نظــر

یک کرسی و 27 مدعی ؟!؟ (قسمت اول)

با پایان یافتن مهلت ثبت نام کاندیداتوری (به اصطلاح) ریاست جمهوری افغانستان (که از 25/ سنبله آغازگردیده بود) تا روز یک شنبه 14/میزان/1392هش 27 نفر خود را برای رسیدن به این مقام ، ثبت نام نمودند ؛ که در میان آنها از شناخته ترین چهره ها تا ناشناخته ترین ها به چشم می خورند ؛ از جمله چهره های که بسیاری از افغان های مظلوم ، وقتی عکس آنها را دیدند و یا نام شان را شنیدند تمام خاطرات تلخ دوره های نه چندان دور در یاد و ذهن آنها زنده گشت ؛

و به یاد روزهایی افتادند که آنها چگونه با جنایت های جنگی خود دمار از روز گار این ملت غریب و بی چاره در آوردند ؛ و اکثریت ملت افغان در آتش نفاق و کینه توزی های ذات البینی آنها سوختند ؛ عده ای بی خانمان شدند و عده ای بی سرپرست ، عده ای معیوب شدند و عده ای معلول ، عده ای مطرود شدند و عده ای مغضوب ، عده ای مدفون شدند و عده ای مسجون و … اما آنها (آن چهره های فراموش ناشدنی و جنایتکار) بنامهای مختلف ، هزاران در هزار خیانت و جنایت را در حق ملت و وطن مرتکب شدند و نهایتا زیر چتر قدرت های خارجی به شهرت و جاه رسیدند و همه فداکاری های ملت فداکار را به باد فراموشی سپردند ؛ و نیز کرده های زشت و نازیبای خود را نادیده گرفتند ؛ و بدون شرم و حیا ، باز به دنبال اشباع نفسیات خویش برآمده و این بار اما ؛ متنوع تر از هر زمانی دیگر دلسوز و خیرخواه جلوه نموده و با طمطراق و دبدبه ، ادعای رهبریت نموده و خودشان را زیبنده و لایق بی بدیل قیادت و زعامت فردای افغانستان دانسته و بازیگرانِ خوش نقشِ فیلمی شدند بنام انتخابات ، که کارگردانان اصلی و حقیقی و لیکن پشت پرده آن ، خارجی های اشغالگری هستند (که روزی نیست بخاطر ظلم و جور آنها ، اشک چشم بی نوایان (وطن) جاری و آه سوزناک مظلومان بلند نشود) .

