بې نومه کاروان – د جمال ناصر اصولي شعر

qafilaد صحرا پـــــه زمــانو مې لوى کاروان و

خو پــــــه کنډو کنډوالو مــــې را روان و

د يتيم لــــه اوښکو بــــــار و  نوم يې نه و

چا ويل چې لــــه اسيــــا افـــغـــــانستان و

سوداګـــــر دوينو غـــــوښو ور روان دي

وايي پـــاس په دلکشا کې لوى مـــــکان و

چې مـــې پېغلې د پنجاب په ديرو نــا څي

دا مـــــې مشر دا مـــې کشر دا مې شان و

بيا د مستو مستو حورو دُعـــــا کــــــاندي

دا زمـــــا د قـــافــــلې لــــــه مخې خان و

پــــه بـــــربنډه يې غمي د کــــابل يووړل

دي پـــاريس کې راتـــه خاندي اوخندان و

بلخوا کونډه چې نــــري نـري زګروي کا

يــــا يتيم بچي له اوښکو چې بـــــــاران و

څنګه ووايـــــم اختر دې مــــبــــارک شه

زمـــــا نــــــــــه دى دا اختر دبل انسان و

لا مې غږ په اصفهان پـه  ډيلي پروت دى

چې بــابــا مې احمد خان په کوم دوران و

زه که نه وم تــــــه که نه وې دا ايمان دى

چې  همدې اسيا کې لـــــــوى افغانستان و

بيا بــــــــه ډول وي بيا اتڼې بيا به چوغې

لکه ګډ پــــــه ګورګينانـو ميرويس خان و

افغانيت  مې پـــه لاس توره پښتو ډال دى

ځمکه پـــــــرېږده لا خبر په دې اسمان و

(اصولي) چـې د لندن جونـــو تــــه خاندي

نوم يې ورک شه ده ته چاوې چې افغان و

جمال ناصر اصولي



تبصره وکړه

ستاسو ایمیل ادرس به هیڅ کله نشر نه شي.