نظــر

این بار مخاطب شخص ښاغلي کرزی است ! چگونه میتوان به جنگ پایان داد ؟ / د. م. عثمان ترکی

ښاغلی کرزی در کانفرانس اخیر مطبوعاتی  مطلب مهمی  را با مدیا در میان گذاشت .  وی گفت : « … چند سال قبل در یک صحبت رویاروئی  با قوماندان  ( کانگرسمن ! ) امریکائی ، شکایت کردم که نظامیان امریکایی ، مردم بیگناه را توقیف و درزندان بگرام نگاه داشته اند . مخاطب  بمن گفت : ما  به کار خود ادامه میدهیم . گفتم مانع کار شما خواهم شد . گفت شما یک فرد استید … » .

چندین استنباط  از روایت بالا بدست  می آید :

ــ  از یک طرف  بیچارگی و درماندگی رئیس جمهور (!) در دفاع از جان و مال مردم و امنیت و سلامت کشور در برابر تحکم و دیکتاد  قوای مهاجم . از طرف دیگر علاقمندی وی تحت همه شرایط   در حفظ کرسی ایکه خیر آن چندان  به مردم نرسیده و اگر وضع به همین شیوه دوام کند نخواهد رسید .

ــ اعتراف به این واقعیت که مهاجمین خارجی در کشور همه کاره و افغان ها اعم از رئیس جمهور ، مارشال و مجاهد هیچ  کاره اند.

ــ دوازده سال کار استخباراتی و تبلیغاتی در شکل دهی ذهنیت عامه به خصوص فکر و ذکر جوانان فاقدٍ بستر ثابت عقیدوی ، ابتکار عمل سوق و اداره حوادث را در دست خارجیان متمرکز ساخته است. کشور های مهاجم با استفاده ازین امتیاز توانسته اند ابتدآ ولسمشر را از مردم  تجرید کنند و در موقف ضعیف ( بدون پشتوانه ولسی و قومی  ) قرار بدهند . بعدآ  خود را حامی  و مدافع  منحصر به فرد وی در برابر قیام مخالفین مسلح جا بزنند .

ازان جائیکه  طلب حمایت و درخواست  دفاع از خارجی مستلزم اطاعت بی چون و چرا از وی است ، رئیس چمهور در  انزوا و تنهائی مطلق نه ظرفیت اتخاذ تصمیم مستقل را دارد و نه هم افزار اجرای چنین تصمیمی را . پروسه تدویر لویه جرگه اخیر مظهر ناتوانی ولسمشر  در کنترول اوضاع است :  

حکومت دست به تشکیل لویه جرگه زد تا ازان برای توجیه موقف خود در موضوع درخواست امریکا (مطالبه امتیاز پایگاه ) استفاده کند . اما به دلیل به انحراف کشیدن فیصله لویه جرگه بالوسیله شبکه های استخبارات خارجی ، خواست حکومت بر آورده نشد. این مثال خوبی است در بیان اینکه حلقات خارجی و گماشتګان افغانی شان میتوانند از طریق اعمال نفوذ در ساختار های وابسته به  قاعده هرم قدرت ( مردم )  بر رآس هرم ( اورگان تصمیم گیرنده در حکومت ) اثر بگذارند  و خواست خود را عملی کنند. از یک جامعه روان مرده ، فرسوده ، نیازمند  و معروض به ویرانگری بیگانه طی سه دهه ، توقع بیشتر ازین را نمیتوان داشت .
تجربه لویه جرگه خطری را که از ناحیه مداخله خارجی در انتخابات آینده متصور است بدرستی تمثیل میکند : انتخابات را فقط در حد افزار یک کودتای سیاسی  با عملکرد نظامی  ( حضور جنګی قوت های خارجی )  در دست قوت های خارجی  علیه مشروعیت دیموکراتیک  میتوان ارزیابی کرد  . موره های این کودتا قبلآ در اورگان های امنیتی و ادارات انتخاباتی چیده شده است. درین حال برنده انتخابات یقینآ یک کودتاچی است که به زور قوای مهاجم برای استمرار جنگ به قدرت میرسد . این حالت خاطره صدور کارمل را سوار بالای تانک های روسی در ذهن تداعی میکند …

انتخابات  در شرایطی  که موضوع متنازع فیه اعطای  « امتیاز پایگاه نظامی » به امریکا شامل رقابت انتخاباتی شده است انگیزه میشود تا امریکا و متحدین با استفاده از تمام امکانات  پروسه را به استقامت خواست خود شکل بدهند : یعنی با دست آویز انتخابات  معامله گری را روی صحنه  بالا بکشند که  از یک طرف در اعطای امتیاز پایگاه به امریکا تعلل نکند و از جانب دیگر اشتیاق همکاری را با ائتلاف نظامی بین المللی  در ادامه جنگ  با مقاومت مسلح داشته باشد . آخر پایگاه را باید از حملات مخالفین در امان نگاه داشت .

