نن په انځورونو کي

د امریکا سره د امنیتي تړون په اړه د حامد کرزي د مطبوعاتي غونډي بشپړ متن – او ویډیو

بسم الله الرحمن الرحیم

صبح بخیر همه خواهران و برادران، از مطبوعات بین المللی تا مطبوعات کشور خود ما.

ما و شما از مدتی زیادی باهم ندیده بودیم، خواستم امروز یک صحبتی باهم داشته باشیم تا بعد از لویه جرگه که برای مشوره در مورد قرارداد امنیتی با امریکا خواسته بودیم با هم صحبتی داشته باشیم. یک و نیم ماه از برگزاری جرگه مشورتی میگذرد.

مطبوعات عزیز کشور در جرگه مشورتی شما از من به وضاحت شنیدید و از طریق شما مردم افغانستان و جرگه ما که آنجا حاضر بودند که مردم افغانستان از طریق لویه جرگه خود به دولت امریکا و مردم امریکا اظهار دوستی خود را کردند و نشان دادند که  افغانستان میخواهد که با امریکا روابط امنیتی داشته باشد.

درعین حال مردم افغانستان در زیادتر از ۳۰ ماده شرایط و دیدگاه های خود را به امریکا پیشنهاد کردند، که از دید ملت افغانستان برای ایجاد پیمان امنیتی بین افغانستان و امریکا ضروری میباشد. یا به عبارت دیگر برای امضای پیمان امنیتی بین افغانستان و امریکا ضروری میباشد.

مهمترین آن شرط که من در جرگه در بیانیه افتتاحیه ام و باز در بیانیه اختتامیه ام صریح و واضح و بار ها در مورد صحبت کردم، ضرورت افغانستان برای آغاز پروسۀ صلح پیش از امضای قرار داد است. دلیل این شرط را آغاز پروسه صلح به حیث یک شرط برای امضای قرار داد آنجا هم خدمت هموطنان عزیز عرض کردم. امروز باز تکرار میکنم، دلیل اینست که ما میخواهیم مطمئین باشیم که بعد از امضای قرار داد امنیتی افغانستان دچار یک حالت ملوک الطوایفی نمیشود به این معنی که هیچ خارجی نه اجازه پیدا میکند و نه اجازه داده میشود و نه هم در طرح اش میباشد که بر اهداف خود برای افغانستان یک حکومت ضعیف در مرکز و اقوامی که در کنترول خود خارجی ها باشند در ولایت افغانستان بوجود بیاورند.

چرا این ترس را ما داریم؟ چرا ما فکر میکنیم که بعضی ها این طرح را دارند؟ از تجربه چندین سال ما سرچشمه میگیرد، ما حداقل چهار سال میشود خصوصاً از آغاز پروسه صلح ما که متواتر با پیشنهاداتی مواجه میشویم که در عمل نتیجه اش ایجاد ملوک الطوایفی در کشور و یک حکومت ضعیف در مرکز و این شرط، یک شرطی است که از آن به هیچ عنوان گذشته نمیتوانیم. آغاز پروسه صلح به این معنی که افغانستان هیچ خارجی ای نه تنها که از نبود صلح در افغانستان و از ادامه یک حالت جنگ در افغانستان و یا ادامه یک حالت ناامنی در افغانستان بر تضعیف وطن ما و بر کنترول بر اوضاع و دید و اعمال ما اینها در کشور از طریق دسایسی و یا با وجود آمدن حالاتی، کشور ما به یک حکومت ملوک الطوایفی نرود.

انتخابات ۲۰۰۹ هم به حیث  یک مثال دراین راستا پیش ما است و نه هم برخورد قوت های خارجی با انتخابات ۲۰۰۹ ما را به این عقیده راسخ تر و محکم تر ایستاد میکند که به هیچ وجه نمیگذاریم تا با قانون اساسی افغانستان بازی شود و یا حالتی ایجاد شود که در آن قانون اساسی افغانستان زیر پای شده باشد، چون کوشش های در انتخابات ۲۰۰۹ در این راستا شد. پس از حکومت امریکا و متحدین غربی شان تکراراً میخواهیم که برای امضای قرار داد امنیتی با افغانستان اینها پروسه صلح را آغاز کنند و برای ما ثابت کنند که به حیث یک دولت که همکار و متحد حکومت پاکستان است اینها صادقانه در راه آوردن صلح و آغاز پروسه صلح اقدام کردند و کوشش میکنند.

همچون سندی و همچون ثبوتی تا حال پیش ما نیست که امریکا این کوشش را کرده، قسمیکه در جرگه خدمت شما عرض کردم از دید من و از تجربه من که صد فیصد به تمام معنی عقیده من است به اساس معلوماتی که دارم که صلح در افغانستان بستگی مستقیم به امریکا و پاکستان دارد. اگر امریکا و پاکستان با ما صادقانه عمل کنند و خواسته باشند در کشور ما صلح میاید و پروسه صلح آغاز میشود، اگر یکی ازاین کشور ها در این راستا صادق نیست دیگرش به ما بیاید و بگوید که همکار ما در این مورد صادق نیست و ما بدانیم که کی صادق است و کی نیست.

از این دو کشور حالات هفته گذشته باز هم به ما ثابت کرد که در نبود پروسه صلح و صلح در افغانستان کشور ما در حضور نیروهای خارجی در افغانستان، در حضور پایگاه های امنیتی در افغانستان، ده سال دیگر هم یک روز زیر بمباردمان امریکایی و ناتو، روز دیگر زیر نام طالب مردم کشته میشود. امریکا و ناتو از ما حالا این توقع را نداشته باشد که افغانستان برای ابد در یک حالت نیمه جنگ و نا امنی زنده گی کنند، ما مثل هر ملت دیگر جهان حق زنده گی با امن و با عزت را داریم و حق داریم که به آن کوشش کنیم و خود را برسانیم.

