زما سندره – عبدالروف قتيل خوږياڼى

زه د زړه پــــــــه تــــــودو وينـــــــو اوبــــــــوم د ارزو بـــــوټي

خـــداى خبر دى چې بــــــــه څــه کــړي اشنــا ماته پېرزو بـوټي

فضـــايي ټپـــوسان گــــــــــرځي ښکار کــــوي خـــــوارې بـلبلې

گـــــل ورينــــــې شملـــــــې وژنــــــــــــي نـــالوي د غـمـو بوټي

خـــــير کــــــــه نـــــــــــــن د چمنـونو گلان واړه بې شمـلـې دي

وخت بــــــــه بيا گلشن گلشـن کــــــړي د اغـــزنـــو مــيرو بوټي

تـــالا شـــــــــــــوى لـــــونگين مو د صحرا بــوټــو کـــې زانگي

دې قـــــاتــــلو بـــمبـــاريـــــــــو کــــړل تـــــالا د پښــــتو بــوټي

د پتمــــــن پــــــړونــــــي ميـــــــــره حيــــــــاداره پــــاک لـــمنه

هـــــرې خـــــــوا تــــــــه لالهنده لټــــوي د زلمـــــــــــــــو بوټي

بريتـــــــور زلميه څــــــــه شـــوې د پښتــون په سر اور بل دى

سرې سکـــروټې راوريــــــــــــــږي ســــــوزوي د مـيړو بوټي

د مـــــــلالې ننگيــــــــــــــال زويـــــــه! د وحدت ټپه کړه پورته

د ټپـــــو دښمنــــــان گــــــــرځي وچــــــــوي د ټپــــــــــو بوټي

دا ټپـــي ټپـــي وطـــــــن دې د بلا لـه خـــــــولگۍ خـلاص کړه

د زړه وينې ورته ورکــــــړه ، کـــــــــړه زرغون د زلمو بوټي

دا لــــه ځــــانه پــــــردي شـــــــوي پــــــــه يوه ټغر راټول کړه

غواړي ورک د وطـــــن نـــوم کـــړي ورک کوئ د پلمو بوټي

ستا پــــه څټ بـــــاندې ســــواره دي څښي دا ستا د مرۍ وينې

دا جــــــورې کـــــړه پښو لانـــدې کــړه زرغون د غنچو بوټي

مـــــونږ د ســـــــولې مـــلنگان يـــو، ســـوله غـواړو سوله پالو

چــــــې د ســـــولې دښمنــــان وي وچ دې شــــي د هـغو بوټي

ښــــــه يـــــې گورې چې هېواد دې پــــه بـــل لـوري روانيږي

غـــــــــواړي وباســـــي لــــه بــــېخه د ((قتيل)) د شعرو بوټي



تبصره وکړه

ستاسو ایمیل ادرس به هیڅ کله نشر نه شي.