ولسمشر شاغلی کرزی در یک اقدام مسئولانه موضوع اعطای پایگاه را با نتیجه مذاکره صلح با مقاومت مسلح گره زده است .این اقدام قابل توجه اما ناوقت ، در صورت تدویر انتخابات در پایان  دو ماه آینده جزء تاریخ زندگی سیاسی ولسمشر میشود و هیچ اثر عملی در استقرار صلح به جا نمیگذارد .

مطالعه تاریخ سیاسی مناسبات کشور های پیشرفته صنعتی با دنیای سوم  دو واقعیت را روبروی ما میگذارد :

 ــ  یکی اینکه در جریان جنگ سرد کشور های کوچک و ضعیف از نظر پوتانسیل دفاعی ، استقلال نسبی خود را در کشمکش رقابت های ابر قدرت ها حفظ کرده بودند . این پروسه که از بطن آن جنبش عدم انسلاک زاده شد ، با ختم جنگ سرد و پایان دنیای چند قطبی دیگر مطرح نیست .

 ــ  دیگر اینکه به شهادت تاریخ سیاسی  هیچ اشغالگری با التماس ، دعا  ، درود  و چوف و پوف از موضع خود عقب نه نشسته است ، مگر با  فشار جنگ دفاعی .  
فعلآ « برای تآمین صلح »  یگانه مرجع اعمال فشار جنگ بالای مهاجمین ، استفاده  « مشروط  » از مخالفین مسلح است که طی دوازده سال  در دایره یک بازی کثیف استخباراتی  به قربانی گرفته شده اند . البته درین بازی ، مزید بر محاسبه غلط  و سوء تفاهم ، توطئه  حلقات داخلی و خارجی آتش افروز و مشتاق  زمینه سازی تفرقه قومی ، نقش خود را داشته است .  

 مقاومت دیگر دارای ساختار فکری یک دهه قبل نیست : مقاومت ، ناسیونالیزم و مذهب را با تکتیک مبارزه دشوار با شبه استعمار قرن ۲۱ که با شعار گلوبالیزیشن ، دیموکراسی و جنگ ضد تروریزم  وارد قراء و قصبات بیدفاع  افغان ها شده است بکار  گرفته راهی است .

مقاومت مسلح تروریست نیست اما الزامآ در جنگ تحمیلی  از حربه تکتیکی تروریزم غیر دولتی  بر ضد تروریزم دولتی استفاده میکند . افراطی مذهبی نیست . از افراطیت به مثابه تکتیک تقویت پوتانسیل جنگی بر ضد اشغال بهره برداری مینماید .

مقاومت استمرار نسل بانسل میراث جهاد و مبارزات آزادیخواهانه برحق مردم افغانستان علیه انگریزان ، روسان و فعلآ قوای اشغالگر ائتلاف بین المللی است.
امریکا در تلاش است با سوء استفاده از نیاز افغان ها به کمک اقتصادی و امنیتی یک معاهده غیر عادلانه را از « طریق جنگ » بالای افغانستان تحمیل کند . اجیران بیشماری را که اکثرآ به اقوام اقلیت وابستگی دارند و طی ده سال از ترس آنچه هیولای  طالب نامیده شده است ( در واقع پشتون ها ) ،  به امریکا و متحدین پناه برده اند ، استخدام کرده است . این  « قراردادی » ها  که در پارلمان ، ادارات حکومتی و اورگانهای امنیتی  نفوذ کرده اند ، حکومت موازی را میسازند که سوق و اداره آن در دست قوای مهاجم است. « قراردادی ها » مدیا و مطبوعات داخلی را کاملآ تحت کنترول دارند و درانجا بنام « کارشناس » وارد معرکه میشوند …

درین جا قصد ، نفی  نفس اتحاد ستراتژیک در شرایط عادی  با کشور های دیگر در دنیائیکه نیازمندی های متقابل الزامآ جوامع انسانی را در پیوند با همدیگر قرار میدهد ، نیست . اعتراض به سو استفاده از حالت زار افغانستان برای تحمیل یک معاهده شبه استعماری به قصد ادامه جنگ  با استفاده از فشار جنگ است .  
پس چه باید کرد ؟

