکوره ده او سورنګى ټيکرى پرې خور دى، بوډۍ د قبر پر خوا ورغله، ورو يې د ښځې پر اوږه لاس کېښود، او په ژړغونې غږ يې هسک ته وکتل:

هغه پيدا کړى و هغه بيرته واخيسته، زما زوى هم يوه مياشت مخکې ځوانيمرګ شو ، بې له صبره بله لار نشته!

ښځې سر راپورته کړ ، په سرو سترګو يې بوډۍ ته وکتل ؛ ټينګه غيږ يې ورکړه، ښه ډيره شيبه يوازې د ژړا غبرګ غږونه اوريدل کېده، داسې برېښيده لکه نور چې په دواړو کې د ژړا سيک نه وي پاتي.

ژړا ودريده بوډۍ ښځې په ريږديدلې غږ ووىل :

دا دې څه کيده؟

ښځې په داسې انداز لکه له شرمه ډکه خبره چې کوي وويل:

ـ سړى مې و.

ـ څنګه مړ شو؟

ـ مړ نه شو شهيد شو.

ښځې خپل مېړه، د يوې ډلې جنګيالى ياد کړ.

بوډۍ بيرته غيږه ورکړه ، خو ځوانې ښځې وپوښتل:

ستا زوى څنګه شهيد شو ؟

بوډۍ ښځې ځواب په چيغو بدرګه کړ، سلګيو پسې واخيسته ، ښځه يې غيږه کې ټينکه کړه ، او له ځوابه يې ځان تير باسه.

ځکه ددې زوى د هغې د مېړه مخالف جنګيالى و.

پاى

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x