اگر پیمان امضا میبود و در غوربند بمبارد میشد و در کابل مردم بی گناه کشته میشدند و در قندهار بچه ها که فوتبال میکردند با راکت زده میشدند و در لغمان بچه هائیکه کرکت میکردند به شکل مرموز کشته میشدند در آنجا ملامتی از دولت افغانستان بود، مردم افغانستان حق داشتند که از ما سوال کنند که چرا ضمانت های درستی برای آوردن امن نکردید ولی به خارجی ها پایگاه سپردید، ما روابط با امریکا میخواهیم ما زنده گی مسالمت آمیز با جهان میخواهیم، زنده گی دوستانه میخواهیم، روابط نزدیک میخواهیم ولی این روابط نمیتواند که منفعت اینها را به قیمت حیات مردم افغانستان تضمین کند، این روابط نمیتواند که خیر اینها را به قیمت حیات طفل و مادر و بچه های وطن ما تضمین کند، در بدل این رابطه، در بدل امضای قرار داد امنیتی ما برای مردم افغانستان امنیت زندگی شان را میخواهیم و عزت زنده گی شان را میخواهیم، در غیر آن بهتر اینست که اینها بروند و کشور ما وضاحت پیدا کند که راه ما کجاست، بهتر این خواهد بود که از این حالت سردرگمی نجات پیدا کنیم. کشوریکه که پنج هزار سال عمر دارد و بسیار خارجی در اینجا آمده و رفته، کشوریست که راه خود را دارد، تاریخ خود را دارد و محکم به جای خود ایستاده است.

دا موضوع موږآخر تبلیغاتو ته را رسوي هم تر جرګې د مخه یوکال یو نیم کال او تر جرګې وروسته د افغانستان د روان د ماتول لپاره، د افغانستان د روحیې د تضعیف لپاره او د افغانستان د خلکو د روحیې د تضیف لپاره سخت تبلیغات روان دي.

تجارتي اعلانونه جوړشوي دي تر څو د افغانستان خلک و ویرول شي،روحیه یې ماته شي او مجبورشي قرار داد ته او متاسفانه چې ځینې دغه اعلانونه زموږ د ټلویزیونونو له خوا نشریدل چې شاته یې ناټو او غربي سفارتونه دي.

متحد له خپل بل متحد سره د رواني جنګ له لارې کار نه کوي، د تضعیف او کوبلو له لارې کار نه کوي،  د وریرولو له لارې کار نه کوي. موږ افغانانو ته دوستي بیله مانا لري، په دوستي کې صداقت وي، په دوستي کې مرسته وي او په دوستي کې صداقت ثابت وي.

داسې دوستي چې یو دوست په بل دوست پسې تبلیغ کوي، د هغه کورنۍ ورته تضعیفوي، دهغه ملت ورته ضعیفوي، د هغه اقتصاد او بانکونه تضعیفوي، دهغه څخه پیسې باسي او تشویق داکوي چې پیسې مو د باندې و باسۍ افغانستان مخ پر تضعیف دی دا خو دوستي نه ده.

متحد د متحد د اقتصاد په تقویه کې مرسته کوي، متحد د متحد د دولتي بنسټونو په تقویت کې کومک کوي. برعکس کار نکوي. چې شپه او ورځ تبلیغات پسې کوي چې اقتصاد یې ضعیفه کړي او خلک یې ور ضعیف کړي او رواني جنګ یې پرخلاف شروع کړي.

نو که امریکا غواړي زموږ سره متحد و اوسیږي امریکا دې زموږ سره د دوست په توګه کار وکړي نه د رقیب په توګه. موږ افغانان د دوست او رقیب واضح فرق کولای شو او په جهان کې هم دا فرق واضح دی.

دا امنیتی قرار داد چې افغانستان منلی، افغانستان پرې خوشحاله دی او غواړي یې،په خپل اهمیت په هغه ابعادو کې چې دغه قرار داد یې په آینده کې د افغانستان لپاره لري.

خصوصا که د سولې پروسه شروع نه شي او افغانستان کې امن نه وی هماغه خطرناکه عواقب به افغانستان ته ولري لکه دګندمک او ډیورنډ قرار داد چې درلودل.

که سوله تضمین نشي، او د سولې پروسه شروع نه شي او افغانستان ته امنیت را نه شی او د افغانستان خلکو ته د صادقانه دوستۍ اطمینان ور نکړل شي ، د دې قرارداد امضا به هماغه عواقب ولري لکه د ګندمک اوډیورنډ معاهدې چې افغانستان ته درلودل چې تر اوسه یې د افغانستان خلک په اور کې سوزي.

د امیر عبدالرحمن خان او مارتی مایر ډیورنډ ترمنځ د آخرو دوو درې ورځو مذاکره چاپ شوي دي او شته.دوه کاله دمخه ددغې مذاکرې چاپي بڼه موږ ته زموږ سفیر صاحب په لندن کې شیرزوی صاحب رواړه او ما ولوستله. دا مذاکره مې وړمه شپه بیا ولوستله ډير په غور. عبد الرحمن له عین حالت سره مخا مخ وه لکه نن چې موږ ورسره مخ یو.

دلته نن موږ په پاکستان  او د ‌‌طالبانو پرحملو تهدیدیږو چې که قرار داد را نکړې پاکستان او طالبان راځي، نیسې دې، هلته عبدالرحمن خان په روس تهدیده او ورته ویل یې که دا قرار داد را نکړې روس راځي .

