فقط هوشمندی ما را ازین ورطه نجات میدهد

عبدالکریم خُرم

هر چند دعوت به هوشیاری در زمانیکه به شدت بر طبل نفرتها و انتقام ها کوبیده میشود چندان خوشآیند تمام نمیشود، اما مسوولیت انسانی و ملی ام مرا به آن وامیدارد تا مردم رنجدیده ام را به هوشیاری دعوت کنم.

حملۀ تروریستی سه شنبه گذشته در کابل تعداد زیاد هموطنان بیگناه ما را به خاک و خون کشانید و ملت ما را سوگوار ساخت. متأسفانه اینگونه وقایع همه روزه در اطراف جریان دارد و فرزندان این وطن به نامهای مختلف به کام مرگ فرو میروند.

در حقیقت مردم ما قربانی یک بازی جنایتبار و خونین گردیده و در یک دام خطرناک گیرمانده اند. اگر ما عمق این بازی را درک نکنیم یقیناً روز بروز بیشتر در آن غرق میشویم.

بعد از انفجار سه شنبه گذشته، خلاف معمول و بسیار زود، در رسانه های اجتماعی عکسها و ویدیو های عاملین آن توأم با شعارهای زننده به نشر رسید. در مقابل مردم ما بر حق عکس العمل نشان دادند. از آن جمله رحمت الله نبیل رئیس پیشین ریاست عمومی امنیت ملی نوشت که افراد سرشناس گروه حقانی که در بند قرار دارند و محکوم به اعدام شده اند در جواب این کشتار باید اعدام شوند، این حرف را بعداً مسوولین برحال دولتی نیز تکرار کردند.

درست است که آدمکشان مطابق فیصلۀ محاکم کشور اعدام شوند، اما مشکل اساسی عبارت از نوعیت جنگ حاضر و نحوۀ برخورد با آن است.

اگر جواب خشونت با خشونت به این جنگ پایان داده بتواند باید برای نجات مردم بیگناه از آن کار گرفت اما جای تأمل اینست که اینگونه نخواهد شد. آیا انجنیر صاحب نبیل به یاد ندارد که لطیف الله مسید که برای صلح آمده بود توسط امریکایی ها به زور از نزد افرادش ربوده شد و با رویکار آمدن حکومت جدید توسط همان امریکایی ها به حکومت پاکستان سپرده شد؟ اگر ما میدانیم که انفجار سه شنبه گذشته را گروه حقانی انجام داده است و این گروه از راولپندی و اسلام آباد رهبری میشود و اگر رئیس اردوی امریکا گروه حقانی را دست راست آی-اس-آی میداند پس چرا لطیف الله مسید را به نظامیان پاکستانی سپردند؟

رئیس جمهور سابق زمانی زندان بگرام را به فابریکۀ طالب سازی تشبیه کرده بود. یکی از عاملین کشتار سه شنبه بگفتۀ خودش در بگرام بوده و در آنجا شکنجه و توهین شده است. آیا اینگونه نیست که بعد از دورۀ آمادگی ذهنی و روانی انسانهای متنفر شده از مردم و نظام خود در آموزشگاه آی-اس-آی تعلیم قتل و کشتار می بینند و بعداً به افغانستان فرستاده میشوند؟ اگر چنین است پس چرا امریکا همزمان با سپردن چند بال طیارۀ سوپرتکانوی به اصطلاح حامد کرزی “بمبیرک” مانند به حکومت ما، به پاکستان طیاره های F-16 را به فروش میرساند؟

آیا در گذشته، حتی در زمان طالبان افغانستان به اندازۀ امروز در برابر پاکستان ضعیف بوده است؟ ما که با ایالات متحده قرارداد امنیتی امضاء کرده ایم چرا هر روز شاهد پیشروی های پاکستان و عبور آنها از خط دیورند میباشیم؟ کسانیکه در جریان لویه جرگۀ مشورتی کمیته به کمیته می گشتند و به نفع قرارداد امنیتی تبلیغ میکردند امروز کجا هستند؟ آیا مخالفین قرارداد امنیتی وابسته های پاکستان و ایران خوانده نمی شدند؟ آیا امروز با وجود قرارداد امنیتی، پاکستان چندین مرتبه در برابر ما جسورتر نشده است؟ آیا وضعیت اقتصادی ما بدتر نشده است و بالآخره همان نشده است که رئیس جمهور پیشین میگفت که بدون پیش شرط صلح امضای قرارداد امنیتی باعث خواهد شد تا امریکایی ها در پایگاه های خود مصوون و مامون نشسته باشند و افغانها همه روزه کشته شوند؟

