نظــر

تغير نام محالت تاريخى و فرهنگى راه حل مشکالت کشور ما نيست و نبايد اينطور شود

م. ش. نبى يار

در ذهن هيچ مومن و مسلمان شک و ترديدې وجود ندارد که شهيد و شهدا کلمات مقدس و خاصى اند و کسانيکه در راه خدا و يا بي گناه کشته ميشوند به اساس هدايات و ارشادات کلام الهى در قافله شهيد و يا شهدا بحساب ميايند و اجر شان نزد خداوند (ج) است. البته از ديدگاه علماى اسلام مقام شهيد و شهدا درجات متفاوت دارند. در اکثر کشور هاى جهان بنابر ضرورت و لزوم ديد اکثريت اجتماع و مقامات ذيصلاح مراکز تعليمى و تحصيلى اعم از ملکى و نظامى، عمارات مخصوص، کتابخانه ها، جاده هاى عمومى، چاراهى ها، چوک ها و تپه ها به اسم اشخاصى نامگذارى ميگردد که خدمات شايانى را در عرصه هاى مختلف کشور در سطح ملى و يا در سطح بين المللى براى بشريت انجام داده باشند. اساساً اسم گذارى همچو مکان ها به اسم همچو اشخاص يک کار نيک و شايسته شمرده شده ميتواند.

جاى تاسف و تأثر درين است که حکومت هاى افغانستان در عرصه ٣٨ سال گذشته که همه حکومت هاى غير ملى و خود کامه روى صحنه آمده اند با بى توجه يى به اصول و معيارهاى قبول شده به اين امر جاى هاى تاريخى و فرهنگى کشور ما را که قبلا سابقه و تاريخ داشته و نام گذارى شده اند بدون در نظر داشت گذشته تاريخى، سياسى و فرهنگى آن ، مجدداً به نام هاى اشخاص و افرادى تنظيمى/ حزبى و يا جريانى سياسى نام گذارى مى نمايند.

خوب به ياد دارم در دوران کمونستان اسماى مکاتب، مراکز بعضى از ولايات، شفاخانه ها وغيره تغير داده شد. در دوران جنگ و جهاد سران تنظيم هاى جهادى بخصوص آقاى سياف در پاکستان زمانيکه جنرال ضيا الحق رئيس جمهور پاکستان در يک حادثه هوايى کشته شد، مسجد جامع پل خشتى در کابل را به اسم او ناميد که شايد هم اکنون همان سران جهادى که حيات دارند از عمل کرد خويش درين مورد خجل باشند.

در دوران حکومت دارى آقاى حامد کرزى و فعلاً در دوره حکومت وحدت ملى؟؟ در شهر کابل مراکز مهم تعليمى و تحصيلى اعم از ملکى و نظامى، چاراهى ها، ميدان هاى هوايى وغيره بدون اراده و خواست ملت افغانستان مجدداً نام گذارى گرديده است. بايد بخاطر داشت هر قدر اگر دولت ها و حکومت ها خلاف اراده ملت همچو نام گذارى ها را مرعى لاجرا بدارند، مردم آن ساحات را به اسم اصلى آن را ياد خواهد کرد. از جمله تغير اسم چاراهى دهمزنگ به چاراهى شهيدان يک عمل بجا و قابل قبول نبوده زيرا ساحه دهمزنگ از اهميت تاريخى و منار دهمزنک ياد بود از نائب سالار عبدالوکيل خان نورستانى يکى از مبارزين جنگ آزادى افغانستان و انگليس است و به نام او ثبت تاريخ اين کشور است و فرمان آقاى رئيس جمهور غنى درين مورد مناسب به نظر نمى آيد و در عوض براى شهيدان حادثه ٢ اسد ١٣٩٥ که واقعاً يک حادثه هولناک و دلخراش بوده و در تاريخ ما ثبت شد، يک قسمت ديگرى را در غرب شهر کابل (طورى مثال ازجائيکه اين تظاهرات آغاز شد) در نظر بگيرند که قبلاً به کدام اسم ديگرى مسمى نگرديده باشد.

به نظر بنده حکومت و دولت در همچو موارد همت به خرچ داده و جاى هاى جديدى را تأسيس و به نام شهيد و يا شهدا و يا هر شخص و يا جريان را که واجد شرايط و معيار هاى لازم باشند عندالموقع نام گذارى نمايد که ياد آن اشخاص جاويدانه بماند.

مسؤولين حکومت ع و غ بايد بدانند که تنها درشهر کابل در گذشته نه چندان دور حوادث خونين و بدتر از حادثه ٢ اسد ١٣٩٥ رخ داده که مسؤولين حکومت قبلى و فعلى ( حکومت وحدت؟؟ ملى) گوش هاى خود را کر انداخته و يادى از قربانيان آن را نه کرده اند، سران حکومت بايد بخاطر داشته باشند که جنگ خونين در افغانستان قطع نگرديده و هنوز هم جريان دارد و هر روز قربانى ميگيرد. در آينده امکان دارد حوادث بدتر و خونين تر ازين حادثه رخ دهد و يا مسؤولين دولت هاى گذشته و فعلى با مرگ طبیعى و يا در هچو حوادث کشته شوند، بناً نميشود که هر قسمت از ساحه شهر کابل و يا ساير ولايات افغانستان را تحت هر اسم و نام و يا جريان نام گذارى کرد. در همچو موارد حکومت ها بايد يک رهنمود واضح و روش از طروق مجراى قانونى داشته باشد و به اساس آن تصميم اتخاذ گردد.

به اميد صلح و ثبات و ايجاد حکومت عدل ، انصاف و قانونمند در افغانستان.

و ما علينا الالبلاغ مبين

 

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x