دلته موږ تهدیږو که قرارداد را نکړې پیسې در باندې بندوو، هلته عین تهدید عبدالرحمن خان ته و  چې که قرارداد رانکړې پیسې درباندې بندوو او وسله نه در کوو.

دلته موږ ته وایي که قرار داد را کړې پیسې در کوو، هلته همدغه ویل کیدل که ډیورنډ امضا کړې پیسې ډیروو. خو یو فرق پکې دی، هلته فشار یوازې پرعبد الرحمن خان او د ده پرماحول و ، دلته فشار پرحکومت، پر رییس جمهور او پرملت هم دی، رواني جنګ د افغانستان د ملت پرخلاف شروع شوی دی .

زما خطاب د لته زموږ خپلو تلویزیونو ته دی چې د افغانستان په نامه جوړ شوي دي او افغانستان کامله آزادی د بیان ورکړېده، چې دوی هم د افغانستان دي او د افغانستان په منفعت کې شریک دي زموږ د تلویزیونونو نشرات.

دوی نباید د پردو تبلیغات د افغانستان د خلکو پر خلاف وکړي. دوی باید تفکیک و کړي د خپلې خاورې د منفعت او د پردو د اهدافو .

نو په دې دلیل او په هغه تاریخ چې افغانستان یې لري او په هغه تجربو چې افغانستان تر هغو تیرشوی دی او په هغو درسونو چې موږ ترې اخیستي دي.

با درسی که آموختیم از گذشته خود، با قرارداد های که در گذشته کردیم و با عواقب که از این قرارداد در گذشته دیدیم، ابداً افغاستان زیر فشار حاضر به امضای چیزی نیست. نه فشار، نه تهدید و نه جنگ روانی علیه مردم ما، ما را مجبور به این خواهد کرد که امضای قرار داد امنیتی را بکنیم،  اگر میروند خدا حافظ شان امروز بروند ما زنده گی خود را ادامه میدهیم، ملت ما یک ملت تاریخی، صاحب فرزند جوان و یک لقمه نان خود را خود پیدا میکنیم و دفاع کشور خود را هم میکنیم.

بدبختی ما از جای آغاز شد که ما به دیگران اعتماد کردیم، پیروزی جهاد ما به ناکامی به دلیلی انجامید که ما به دیگران اعتماد کردیم که فلانی دوست است و آمده با ما دوستی میکند در حالی که غیر از آن بود، حالی ما آگاه هستیم، چندین بار گزیده شدیم پس به آگاهی کامل به پیش میرویم و میخواهیم به مردم افغانستان از طریق شما مطبوعات عزیز اطمینان بدهم که افغانستان صاحب یک قوت اساسی جوان خود است، هزار ها هزار تعلیم یافته پیدا کردیم، وطن ما صاحب راه شده، صاحب قانون اساسی شده، صاحب مطبوعات هستیم، صاحب متفکرین هستیم، صاحب قوم هستیم، صاحب عسکر هستیم و این وطن به پیش میرود بدون هیچ گونه شکی و به طرف ترقی میرود.

و از امریکا و از آنهاییکه میخواهند با آنها متحد شویم آرزو ما اینست که با ما رقیب نباشند، دوست باشند. هیچ وقت از راه رقابت و تبلیغ علیه این مملکت اینها نمیتوانند کامیاب شوند بلکه افغانستان یک مملکتی است بسیار زنده گی ساده، غریبانه ولی صادقانه و پاک با دوست خود پیش میبرد، از این راستا همراه ما پیش بیایند روزیکه امریکا دوازده سال قبل با ناتو و متحدین شان در افغانستان برای جنگ علیه تروریزم آمدن ملت افغانستان یکسان به همرایش ایستاد شد و دیدیم که در یک و نیم ماه شکست به القاعده و تروریست ها بود، افغانستان باز هم همانطور یک متحد میباشد به شرطیکه امریکا صداقت خود را به ما ثابت کند.

پس مردم عزیز ما اطمینان کامل داشته باشند که کشور ما بسیار به خوبی پیش میرود و انشاالله و تعالی اگر خارجی ها باشند و یا نباشند به پیش میرویم ولی نمیخواهیم که بروند، میخواهیم با این ها دوست باشیم، با این ها رفیق باشیم، با این ها همکار باشیم ولی همکاری صادقانه و دوستی، نه رقابت. افغانستان چل و فریب را یاد ندارد، کشور های که همین چل و فریب را میکنند، آنها از حالات دیگر زندگی دارند افغانستان در صداقت و در دوستی پاک و بی آلایش که میگویند میخواهد با دیگران دوست باشد.

انتخابات ما انشالله بر وقت میشود، نیروهای امنیتی بر ما اطمینان دادند که در اکثریت عظیم کشور ما انتخابات برگذار میشود، نیروهای امنیتی ما اطمینان به این دادند که در زیادتر از ۹۰ فیصد حوزه های انتخاباتی، انتخابات برگذار میشود.

موږ پردې ډیر خوشاله یو، د افتخار ځای دی چې زموږ خپل قوتونه، زموږ خپل بچیان، زموږ ملي اردو او زموږ پولیس، زموږ امنیتي قوا د دې خاورې د انتخاباتو په دایرولو کې اساسي نقش د امنیت د ساتلو او دا نقش دوی ډير په ښه توګه ادا کوي. قرباني یې  په دې لاره کې پخوا ورکړې ده، د خپلې خاورې فداکار بچیان دي، موږ یې پرخبرو اعتماد کوو، امیدوار یو چې زموږ انتخابات په دغه ترتیب چې دوی یې راپور را کړی دی وشي او د افغانستان ملت راشي برخه پکې واخلی او هر سړی د دې خاورې هره مېرمن د دې خاورې، هر ځوان د دې خاورې خپل د خوښې کاندید ته په خپل اختیار په کامله آزادي رایه ورکړي.

