شعـــــرونه

غزل/ استاد فضل ولي ناګار

استاد فضل ولي ناګار

خویندې د تهذیب دې نور د مور په ورور زهیرې شي
پرېږده چې دا ټوله دنیا ږیرې، ږیرې، ږیرې شي

موږه چې پګړۍ د سړیتوب له سره ښکته کړې
ستاسو لوپټه نرمه ټوټه ده، ژر به څیرې شي

خوند یې پاتې نه وي چې پرده له رازه پورته وي
غوږ کې ورته وایه دا صغیرې چې کبیرې شي

چیرته دی مقام د مورولۍ کبریایي زانګو
جال د ترقۍ کې دی اټکل چې به اسیرې شي

کله به محمود او احمدشاه ورکره وزیږي
ویاړ به د تاریخ کله غرغښتې یا وزیرې شي

مینه ښکلا کله بازاري دي ځانته حد لري
لږ دې استدلال ته د کمال میرمنې ځیرې شي

زنګ په حرص لړلې آینه ده د رنځور انسان
پاک به د قرآن په کوثر دا د مودو خیرې شي

خیر دی که بوګنیږي د ناګار له شوخ قلم ځینې
دا د خوبولې نړۍ لوڼه دې شوګیرې شي

ټاګونه

ورته لیکنې

ګډون وکړئ
خبرتیا غوښتل د
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
ټولې تبصرې کتل
Back to top button
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x
Close
Close