نظــر

کنفرانس صلح یا سفر به ترکستان ! …

به دستور مستقیم استکبار جهانی و حکومت اجیر ، تحت نظارت شورای نام نهاد صلح ، امروز سه شنبه 2/میزان/1392 هش کنفرانسی با شرکت علمای درباری و بعضا بی خبر (از اهداف پشت پرده این اجلاسها)  از چند کشور همسایه منجمله خود افغانستان در شهرکابل زیر عنوان “اسلام و صلح” تدویر یافت و شرکت کنندگان این مراسم ، با تحریف آیات ، احادیث ، متون فقهی و نصوص واضحه در تردید مشروعیت جهاد مقدس فعلی بر ضد استکبار جهانی و نیروهای اشغالگر خارجی به استدلال پرداخته و با طفره رفتن از حقیقت کتاب و سنت ، فعالیت های کفرشکن مجاهدین را زیر سوال برده و مخصوصا علیه عملیات حق طلبانه استشهادی (فدایی) تا جایی که می توانستند به توطئه چینی پرداخته و فتواهای من در آوردی صادر کردند .

گرچه این بار نخست نیست که علمای درباری از افغانستان و سرتاسر جهان اسلام ، فریب اداره اجیر کابل را خورده و در نشست ها و کنفرانس های اینچنینی شرکت جسته اند و به نفع کفر ظالم علیه اسلام مظلوم فتوا داده اند و دست آخر با روسیهی و رسوایی میدان را ترک گفته اند ؛ اما باز هم دشمنان خارجی و نوکران داخلی آنها بسیار امیدواراند تا از این طریق حداقل جلوی تیزی ، برندگی و سرعت جهاد مقدس فعلی را بگیرند و حداقل در ذهن عوام جامعه بذر غلامی را کشت نموده و اهمیت و حقیقت جهاد علیه قوای اشغالگر و استکبار جهانی را بسیار سطحی و معمولی جلوه داده و ذهنیت عموم را در مورد مجاهدین تخریب نمایند و خود را در نقش علمای وفادار به اسلام و مسلمین ، دلسوز کشور و ملت شریف افغانستان معرفی کنند .
متاسفانه در طول دوران بیش از دوازده سال اشغال کشور توسط ایادی استکبار ، و حتی در گذشته ، دشمنان دین و ملت شریف افغانستان عموما از سادگی ، پاکی ، خوش باوری ، کم سوادی یا بی سوادی ، خستگی پیهم و درد و رنج طولانی مدت و بی وقفه مردم شریف و با نجابت افغان زمین ، سوء استفاده کرده و در کنار دیگر مظالم طاقت فرسا و بی شمار ، از حربه تبلیغات زهرآگین توسط آدم های مخصوص و حرفه ای در این کار ، نیز استفاده نموده و برای تزریق منویات شوم خویش و ترویج خواسته های شیطانی و فرهنگ منحط خود از انسانهای عوام فریب و مقدس مآب به اشکال مختلف ، بهره جسته و تا حدود زیادی راه را برای توسعه امیدها و پلان های کوتاه مدت و دراز مدت خویش هموار ساخته اند که استفاده از علمای سوء و درباری و تشکیل جلسات و کنفرانس ها توسط این عده ، یکی از هزار نیرنگ به کار رفته دشمنان است که همچنان ادامه دارد .
محتوای کنفرانس های اینچنانی زیر چتر زر و زور اشغالگران خارجی و نوکران داخلی در کابل به گونه ملحوظ شده و می شوند که انگار جمعی برای نجات اسلام و مسلمین گردهم آمده  و سخنان سحرآمیز و درواقع تحقیر کننده و تمسخرآمیز آنها برای عزت اسلام و آزادی مسلمین ایراد می شوند ؛ به عبارت ساده تر مفاهیمی که عموما در این نشست ها و کنفرانس ها مورد بحث و بررسی قرار می گیرند بگونه ای طراحی می شوند که گویا طرف مقابل بطور حتم