زندانیان پلچرخی در چه حال اند؟

محمود احمد نوید

درحالیکه حکومت نام نهاد وحدت ملی ادعاء می کند که به کنوانسیون های بشری متعهد و به تمام اصول و قوانین مرتبط با قضایای حقوق بشری عامل و ملزم می باشد؛ اما حقیقت امر خلاف این ادعای ارگ نشینان کابل را ثابت کرده؛ و داد و شکایت ها از متضررین حقوق بشری به شکل بی سابقه در حال اوج گرفتن است و با اینهمه شاهد بی تفاوتی جامعه جهانی، ارگان ها و نهادهای مربوطه و سایر مقامات ذیدخل در اینگونه قضایا هستیم که وحدت ملی و حامیان آن، برای متضررین حقوق بشری کمترین کاری انجام نداده و تمام خدمات دروغین شان در ادعاهای پوچ و بی بنیاد، و لاف و پوف های بی اساس تبلیغاتی شان خلاصه می شود.

یکی از گروه های به شدت متضرر حقوق بشری که از دیر وقت است مظالم و جنایات حکومت دست نشانده بالای شان ادامه داشته زندانیان پلچرخی است؛ هزاران زندانی که طبق منابع خبری در حدود ۱۴۰۰ زندانی کسانی اند که سالها بدون معلوم شدن تکلیف بدون سرنوشت روزهای سخت زندان را سپری کرده و زمان اسارت شان همچنان نامعلوم است؛ به تعداد ۸۰۰۰ کسانی اند که سالها و ماه ها از مدت حبس شان سپری شده ولی همچنان بدون رهایی و رسیدگی به حکم آزادی شان، شب و روز سخت زندان را سپری کرده و به تعداد هزاران بیگناه و عاجز دیگر در سنین مختلف با هزاران مشکلات و مکافات دست و پنجه نرم می کنند؛ اما دریغ از کمترین التفات مسئولین محبس پلچرخی و یا نهادهای بشری مربوطه.
علاوه بر این بی التفاتی ها، شکنجه، بدخلقی، اهانت و بدرفتاری مسئولین محبس پلچرخی با محبوسین این زندان بر مشکلات روحی و روانی زندانیان افزوده و متاسفانه زندانیان گاهی از کمترین حقوق اولیه خود نیز محروم می مانند؛ و هر گاه صدای شان را کشیده و یا اعتراض می کنند نیز کسی توجه و التفات خاص نمی کند؛ تا اینکه مجبورا دست به اعتصاب غذایی می زنند و با اینکه چندین شبانه روز در گرسنگی و مشکلات زیاد به سر می برند و لب های شان را به رسم اعتراض دوخته و لب به طعام و آب نمی زنند؛ اما خبر اعتصاب شان به رسانه ها نمی رسد و یا هم اگر رسیده حکومت در اقدامی بسیار زشت و ظالمانه حکم به سانسور اخبار می دهد و از شنیده شدن صدای زندانیان سخت در خوف بوده و گاهی نیز که هیئتی جهت بررسی می آید؛ مسئولین محبوس گلهای سبز و سرخ دروغین را نشان هيئت داده و مانع شنیده شدن آواز متضررین می شود که این خود بخشی از جنایات نابخشودنی افراد حکومت است که هرگز تاریخ، جنایت این جنایتکاران و برخورد غیر انسانی شان با محبوسین مظلوم را فراموش نکرده و روزی خواهد آمد که باید پاسخگوی این همه ظلم و ستم خود باشند.

در زندان پلچرخی از پیرمرد ۹۰ ساله گرفته تا کودکی که شاید هنوز به سن بلوغ نرسیده زندانی است و این همه داد و فریاد دروغین خارجی و داخلی مبنی بر رعایت حقوق بشری و حفظ کرامت انسانی آنجا برملا می گردد که زندانیان مظلوم پلچرخی در اوج مظلومیت و آسیب دیدگی به سر برده و بسیار به سختی و حالت ناگوار شب و روزشان را سپری می کنند؛ وقتی زندانیان یک محبس برخلاف منشور کنوانسیون های حقوق بشری حقوق شان تا این اندازه پایمال و ضایع می شود پس چگونه می توان به دیگر دروغ های شاخدار وحشت ملی و دولت های تمویل کننده آن باورمند گردید؟

حکومت شاید هر قسم ظلم و جنایت خود را بتواند مخفی کند؛ ولی هرگز صدای مظلومین، ناله و فریاد اسراء، آه بی گناهان و اعتراض برحق زندانیان را پوت کرده نمی تواند و کنوانسیون های حقوق بشری اگر واقعا به بشر کمترین حقی قايل هستند باید صدای زندانیان مظلوم پلچرخی را هر چه عاجل بشنوند؛ به معیوبین و عاجزین رسیدگی کرده و به اعتصاب غذای شان با رفع حوایج و خواسته های اولیه و مطلوب شان پایان دهند ورنه تمام این مظالم و جنایت ها، به پای آنها و اجیران حلقه به گوش شان ثبت تاریخ شده و روزی باید پاسخگو شوند.

avatar
  ګډون وکړئ  
خبرتیا غوښتل د