موږ دا کوشش هم کوو په هغو تجربو چې له تیرو انتخاباتو څخه یې لرو چې خارجیان په دې انتخاباتو کې مداخلې ته پرې نږدو او تر خارجیانو دمخه موږ خپله باید له ځان سره د دې خاورې د انتخاباتو په هکله صادقه و او سیږو.انتخاباتو د دې خاورې لپاره حیاتي و ګڼو او د حکومت د دوام لپاره او د نوی رییس جمهور د راتګ لپاره او نوي حکومت د راتګ لپاره حیاتي و ګڼو. برخه پکې واخلو هرڅوک چې واجد د شرایطو دی، هرفرد د دې خاورې ورشي او  خپله رایه واچوي او رايه په اطمینان واچوي او ټولې حکومتي ادارې او ټول والیان دې د انتخاباتو په  ورځ  خپله رایه هر چاته چې غواړ ور دې کړی خو مداخله دې په انتخابات کې د یوه یا  بل کاندید لپاره و نکړي.

نو بیا هم د افغانستان د امنیتی قواوو د ملي اردو د پولیسو د افغانستان د نظامي او امنیتي قواوو قرباني د دې خاورې لپاره ستایو او دا ورته وایو چې د دې خاورې بچیانو ټول ملت در پسې ولاړ دی بیغمه د دې خاورې دفاع وکړﺉ او کامیابه یې کړﺉ په انتخاباتو کې.

Question:

Eden Bergenson from Aljazeera English, may I ask please how much of the concern is the potential of financial pressure of delaying or there not being of a bilateral security agreement in terms of development or aid cuts on your budget?

President Karzai:

Well, we were not happy in the first place with the manner in which aid was given to Afghanistan and it was dispensed here in Afghanistan, much of it was wasted, much of it was given to the contractors   pre-assigned, I know of people who have been given 2000 contracts, one individual, I know individuals who are given more than five thousand contracts, one individual, so we were never happy in the first place with the way in which the international money , especially the Us money was spent in Afghanistan, and really, inside we wished this money wasn’t coming to Afghanistan for the corruption it brought to Afghanistan, for the bad quality of work that it brought to Afghanistan, so a cut in aid to Afghanistan as far as the general public in Afghanistan is concerned, is not an issue, it may be an issue for the contractors who take this money, use it on wrong projects, in badly implemented projects and the income of it is taken out of Afghanistan to Dubai and beyond therefore any help that comes to Afghanistan, small or big, we hope will be done differently from now onwards, as we have been asking for long time, my own view on this, I don’t believe in aid, I have never believed in it, my colleagues know that, I have never asked any foreign country for assistance in my meetings, never, I don’t think, Afghanistan will ever be made with foreign money, I think Afghanistan can only be made with hard work of its own people like all other nations. So, aid is welcome but properly and appropriately and for the right projects and this country will only be made by Afghan toil and hard work.

ترجمه سوال:

ایدن بیرگنسن خبرنگار بخش انگلیسی شبکه الجزیره هستم, آیا میتوانم بپرسم که تا چه حد نگرانی در رابطه به احتمال وضع فشار های مالی روی بودجه  افغانستان بخاطر تاخیر امضا ویا عدم امضای توافقنامه امنیتی از لحاظ انکشافی و یا کاهش کمک ها به افغانستان  وجود دارد؟

رئیس جمهور کرزی:

خوب، ما از همان ابتدا با شیوه ی که کمک ها از طریق آن با افغانستان صورت می گرفت, راضی نبودیم, قسمت زیادی این کمک ها ضایع شد,  قسمت اعظم این کمک ها از طریق قرارداد ها به قراردادی های از قبل تعین شده داده شد, افرادی را می شناسم که ۲۰۰۰ قرارداد برای آنان داده شده است و آن هم یک فرد ،افرادی را می شناسم که بیش از پنج هزار قرارداد برای آنان داده شده است, آن هم یک فرد, از همان ابتدا  ما هرگز از شیوه ی که از راه آن پول های جامعه بین المللی بخصوص پول ایالات متحده امریکا در افغانستان به مصرف می رسید, راضی نبودیم و در واقع ما آرزو داشتیم که ای کاش این پول ها به افغانستان نمی آمد زیرا باعث ایجاد فساد و کار با کیفیت پائین در افغانستان شد ,بناً کاهش کمک ها به افغانستان, تا جاییکه به مردم مربوط می شود, مسئله قابل نگرانی نیست بلکه این کاهش کمک ها شاید موضوع قابل نگرانی برای قراردادی ها باشد زیرا آنها این پول ها را بدست می آورند و آنرا روی پروژه های غیرموثر به مصرف می رسانند، روی پروژه های که بطور نادرست تطبیق می شوند و منفعت این پول ها به خارج از افغانستان به دوبی و فراتر از آن انتقال داده می شود، بناً هر گونه کمکی که از حالا به بعد برای افغانستان فراهم می شود، خواه به میزان کم ویا زیاد باشد، امیدوار هستیم،  بطور متفاوت صورت گیرد چنانکه از دیر زمانی خواهان آن بودیم که کمک ها به اینگونه صورت گیرد. نظر خودم در این رابطه این است که من به وابستگی بر کمک های خارجی باور ندارم، هرگز به آن باور نداشته ام ، همکارانم این موضوع را میدانند. هرگز در ملاقات هایم،از کدام کشور خارجی خواستار کمک نه شده ام. فکر نمی کنم که افغانستان گاهی هم به پول کمک های خارجی آباد شود، به نظرم همانند سایر ملل جهان، افغانستان تنها به زحمت کشی مردم اش آباد شده می تواند. پس، از کمک های خارجی استقبال می کنیم اما این کمک ها باید به شیوه درست و برای تطبیق پروژه های موثر فراهم شود. کشور ما صرف با تلاش و زحمت کشی افغانها آباد خواهد شد.