درباره پروسه ثبت نام انتخابات باید گفت که خوشبختانه آنگونه که دشمنان پلان داشتند و داخلی های وطن فروش به چانه زنی و معامله گری مصروف گشته بودند ؛ به پیش نرفت و علاوه برآن ، بسیاری از دسایس پشت پرده و خیانت های نابخشودنی آنها در حق وطن و وطندار برملا گردیده و اسباب رسوایی خیلی ها فراهم گردید ؛ ولی از آنجا که جنگ سالاران جنایت پیشه ، ایمان و غیرت ندارند ؛ شرم و حیا را استفراغ کرده و شمه ای از شهامت و شرف و مردانگی نبرده اند ؛ وقیحانه عمل نمودند و با چشم دریدگی و سبک سری ، یکی بر سر دیگری کلاه گذاشته و یکدیگر را بازیچه دست و زبان مردم قرار دادند ؛ تا جاییکه چیزی بنام اتحاد انتخاباتی بین اپوزسیون باقی نماند و نشست های پرهزینه دوستم ، عطاء نور ، امرالله صالح ، احمدضیاء مسعود ، محقق و … هدر رفته وهمه آن مصارف سرسام آور ، جز حسرتی بر دلهای آنها چیزی دیگر برجای نگذاشت و آنهایی که تا چندی پیش ، مانور مشترک همدلی می دادند و از یکپارچگی و اتحاد سخن می زدند و بسوی هم دست دوستی دراز می کردند و جلوی دوربینِ رسانه ها ، لبخند مشترکِ ائتلافِ اقوام ، به یادگار  گذاشته  و حلف وفاداری می خوردند که عهدشکنی نکنند و یار و یاور هم باشند و … ؛ اما چون از اولِ امر هیچ صداقتی در کارشان نبود و همه ظاهری همدل ارایه می کردند و در باطن هر کسی از آنها علیه دیگری نیت و مرامی داشت و اهداف شخصی خود (ونه ملی و وطنی) را دنبال می کرد ؛ هرچه ایام به مهلت ثبت نام نزدیک تر می شد ، بهانه جویی های این دوستانِ فرصت طلب هم علیه یکدیگر ، بیشتر می شد تا اینکه بالاخره اتحاد مصنوعی آنها شکست و هریکی به راهی رفت و البته نه به آسانی و راحتی ؛ بلکه با خراب کردن چهره های همدیگر ، تا آنجا که رفیقان دیروز تبدیل به رقیبان امروز شدند ؛ و با افکارِ خیالی هریکی برای خودش معاونتی گرفت ؛ دوستم ، معاون اول اشرف غنی احمدزی ؛ احمدضیاء مسعود ، معاون اول زلمی رسول ؛ و محقق معاون دوم عبدالله شدند (و نا صالح هم تقریبا نا پدید) ؛ به هرحال علت اصلی اختلاف بین این سه هرچه که بود ؛ ولی از اینکه هرسه به رتبه های معاونت و لاغیر تن دادند معلوم می شود که هرسه یک چیز می خواستند و آن هم معاون شدن ؛ و ظاهرا وقتی موافقه نکردند که درصورت حمایت از کاندیداتوری واحد ، کدام یک بعنوان معاون اول و یا دوم مطرح بشوند ؛ لذا برای دوستم ، مسعود و محقق ، حداقل رسیدن به مقام معاونیت در حمایت از کاندیداتوری مشخص (و لو اینکه هرکه باشد) ، از هر چیز دیگر مهمتر بود و در اولویت قرار داشت ؛ حتی برتر از سوگند ، تعهد ، اتحاد ، حیثیت ، شرف و آبرو …

حال ، ملت شریف افغانستان قبل از هر اقدامی بهتر است که خود قضاوت کنند آیا در نظامی که عهد شکن ، قسم خور ، بی شرف و بی حیثیت در صدارت امور آن قرار بگیرد ؛ آن نظام می تواند مدار اعتبار و محلی برای شکوفا شدن امیدها باشد ؟؟؟

اکنون از یک نگاهِ دیگر مدعیان کرسی (به اصطلاح) ریاست جمهوری (و تنها تحفه از غرب رسیده به غرب شیفتگان) را مورد بحث قرار می دهیم ، و به توضیحاتی در این باره می پردازیم ؛ کاندیداتورانی که مدعی العموم کرسی آینده ریاست جمهوری افغانستان اند و فکر می کنند استحقاق قیادت فردای افغانستان عزیز را دارند ؛ نکته جالب در بین این 27 تن کاندیداتور اینست که بعضی ها در جرم و جنایت آن قدر پیشینه دارند که وقتی کلمه (جنایت جنگی) را در موتور جستجوی گوگل وارد کنید بلافاصله نام یکی از آنها (یا معاونین) با سوابق سوء و همه جزئیاتِ زندگی شان ارایه داده می شود ؛ و بالعکس برخی از چهره های ثبت نام شده چنان مجهول الهویه هستند که شبکه گوگل هم برای اولین بار نام آنها را برای مخاطبین و مشترکین خود به نمایش می گذارد  ! …  

این مطلب ادامه دارد …

لیکوال: ابوصهیب حقانی هراتی

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
ستاسو نظر مونږ ته دقدر وړ دی، راسره شریک یې کړئx
()
x