شعـــــرونه

غزل: م. ثاقب

م. ثاقب
د غزا غزاله درومي بيا د مينې تر درشله
حماسه د اريانا يې فلسفه د عشق ګڼله

د بدلون ايات يې ليک و د مرموز حسن پر پاڼه
د بريا حراء ته وحې يې غازي جبريل راوړله

واړه غرونه سندريز وو، داؤدي ترنم خپور و
چې شرنګا د شنو بنګړو يې ربابي نغمه غندله

په لمانځه کې د جهاد يې برندې سترګې لکه وينې
شوه جومات د انقلاب کې د پاڅون مسته غزله

فدايي يو څو وګړي يې باڼه وو درګې درګې
له نيازبينو سترګو تاو يې څومره ښکلې حلقه وله

د بري په تور اوربل يې وو سرکي ګلان ټومبلي
بيا د وينو وريښمن پوښ کې په لار ړنګ بنګه تلله

په کعبه څېره يې خپور دی دروند حجاب د تورو زلفو
د سينې په حرم پروت يې لونګين سجده کوله

د ښکلا سرخي يې ښکاري په غازي کشميري شونډو
د هندي سلګو بدرنګه قافله ترې کوچېدله

په لمن د ازادۍ يې وو، کتار غمي ګنډلي
څو زلمو ته يې د پیغلې ملالۍ ټپه ويله

ژوند يې څنډ واهه له څڼو مرګ د تاندو غشو ژڼو
چې چانټه د خراسان به پرې له ورايه ځلېدله

چې د خيال د قلم اوښکه د ثاقب شوه مرغلره
په ګرېوان يې د غزلې روڼ امېل ته غړېدله

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x