خبرنگار تلویزیون میوند: قسمی که شما اشاره کردید در انتخابات سال ۲۰۰۹ خارجی ها مداخله کردند، آنهم به نفع شما تمام شد،آیا دیرتر نیست که شما از این موضوع یادآوری کردید، کاش همان وقت صدای تانرا بلند میکردید، خوبتر میشد. حرف دیگر اینکه گفته میشود چند نامزد ریاست جمهوری یکجا شده اند و میخواهند که به نفع یک نامزد مشخص که شاید شما هم طرفدار او باشید میگذرند، در این مورد نظر شما را میخواهم؟

رئیس جمهور کرزی: خواهر! من پنج سال میشود که صدای خود را علیه مداخلات خارجی در انتخابات بلند کرده ام

خبرنگار تلویزیون میوند: ولی انتخابات به نفع شما تمام شد.

رئیس جمهور: نه! من بردم، پنج سال است که علیه مداخلات خارجی من صحبت کرده ام در مطبوعات. شما حتما شنیدید و قانون را از همین خاطر اصلاح نمودیم و حضور خارجی ها را از کمیسیون شکایات دور کردیم،  حتی خارجی ها هم میگفت که کرزی راست میگفت ما مداخله کردیم. اگر کتاب آقای گیتس را خوانده باشید و یا شنیده باشید، صدای من وقت بلند بود.

و در باره کاندیدهای که به نفع یک کاندید کار میکنند کار کاندید هاست و در کار کاندید ها ما غرض نداریم. کاندید ها آزاد هستند با هم بنشینند و با هم صحبت کنند، تیر شوند و تیر نشوند، آنها آزادی کامل را دارند که برای  خود کمپاین نکنند و به کسی دیگری کمپاین کنند، لازم این است که حکومت افغانستان در انتخابات مداخله نکند و از قوت خود به نفع  یا خلاف کدام کاندید استفاده نکند.

خبرنگار: تاسو وایی که چیرې له امریکا سره امنیتی تړون لاسلیک کیږی او په افغانستان کې د سولې ېروسه رسماً  پیل نه شي په افغانستان کې به ملک الطوایفی راشی، آيا فکر کوی چې امریکا د دې لپاره د افغانستان سره امنیتی تړون لاسلیک کوي چې افغانستنان د تجزیې لوري ته ولاړ شي که چیرې د دوه متحدانو تر منځ اړیکې دومره ترینګلې شي فکر نه کوی چې نتیجې به یې د دواړو لپاره خرابې وي او بل ستاسو ارزونه په دې اړه غواړم واورم چې امریکا ولې نه غواړي د سولې پروسه هغه ډول چې تاسوغواړی پیل کړي، آيا د سولې پروسه د امریکا په لاس کې ده؟

جمهورریس کرزی: ما تاسو ته په جرګه کې هم وویل او د مخه مې هم درته وویل چې زمونږ په  نظر د افغانستان د سولې پروسه د امریکې او پاکستان په لاس کې ده. د پاکستان برخه یې مه هیروی! د امریکې او پاکستان په لاس کې ده یعنې دوه ډير مهم ممالک چې په افغاانستان کې دخیل دی او خصوصاً زمونږ د سولې په پروسه کې د دوی نقش د دوی کردارحیاتي دی هغه امریکا او پاکستان دي.

که د طالبانو تحریک له پاکستان څخه کارکوي نو پاکستان په دې کې دخیل دی اوکه د طالبانو تحریک په داخل د افغانستان کې د دې ځایه څخه کار کوي نو بیا دا د افغانستان خبره ده نو بیا امریکا دلته د عملیاتو حق نه لري او د نظامي تحرکاتو حق نه لري، دا زمونږ داخلي موضوع ده، مونږ پوهیږو او طالبان پوهیږي.

خو امریکاپه دې نامه افغانستان ته راغله چې افغانستان ته تروریزم راغلی دی او د دې تروریزم څخه چې په افغانستان کې د دوی پر بنا ؤ د دوی امنیت ته تاوان رسیدلی دی او دوی په وار وار ویلي دي چې  هغه اډې په پاکستان کې دي.

نو که دا اډې په پاکستان کې دي واضح ده چې زمونږ سوله او د سولې پروسه په پاکستان او امریکې پورې تړلې ده،که داسې نه ده امریکا دې اعلان وکړي چې څنګه ده، دوی دې راسره کینی اوخبرې دې راسره وکړي تر څو  وضاحت راشي، تر څو  زه دافغانستان ولس ته وضاحت ورکړم چې د افغانستان خلکوامریکا په دې کې بې اختیاره ده  او داسې یې راته ویلی دي چې دا داسې نه شي کیدی چې اعلانونه وکړي او وضاحت نه راکوي.

مونږ د افغانستان خلک واضح تګلاره غواړو او لس کاله کیږي چې د دې تګلارې مو وضاحت غوښتې دی. په بل عبارت داسې متحد مونږ نه غواړو چې غله ته وایې چې غلا وکړه او د کور خاوند ته وایي چې کور ساته.

