غزل/ ثاقب خپلواک

ثاقب خپلواک

شته خانقا کې یې د مینې فلسفې د ښکلا
د صوفیانه رباب یې دي خوږې نغمې د ښکلا

چې یې د وجد د سیتار تار کې نغمي شې ګرمی
د الاهو په ترنم شې ، انګازې د ښکلا

د مینې مېنه لټوي ، د کائناتو غیږ کې
عشق کې یې،خلکو ته ښکاریږي افسانې د ښکلا

چې ګرځوي د خیال نیلی، تل پر کُره د ځمکی
وړي به یې ، بیا د عرش په لور مراقبې د ښکلا

وایې ثناء یې تل د لوړو اسمانو پرشتی
ستایي یې ټول کائنات واړه زمانې د ښکلا

که کړې پردۍ هغه خودي تل له ثاقب خپلواکه !
بیا بې له ځانه بیګانه کړې ، سلسلې د ښکلا

ثاقب خپلواک



تبصره وکړه

ستاسو ایمیل ادرس به هیڅ کله نشر نه شي.