استاد فضل ولي ناګار

غزل/ استاد فضل ولي ناګار

استاد فضل ولي ناګار

خویندې د تهذیب دې نور د مور په ورور زهیرې شي
پرېږده چې دا ټوله دنیا ږیرې، ږیرې، ږیرې شي

موږه چې پګړۍ د سړیتوب له سره ښکته کړې
ستاسو لوپټه نرمه ټوټه ده، ژر به څیرې شي

خوند یې پاتې نه وي چې پرده له رازه پورته وي
غوږ کې ورته وایه دا صغیرې چې کبیرې شي

چیرته دی مقام د مورولۍ کبریایي زانګو
جال د ترقۍ کې دی اټکل چې به اسیرې شي

کله به محمود او احمدشاه ورکره وزیږي
ویاړ به د تاریخ کله غرغښتې یا وزیرې شي

مینه ښکلا کله بازاري دي ځانته حد لري
لږ دې استدلال ته د کمال میرمنې ځیرې شي

زنګ په حرص لړلې آینه ده د رنځور انسان
پاک به د قرآن په کوثر دا د مودو خیرې شي

خیر دی که بوګنیږي د ناګار له شوخ قلم ځینې
دا د خوبولې نړۍ لوڼه دې شوګیرې شي

د نن ټکی اسیا یوټیوب چېنل
avatar
  ګډون وکړئ  
خبرتیا غوښتل د