یا به د غله سره متحد وي او یا به د کور د خاوند سره متحد وي نو د افغانستان د خلکو لپاره وضاحت ډير حتمی او ضروری دی مونږ په ګونګه او نا واضح اوضاع کې امنیتی تړون نه شو امضا کولی. نو چې په عواقبو یې د مثبتې خوا ته ډاډه نه یو، بلکې په عواقبو یې منفی جهت ته چې د افغانستان به پکې زیان او تاوان وي هلته مسلما تر هغو چې اطمینان  حاصل نه کړو چې امنیتی تړون افغانستان ته مثبت پیامد لري، مثبت عواقب لري امضا یې له دې خاورې او له دې ملت سره جفا ده.

نو که امریکا غواړي زمونږ سره متحد شی دی دې خپل سیاست واضح کړي چې په څه لګیا دي، په چا پسې دي کوم هدف لټوي او چیرته یې لټوي په افغانستان کې خو دوی خپله مونږ ته ویلي چې دوی د طالبانو سره جنګ نه غواړي او مونږ لبیک ورته کوو چې دا بهترینه خبره ده.

مونږ هم له خدایه(ج)  دا غواړو په کلونو مو ویلي دي چې په افغانستان کې جنګ نشته نو بیا سوال دا دی چې په افغانستان کې په چا پسې یې، ولې سوله نه راولې، ولې د سولې کوښښ نه کوي.

وایي په القاعده پسې یم، مونږ سوال کړی چې القاعده څوک دی ستا له نظره په افغانستان کې اومونږته یې ویلي چې ۷۵ کسان دي. اوس بیا وایي چې ۳۵ ، ۴۰ کسان دي نو د ۳۵ او ۴۰ افرادو لپاره دا دومره معامله په افغانستان کې بر پا ده پر څه؟ دا خو ۳۵ کسان چې مونږ ته ووایي دغه ډول کولی شو چې ور پسې لاړ شوهر چیرته چې وي.

نو وضاحت ډير ضروري دی، حیاتی دی د افغانستان لپاره. د امریکې لپاره به دا د هغوی د پالیسی خبره وي، زمونږ لپاره  زمونږ د ملي ژوندانه خبره ده. دا تفکیک بایدمونږ وکړو، دوی ته یو سیاست دی یو منفعت دی څه د منفعت لپاره دلته وي څه حقیقتا دوی د تروریزم پر خلاف دلته وي.  خو زمونږ لپاره زمونږ د ملي بقا او د ستر منفعت خبره ده.  لحاظا مونږ له دې تیر نه یو او د سولې پروسه دې راسره وکړی که یې نه شي کولی او ولې یې نه شي کولی وضاحت دې راوړي او بیا دې امضا ته را سره کیني.

خبرنگار طلوع: هفتاد روز به برگزاری انتخابات مانده و همه مشغول پیمان هستند. به جای اینکه  مردم مصروف انتخابات شوند و به پای صندوق های رأی دهی بروند، مقامات و مردم. بالاخره سرنوشت پیمان چه خواهد شد. وقتیکه موضوع گنگ بودن خواستهای امریکا بود، چرا در اول کسانی که مذاکره میکردند درهمان تفاهمنامه این موضوعات را بررسی نکردند و اینرا وضاحت ندادند، پیش از خواستن جرگه وقتی که جرگه هم  فیصله کرد که باید این پیمان امضا شود و خواهان امضای پیمان هستند، مردم منتظر روشن شدن پیمان است، شما روی پیش شرط های تان تأکید میکنید ومردم و بعضی مقام های دولتی اعلان میکنند که موضوع پیمان با صلح ارتباط ندارد، در این باره میخواهم وضاحت داده شود، مردم مشغول انتخابات باشند؟

رئیس جمهور کرزی: خوب وضاحت دادم در این مورد، چیزی را که شما میگویید، نه تنها  یکسال پیش و دوسال پیش، بلکه چندین سال است که ما با امریکا در مورد پروسه صلح صحبت داریم. جرگه را  بخاطری خواستیم که به امریکا اطمینان بدهیم که مردم افغانستان مخالف حضورت نیست، ولی مردم افغانستان حضورت را در امنیت خود میخواهند نه در نا امنی خود. یعنی آنهایی که استدلال می کنند که پیمان را بی قید و شرط امضاء کن به این معنی خدای ناخواسته نباشد که امریکا باشد و بمباردمان کشور ما ادامه پیدا کند، که امریکا باشد و حملات بنام طالب سر مردم بیگناه ما ادامه پیدا کند، که امریکا باشد در پایگاه خود مصئون و در اطراف در کشور بین مردم و در مردم ما جنگ و ناامنی باشد، پیمان چرا ما با می خواهیم امریکا؟ چرا ما یک کشور خارجی را می خواهیم که در کشور ما باشد، دلیل چیست؟ به چه هدف؟ شما بگوید خواهر هدف چیست؟ چرا ما امریکا را پیمان می دهیم؟

خبرنگار طلوع: بخاطریکه مثلاً در این ده سال کمکهای زیادی از جامعه ای جهانی شده به افغانستان و تعهد کرده تا زمانیکه نیروهای امنیتی اش به گونه ای درست به پای خود بایستد بیشتر مردم البته عقیده و باورشان این است و ما منحیث افغان تا زمانیکه نیازمند هستیم البته وقتیکه همه چیز جور شد همه به پای خود ایستاد شد.

رئیس جمهور کرزی: پس امنیت برای ما مهم نیست؟

خبرنگار طلوع: امنیت در گام نخست مهمتر است.

حامد کرزی: مهم است دیگر!