حکومت باید قبل از تکرار شعار های انتقامجویانه به عمق بازی و فاجعۀ حاضر متوجه شود و راه بیرون رفت از آن را جستجو کند. راه بیرون رفت از حالت فعلی آنست که از امریکا پرسیده شود در افغانستان به سراغ چه آمده و مشغول چه چیزی میباشد؟ من شک دارم که امریکا بعد از سپری شدن انتخابات خودش مایل باشد تا حکومت فعلی افغانستان ادامه پیدا کند. سوال از قبل تهیه شده ایکه در جوابش جان کیری به تفصیل از پنجساله بودن توافق رهبران حکومت وحدت ملی سخن گفت و وجهۀ حکومت فعلی را به حداعظمی خدشه دار ساخت و داعیۀ طالبان را که حضور و مداخلۀ امریکایی ها را بهانۀ برای ادامۀ جنگ خود تراشیده اند قوی تر نمود. خشونت به اصطلاح طالبان در زمانی کسب شدت نموده است که سوالها در مورد مرگ و حیات رهبر جدید شان جدی تر از هر زمان دیگر مطرح میباشد.

ویدیوهای تبلیغاتی ایکه بگونۀ اعلانات تجارتی از یک مرجع نا معلوم به تلویزیونها داده میشوند و در مقابل نشر آن ماهانه پول گزاف به آنها پرداخته میشود بنوبۀ خود خشونت و انتقامجویی را تبلیغ مینمایند.

در نتیجه میتوان گفت که مذاکرات صلح فریبی بیش نیست و امریکا در افغانستان فعلاً ادامۀ جنگ و گسترش دامنۀ خشونت را میخواهد. خاک افغانستان برای امریکا درین بازی مرگبار حیثیت پایگاه و مردم آن، حیثیت چوب سوخت آتش جنگ را دارد.

بنابرین جواب خشونت با خشونت درد ما را دوا نمی کند بلکه ما را بیشتر به قعر پرتگاه فرومیبرد. هوشمندی و اتحاد ما میتواند باعث نجات ما گردد.

avatar
2 د تبصرو شمېر
0 د ځوابونو شمېر
0 ار ایس ایس کې ګډونوال - څارونکي
 
ډېر غبرګون شوې تبصره
تر ټولو ګرمه موضوع
  ګډون وکړئ  
نویو زړو ډیرو خوښو شویو
خبرتیا غوښتل د
همت خان
میلمه
همت خان

جناب خرم صاحب! ای کاش که آن زمان هوشمند میشدید هنگام که کفر جهانی به رهبری امریکا صلیب را بلند کرده و به خاطر از بین بردن نظام اسلامی در افغانستان تحالف قتل وکشتار عامه را تشکیل داد ـ باید یاد ور شوم که حکم شرعی در حق آنهای که با کفار یکجا وعلیه نظامی اسلامی دست به کار میشوند، خود در کتابهای فقه اسلامی مطالعه نماید ـ جناب خرم! حضور ومداخله امریکا در افغانستان برای طالبان بهانه جنگ نه بلکه حکم پروردگار است که جهاد را بالای مردم افغانستان فرض گردانیده است. آقای خرم هوشمندی حقیقی اینست که حق… نور لوستل »

غوربندی
میلمه
غوربندی

خرم صیب

همت خان ډیر مودبانه او برادرانه نصیحت درته کړی ده، که یې ومنې د اخرت پېټی به دې یو څه سپک شي، که چېرته ءښتیا هم په اخرت ایمان لری!