شعـــــرونه

غزل: نصيب رحماني

نصيب رحماني

ځان ځانې او دا ستم د سړی زړه خورې
دا رښتیا ده چې بس بم د سړی زړه خورې

پښتنه مینه ده شرم په کې ډیر ده
تړمې اوښکې او دا نم د سړی زړه خورې

د غورو په بام ولاړې تاندې ونې
چې راګورې دم په دم سړی زړه خورې

یوه سندره یې ویله په نغمو کې
د طوطیانو ترنم د سړي زړه خورې

کشمالو پسې به ځمه پورې غره ته
په دي کلې کې ماتم د سړي زړه خورې

رحماني د خوږ زړګي ملهم مې راکړه
رحماني دا ستا قلم د سړي زړه خورې
ـــــــ
نصیب رحمانی

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x