خبرنگار طلوع: امنیت وابسته به نهادهای امنیتی و نیروهای امنیتی است.

رئیس جمهور کرزی: بله درست و نهادهای امنیتی ما، شما فکر می کنید که در همین حالت ناامنی جور می شوند؟ یعنی ما نهادهای امنیتی خود را به این می سازیم که در داخل وطن خود به جنگ باشند.

خبرنگار طلوع: نخیر، نی!

رئیس جمهور کرزی: پس برای چی می سازیم؟ ببنید در این استدلال بسیار ناکام می مانید ما وطن خود را، نیروهای امنیتی خود را برای جنگ داخل وطن خود تقویت نمی کنیم، ما نیروهای امنیتی خود را و دفاعی خود را برای دفاع خاک خود تقویت می کنیم، اگر امریکا به ما می گوید که برای من پیمان بدهید من معاش عسکرتان را می دهم تا عسکرتان در دهات خودتان به جنگ باشد، ابداً قبول نداریم، یک سه پولی اش را قبول نداریم، این خودش یک فریب است که از یک طرف ناامنی ایجاد کند و از دیگر طرف ما را معاش داده برود تا وطن خود را و لشکر خود را و فوج خود را در داخل وطن خود به جنگ داشته باشیم.

این به این معناست که ما احساس صاحب بودن خاک خود را از دست دادیم که یک قسمت مردم ما در شهرها و یک تعدادی از افراد اطراف خود را از خود نمی دانیم، متوجه نیستید دهات افغانستان هم جزء خاک افغانستان است، آنجا که امریکا بمباردمان می کند آنها هم مردم افغانستان هستند، فراموش نکنید، نشود خدای نکرده که ما و شما که در آرامش شهرها زندگی کنیم، مطلقاً از مردم خود که در اطراف زندگی می کنند بیگانه شویم تا آنها ما را خارجی بپندارند، این کوشش خارجی ها همین است، انتخابات، شما مصروف انتخابات شوید خواهر، من مصروف پیمان امنیتی هستم، شما مصروف انتخابات شوید کوشش کنید تلویزیونها زیادتر در مورد انتخابات گپ بزنند، پیمان امنیتی به وقت اش که رسید، قناعت ملت که حاصل شد، باز می شود ولی فراموش نکنید که کوشش خارجی این است که افغانستان در داخل خود به جنگ باشد، سی سال است که به همین نام زده شده میرویم، سی سال است که افغانستان به همین نام زده شده میرود که در داخل وطن به جنگ است.

وزارت دفاع افغانستان، اردوی ملی افغانستان وظیفه دفاع خاک و تمامیت ارضی اش را دارد نه اینکه خدای ناخواسته ما همیشه در داخل خود به جنگ مصروف باشیم، پس این جوان افغانستان مدافع خاک است نه درگیر جنگ در داخل وطن این ذهنیت را اصلاح کنید.

خبرنگار: شما پیشتر از خط دیورند یاد کردید در زمان امیرعبدالرحمن خان ارزشهای منحط قبیلوی بود که گرده های امیرعبدالرحمن خان را فشار داد تا مجبور شد دیورند را امضاء بکند، امروز هم جنگهای که در آن طرف است آیا شما قبول می کنید که این فشارهای بخاطر از این است که یک دیورند ثانی دیگر بوجود بیاید؟ یعنی طالبها به عنوان یک فشار بخاطر همین دیورند ثانی است که شما در سخنان تان گفتید؟ در پنج دهه ای تاریخ افغانستان همیشه در افغانستان رهبرهای سیاسی اش خود را قهرمان ساختند اما هیچگاهی تلاش نکردند که ملت افغانستان را قهرمان بسازند، همیشه پالیسی میکرهای افغانستان از دسترخوان خود سخن گفتند، اما هیچگاهی طاقت دسترخوان ملت خود را سنجش نکردند، امروز که ما تمام هستی خود را از دست دادیم، ۲۵۰۰ تانک ما نابود شد، ۷۰۰ طیاره ما از بین رفت و امروز یک ملت بیچاره ای که به سینه افتاده پا ندارد که بدود و دست ندارد که دست دراز کند، شما وقتیکه پیمان امنیتی را نفی می کنید، سخنان شما برای ملت افغانستان قابل درک است اما بدیل اش را بگوید که کشورهای فقیر نیاز به شریک قدرتمند دارد، آیا شریک قدرتمند را در منطقه شما جستجو کردید یا خیر؟

کرزی: ما مخالف پیمان نیستیم با امریکا، ما فقط صلح می خواهیم به کشور خود، پیمان باید باعث صلح در افغانستان شود نه باعث ادامه جنگ در افغانستان، آیا شما می پذیرید که امریکا در پایگاه خود نشسته باشد و مردم غوربند در بمباردمان هوایی کشته شده بروند، تا چی وقت؟ تا چند سال دیگر؟ این فیصله را کی می کند که یک تعداد ما قرارداد امریکا را ببریم تعداد دیگر ما بمبارد شویم، یک تعداد ما به صدها میلیون دالر را به یک شب جمع کنیم و تعداد دیگری ما از شب تا صبح به خاک مبدل شویم، حق این فیصله را کی دارد که من بعد از ختم دور ریاست جمهوریم آرام در خانه ای خود در پشت سر ارگ نشسته باشم و در مملکت همین خرک و درک باشد.