مشروط ساختن  امضای معاهده  به تآمین صلح  یک اقدام واقعبینانه و منصفانه است . ایکاش چنین تصمیمی چندین سال قبل اتخاذ میشد تا مرگ به سراغ  هزاران افغان  نمیامد . با اینهم در دو ماهی که به « خطر » انتخابات ( در واقع خطر جنگ با افزاری ساختن انتخابات )  باقی مانده است  برای ایجاد فشار بیشتر به مهاجمین خارجی به قصد تآمین صلح  اقدامات عاجل  ذیل را میتوان  رویدست گرفت :

ــ  تدارک زمینه تدویر یک کانفرانس بین الافغانی و بین الحکومتی  تحت سرپرستی موسسه ملل متحد .

درین کانفرانس علاوه بر دولت های شامل ائتلاف نظامی بین المللی ، نمایندگان مقاومت مسلح ، جامعه مدنی و سائر فعالین سیاسی به استثنای متهمین جنایات جنگی  و خاینیین ملی اشتراک خواهند کرد . در صدر اجندا  تشکیل یک حکومت موقتی « وحدت ملی »  قرار خواهد داشت . سپس در کلیه جبهات جنگ اوربند اعلام خواهد گردید .

 برای اجتناب از اعطای رسمیت و مشروعیت  به مداخله کشور های همسایه آنها از اشتراک در کانفرانس کنار زده خواهند شد.

توافق صلح در محور تشکیل حکومت موقتی وحدت ملی با اقدامات بعدی ذیل اکمال میشود :

ــ  اعلام حالت اضطرار و الغای انتخابات آینده .

ــ تقرر هواخواهان صلح در رآس اورگان های امنیتی به خصوص امنیت ملی .

ــ به مثابه تجویز وقایوی : به سمت قوماندان اعلی قوای مسلح ، صدور فرمان عدم همکاری قوای مسلح افغانی  با مهاجمین خارجی  در عملیات نظامی علیه مخالفین مسلح و مردم افغانستان از جانب ولسمشر .

ــ  صدور فرمان پیوستن  بخش وفادار قوای مسلح به حکومت ، به مقاومت مسلح در جبهات جنگ از طرف رئیس جمهور به صفت قوماندان عالی قوای مسلح . اعلام عفو تسلیم شدگان توسط مخالفین مسلح .

ــ  غیر فعال سازی آن بخش قوای مسلح که به حکومت  غیر وفادار باقی مانده است .

ــ رهائی کلیه زندانیان سیاسی .

ــ پرداخت جبران خساره به بازماندگان قربانیان ملکی جنگ .

ــ استعفای جمعی حکومت فعلی با انتقال کلیه صلاحیت های حکومت دوران جنگ به حکومت موقتی دوران صلح .

این اقدامات مطمئنآ هیچیک در حد توان ولسمشر نیست . رئیس جمهوری که نتوانست والی پروان را با الزام مسئولیت جنایت جنگی ولسوالی سیاگرد  لا اقل عزل کند ، ظرفیت عملی ساختن پیشنهادات متذکره را نخواهد داشت . در همه مواردی  که مستقیمآ به سرنوشت جنگ و صلح ارتباط میگیرد ، عجالتآ  قوای اشغالگر حرف آخر را میزنند. در جنگی که ضد تروریزم نامیده شده و دران اطفال شیرخوار را بنام القاعده کشته راهی هستند به ولسمشر  صرفآ نقش سرگلوله توپ ( بلا تشبیه )  اعطا شده   است .  

با اینهم اگر رئیس جمهور چانس خود را در عملی ساختن  بخشی ازین تدابیر بیازماید :

ــ  در جبهات تعادل قوای جنگی به نفع مقاومت تغییر میخورد.

ــ امریکا و مؤتلفین در دریافت  متحدین افغانی ادامه جنگ « پخپل سر »  در بن بست قرار میگیرند .

ــ  فشار مزید بالای قوت های خارجی به قصد توقف جنگ تولید میشود.

ــ افغانستان قدم استواری در جهت پایان جنگ و تآمین حق حاکمیت ملی میبردارد .

قابل یاد آوری است که ختم جنگ در افغانستان ممکن  الزامآ به مفهوم پایان جنگ ضد تروریزم در منطقه  نباشد . اشتراک افغانستان  در دوام این جنگ  صرفآ در شرایطی امکان پذیر است که قومانده آن  در دست یک حکومت ملی و ممثل باشد نه در اختیار قوای اشغالگر .

« پایان »

فرانسه

۲۹ جنوری ۲۰۱۴

دوکتور م ، عثمان تره کی

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x