بر ضد همان مفاهیم ارزشمند در حال نبرد هستند ؛ مثلا می گویند صلح بهترین هدیه برای انسانهاست ؛ یا اینکه می گویند کسانی که بر ضد ملت خود می جنگند مجاهد نیستند و فعل شان جهاد گفته نمی شود ووو … سخنانی از این دست که بیشتر از روی احساسات دروغین و فتواهایی از سر هوا و هوس مطرح می گردند ؛ آنها با این نظریات ، طوری وانمود می کنند که انگار مجاهدین علیه زنان و کودکان و مردم عادی و مظلوم می جنگند ؛ آنها در ذهن مردم بطرز بسیارماهرانه ای چنین ایجاد شک می کنند که گویا مجاهدین دشمنان صلح اند و به هیچ وجه حاضر به هیچ نوع مصالحه در هیچ زمانی نیستند ؛ آنها مجاهدین را دشمنان مردم افغانستان و مفاهیم ارزشمندی مثل صلح ، رافت اسلامی ، اخوت و برادری ، امنیت و رفاه ، تمدن و پیشرفت و … معرفی می کنند ؛ درحالیکه خودشان (به این حرفها هیچ اعتقادی نداشته و) بیش از هرکسی دیگر بهتر می فهمند که دروغ می گویند و اینها افترائاتی بیش نیستند که به مجاهدین منسوب می کنند ؛ چرا که الحق و الانصاف مجاهدین نه بر ضد ملت خود و خاک خویش مبارزه می کنند بلکه بر ضد دشمنان جنایتکاری می جنگند که بطور غیر مشروع خاک افغانستان را تصاحب کرده و با تمام قوت و زور تحت اشغال خویش در آورده اند ؛ آنها (مجاهدین) برای صلح و آرامش سراسری در افغانستان مبارزه می کنند و یقین و باور کامل دارند که هرگز ملت شریف کشور ، زیر سلطه بیگانگان لحظه ی روی آرامش و امنیت را نخواهند دید و اگر این مجاهدین فداکار نبودند ؛ مصیبت های وارد آمده به کشور و مردم ، به مراتب بیشتر از اینی بود که حالا هست ؛ و اینکه خارجی جماعت (آن هم از جنس یهود و نصاری) هرگز خیر و فلاح ملت مسلمان را نمی خواهند و حکومت وابسته به آن هرگز نتوانسته و طبعا نیز نمی تواند از حقوق اولیه این ملت دفاع کند و خواسته های به حق و مشروع مردم را جواب بدهد ؛ و تا زمانیکه کشور زیر یوغ استکبار بوده و حاکمانش اجیران فرومایه اشغالگران ، افغانستان عزیز هرگز آباد و آزاد نخواهد شد و به جایگاه لازم نخواهد رسید ؛ بناء جهاد مجاهدین که یکی از احکام فرض الهی است در افغانستان نه علیه مردم بلکه علیه اشغالگران خارجی و برای صلح و آرامش و نه علیه پروسه صلح واقعی جریان دارد و همچنان ادامه خواهد داشت و هرگز با این حربه های دشمنان ذره ای از قوت و قدرت ، شدت و حدت آن کاسته نخواهد شد .
کنفرانس بنام “اسلام و صلح” که در کابل تدویر یافت بجای آنکه در جهت تقویت مبانی صلح باشد و به نفع کشور و مردم شریف افغانستان تمام بشود ؛ بیشتر با مواضع خصمانه و یک طرفه برخی چهره های کینه توز و مغرض امثال سیاف (مفتی مخلص آیساف) به ضرر همه  انجامید و با قضاوت های یکطرفه ، به یک اجلاس سمبولیک شبیه شد و نه اینکه هیچ فایده ی بهمراه نداشت بلکه با سخنان رکیک و تهمت ها و افترائات بعضی ها ، بیشتر مایوسی و نومیدی ها را ببار آورد و با این طرز ادبیات رفتن به سوی صلح “ره به سوی ترکستان است”

محمود احمد نوید

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x