امروز کسی بنام طالب کشته شود، کسی بنام حمله به طالب، شما عکسهای زنها و طفلها را دیدید که در غوربند کشته شدند، شما عکس زنی را دیدید که دهانش مطلق از بین رفته و چهره اش وجود نداشت او کی است؟ او جزء این ملت غریب است یا نیست؟ آن خانمی که شوهرش دریور بود پیشروی رستورانت لبنانی کشته شد او به کجا برود؟ او خانمی که آنجا شوهرش گارد بود کشته شد دیروز من دیدم اش، حامله است یک طفل دارد ناپیدا شده تا به حال، یک دخترک دو ساله دارد عاقبت از او چی شود و چند تای همچون خانمهای وطن ما را شما حاضر هستید قربانی بدهید برای پیمان امریکا؟ این تفکیک را کی می کند؟ صلاحیت این تفکیک پیش کیست؟ که من قرارداد امریکا را بگیرم و بمب اش را غریب و بیچاره ای این وطن بگیرد، بسیار مسئله مشکل است با وجدان ما در تضاد است و باز ما را بین خود بیاندازند که قربانی بین خود افتاده باشد به جنگ، نخیر!

خبرنگار بی بی سی فارسی: سوال من در رابطه به آزادی زندانیان بگرام است گفته می شود که یک تعداد از این زندانیان وقتیکه آزاد می شوند دوباره به صفوف طالبان برمی گردند و می جنگند از جمله مثلاً یک تعدادشان گفته شده که در غوربند کشته شده اند، از همین آزاد شده گان زندان بگرام بودند و یا در دیگر ولایات وقتی اینها آزادی می شوند اینها با روحیه شدیدتر علیه دولت افغانستان می جنگند و موضوع دیگر این است که شما گفتید که قرارداد را امضاء نمی کنید فقط بخاطر از اینکه قربانی زیادتر نگیرد اما با وجود شرایط شما با وجود امضاء نکردن قرارداد بازهم طالبان می جنگند و هر روز هر جای یک انفجار است و مردم کشته می شوند؟

رئیس جمهور کرزی: درست است قسمیکه من برایتان عرض کردم در این جنگ طرف باید معلوم شود که طرف کیست؟ آیا طرف طالب است با ما؟ اگر طالب است پس مسئله داخلی ماست چون طالب جزء مردم افغانستان است اگر خارجیست آن خارجی کیست؟ با کی طرف هستیم در این جنگ؟ اگر از پایگاه بیرون می آید امریکا به حیث متحد که می خواهد با ما باشد واضح کند که آن پایگاه بیرون کی است؟ و چی در مورد اش می کنید؟ و یا قرارداد شود و این حالت گنگ و کشتار و خون ملت افغانستان ادامه پیدا کند؟ می آیم به سوال طالب یک سوال بسیار مهم کردید، من در یادداشتهایم باید می بود که نبود متأسفانه چیزی را که در آخر صحبتهایم گفتم که تمام شد، در ذهنم بود که چیزی را نگفتم و او این مسئله بگرام بود خواهر از معلوماتی که من دارم بگرام فابریکه طالب سازی است، بگرام جای است که آنجا مردم بیگناه آورده می شوند و علیه خاک خود، وطن خود و دولت خود به آنها نفرت سپرده می شود، حالتی را سرشان می آورند که علیه مملکت خود متنفر شوند، جای است که یک قسمتی از مردم افغانستان علیه  وطن خود و مردم خود بسیج کنند از راه توهین و شکنجه و آزار.

در سال ۲۰۰۸ زمانیکه آقای جو بایدن سناتور بود رئیس کمیسیون ارتباط خارجه سناء بود و کاندید ریاست جمهوری بود آقای بل گراهام که یک سناتور امریکاست و دو، سه سناتور دیگر امریکا، اینها با من در صحبت بودند، مجلس مشهوری که بر ما اختلاف پیدا شد شنیده باشید، از آنجا من بیان کردم که بگرام به هر ترتیبی که شود، باید بسته شود آقای گراهم به من گفت سناتور امریکایی که ما مردم شما را به تعداد زیادتر بندی می کنیم ما حتی اگر شک کوچکی سر کسی داشته باشیم بندی اش می کنیم، من برایشان گفتم که این کاری است که شوروی ها در افغانستان کردند و باعث بلوا و بغاوت عظیمی مردم افغانستان و باعث جهاد در افغانستان شدند، گفتند که نخیر ما تأسیسات بزرگتری می سازیم و مردم زیادتری از خاک شما را بندی می کنیم، من گفتم که شما نمی توانید نمی گذارم که این کار را بکنید، گفت که تو یک آدم هستی جلو ما را گرفته نمی توانی.

زندان بگرام جای است که در آنجا مردم بی گناه افغانستان انداخته می شوند  و از آنجا علیه کشور خود بسیج می شوند بدون شک که بعضی زندانی ها مجرم هستند آن را ما تفکیک داریم ولی هرگز نمی گذاریم که زندان افغانستان، زندان مردم خود باشد و امریکایی برای اهداف خود مردم افغانستان را در زندان بگرام بیاندازد و خلاف مردم خود بسیج اش کند و این تبلیغاتی که می شود که از زندان برآمدند و جنگ کردند همه اش تبلیغات غرب است که از زبان ما، از خود ما می برآید. شاید هم امکان دارد که یکی، دو، سه نفر از طالبان برآمده باشند پس به جنگ رفته باشند و بعضی ها که به جنگ رفتند از عقده آنجا رفتند، از عقده ای علیه دولت خود و این حالت را من شش سال پیش فیصله کردم که ختم کنم که انشاء الله ختم اش می کنم و کار را هم به جایی رسانیده ام.

به امان خدای تان!

 

۵ دلو۱۳۹۲

——

ویډیو: یوټیوب

ویډیو: ډیلي موشن

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x